به عکس فالسو که نگاه کردم به یاد یین و یانگ افتادم. یین و یانگ، نشان دهنده قطب‌های متضاد در جهان هستند. اما سیاه یا سفید به معنای خوب یا بد بودن نیست. بلکه مثل شب و روز ، زمستان و تابستان مکمل و بخشی از یکدیگر هستند وقتی که این متضادها در کنار هم قرار بگیرند تعادل و توازن به وجود می‌آید. و در آخر باید بدانیم هیچ چیز سیاهِ سیاه و سفیدِ سفید نیست.

#معرفی_سایت #هوش_مصنوعی

پارسیان یا ایرانیان یکی از عالی ترین تمدن های توسعه یافته در دنیای باستان بودند.تاثیر آنان که از اقوام هند و اروپایی بودند بر تمدن های غربی اروپایینه تنها در ارتباط با شباهت و قرابت زبانی پیداست بلکه در ارتباط با فرهنگ، جامعه و حتی دین مسیحیت هم به خوبی آشکار است.

همه جامعه‌شناسان جهان به درستی عقیده دارند که در علوم اجتماعی، از جمله تاریخ، نویسنده باید حتی‌المقدور و تا جایی که در توان دارد از موضوع مورد بررسی خود فاصله بگیرد تا دچار جانبداری و در نتیجه اشتباه در داوری نشود. این نکته را برخی از اندیشمندان بزرگ اروپایی از دویست سال پیش دریافته بودند و از جمله هگل فیلسوف بلندپایه آلمانی می‌نویسد: «ما باید تاریخ را آن چنان که هست بنگریم... و روا نداریم که تاریخ‌نویسان حرفه‌ای ما را گمراه کنند... چنان که مثلاً تاریخ‌نویسان رومی گزارش‌های خود را بر بنیاد حماسه رومی نوشته‌اند... من افسانه‌ها و روایت‌ها... را بیرون از حیطه تاریخ دست اول می‌دانم.» و همین هگل درست‌ترین و راست‌ترین گونه تاریخ‌نویسی را «گزارش» می‌نامد یعنی آنچه از سوی شاهد عینی گزارش شده باشد.

این مجلد مشتمل است بر بیست مقاله در باب تفکر فیلسوف فرانسوی ژیل دلوز (۱۹۲۵-۱۹۹۵) که من طی پانزده سال اخیر نوشته‌ام. نخستین مقاله (ششمین مقالۀ مجموعۀ حاضر) در سال ۱۹۹۶ منتشر شد، و واپسین مقاله (مقالۀ هشتم این کتاب) نخستین بار در این مجلد منتشر می‌شود. قطعات اصلی در قالب مقالاتی برای مجلات، درآمدهایی بر کتاب‌ها و سخنرانی‌ها نوشته شده بود، و هر چند در کل بازنگری‌هایی در آن‌ها انجام داده‌ام - و در یک مورد (مقالۀ دوم) بخشی محذوف را دوباره اضافه کردم - مقالات در این کتاب اغلب در هیئت اصلی خود منتشر شده‌اند. در نتیجه، همپوشانی خاصی میان مقالات وجود دارد، چرا که گاه مقالات مختلف از نظرگاه‌های متفاوتی به موضوعی واحد پرداخته‌اند، هرچند در مسیرهایی متفاوت. مقالات را در چهار بخش تنظیم کرده‌ام، که هر کدام به جنبۀ خاصی از تفکر دلوز می‌پردازد.

در هشدارنامه‌ی ابتدای کتاب آمده است: « نویسندگان بدین‌وسیله به خوانندگان این کتاب اطمینان می‌دهند که با حداکثر توان و با حداکثر دقت و بی‌رحمی با همه فیلسوفان معرفی‌شده دراین اثر مواجه شده‌اند و مطالبی که برای نوشتن این کتاب به کار برده‌اند را به‌صورت کاملا گزینشی انتخاب کرده‌اند، و فیلسوفانی که در این اثر معرفی نشده‌اند به هیچ عنوان به این معنا نیست که آنها را می‌توان آدم‌های خوبی دانست.

چنین تمایزگذاری‌هایی تنها زمانی به درد می‌خورند که بخواهیم ارزیابی اخلاقی از رفتار آنها داشته باشیم. حال آنکه در این اثر ما می‌خواهیم حماقت‌های خردمندان را آشکار کنیم و بدین‌وسیله خاطره آنها را در برابر تقدیس‌های نابجا حفظ کنیم.البته می‌دانیم که انسجام و ثبات یک ویژگی مهم زندگی خوب و اخلاقی است.بنابراین لازم است که هم خدمات علمی و هم زندگی شخصی این فیلسوفان به‌خوبی معرفی شوند تا معلوم شود یک فیلسوف برخلاف آنچه فضل و عدالت نامیده می‌شده رفتار می کرده است.»