فروید در تحلیل شخصیت‌هایی چون لئوناردو داوینچی، به تنشی می‌پردازد که میان استعدادهای فوق‌العاده افراد و پیچیدگی‌های روان‌شناختی نهفته در آنها وجود دارد. او تأکید می‌کند که حتی درخشان‌ترین ذهن‌ها نیز از اصول روان‌شناختی تاثیرگذار بر رفتار انسان مستثنی نیستند. در این راستا، تصعید به یک مکانیسم اساسی تبدیل می‌شود که به انگیزه‌های اولیه اجازه می‌دهد تا به جای اینکه به عنوان مشکلات روانی نادیده گرفته شوند، به سمت هنر و فرهنگ عالی هدایت شوند.