بعد از آن دیوانگی‌ها ای دریغ
باورم ناید که عاقل گشته‌ ام
گوئیا «او» مرده در من کاینچنین
خسته و خاموش و باطل گشته‌ ام

-گمشده

در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می‌خورد‌ و می‌تراشد. این درد ها را نمی‌شود به کسی اظهار کرد، چون عموماً عادت دارند که این درد های باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیشامد های نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می‌کنند آن را با لبخند، شکاک و تمسخر‌آمیز تلقی بکنند، زیرا بشر هنوز چاره و دوائی برایش پیدا نکرده.

-بوف کور

این روز ها یک جور احساس رخوت و بیحالی عجیب به من دست داده. گویی همه چیز معنای خود را باخته و زندگی در نظرم بی ارزش تر از همیشه جلوه می‌کند. نمی‌توانم نام این احساس را ناامیدی بگذارم، من فقط خسته ام و احساس می‌کنم زندگی هرگز ارزش اینهمه تقلا زدن را نداشت‌.

-آنچه که من هستم

این مردمان پوچ و تهی دست، تنها سخن از شهوت می‌گویند، نه ازمهر، از شکست هایی دم می‌زنند که در آنها هیچکس چیز ارزنده ای نمی‌بازد؛ از پیروزی هایی که در آن امید نیست، و از همه بدتر، رحم و مروت نیست. غمهایشان از درد های بشر سرچشمه نمی‌گیرد، و داغی نیز به جا نمی‌گذارد. سخنانشان از رنج و خیرخواهی نیست بلکه تنها مملو از عقده هاست.

-خشم و هیاهو

حتی اگر روزی این جوانی را به من برگردانند، نمی‌دانم چطور باید به آن نگاه کنم. ورقش خواهم زد؛ اما هرگز آن را نخواهم خواند. من هرگز برای گذشته دلتنگ نخواهم شد، روزگار برای ما بد بود و مدام بدتر شد... .

-آنچه که من هستم