NEW BOT Телеграм, страница

Forwarded from Sulaimany

اما طراحی بازاری که حامی فقرا باشد، به لحاظ مفهومی و به لحاظ عملی، پیچیده است. فقرا نمی‌ توانند مانند رقبای خود، از نظام بانکی تسهیلات بگیرند، زیرا دارایی آنها فاقد ثبت رسمی است یا آن که اساسا دارایی مناسبی برای وثیقه گذاشتن ندارند. فقرا نمی ‌توانند محصولات خود را به بازارهای دور یا بازارهایی عرضه کنند که کالاهای آنها را به قیمت مناسب، خریداری می کنند. تولیدکنندگان فقیر، در برابر تامین‌ کنندگان مواد واسطه‌ ای، قدرت چانه‌ زنی ندارند و به علت کوچک‌ بودن، نمی‌ توانند مهارت فنی نیروی انسانی خود را ارتقاء بخشند و آنها را متناسب با تحولات فناوری، آموزش دهند. در اینچنین وضعیتی، فقرا از بازار حذف می‌ شوند.

سیاست اصلی دولت‌ ها از جمله دولت ایران برای جلوگیری از حذف فقرا، پرداخت یارانه به اشکال مختلف است. اما در الگوی این کتاب، سخنی از دادن یارانه به عمل نیامده‌ است، بلکه دولت با همکاری فقرا یا جامعه هدف، نهادهایی را طراحی می ‌کند که فقرا بتوانند در صحنه رقابت، بدرخشند یا حداقل حذف نشوند و به درآمد و مزیتی پایدار دست یابند. این کتاب ده‌ ها نمونه از این تجارب را جمع‌ آوری و ارائه نموده ‌است.

کشور هند و کشور چین، با استفاده از این روش سیاستگذاری، صنعت لبنیات خود را آنچنان متحول ساختند که به آن "انقلاب لبنیات"، لقب داده شد. در کشورهایی مثل این دو کشور و سایر کشورهای کم‌ درآمد، کشاورزان فقیر معمولا یک یا چند دام شیری دارند. این کشاورزان نمی ‌توانند خوراک دام را به قیمت مناسب خریداری کنند، بودجه لازم برای استفاده از خدمات دامپزشکی را به سختی دارند و در توزیع شیر، با مشکلات مختلف روبرو هستند. کارخانه ‌داران صنعت لبنیات نیز نمی‌ توانند از کمیت و کیفیت شیر مطمئن باشند و از همین رو، صنعت لبنیات معمولا در این کشورها، صنعت مشکل ‌سازی برای سیاستگذاران است و دولت ‌ها مجبور به پرداخت یارانه‌های سنگین می ‌باشند. البته همانگونه که در ایران هم شاهد هستیم، یارانه‌ های دولت به این صنعت، معمولا کارساز نبوده و دولت مجبور است به طور مدام، به این صنعت، منابع عمومی را تزریق کند. اما دولت‌ های هند و چین، در این حوزه نقش سیاستگذار ریش‌سفید را به خوبی ادا کردند و رابطه کارخانه ‌دار، دامدار و تامین‌کنندگان را به گونه‌ ای تنظیم نمودند که این صنعت، به یکی از موتورهای رشد اقتصاد کشور، تبدیل شد. در روستاها، بخش خصوصی، مراکزی برای نگهداری دام شیری، تاسیس کرد و کشاورزان فقیر توانستند دام‌ های خود را به این مراکز تحویل دهند. بدین ترتیب کشاورزان از کار دردسرساز نگهداری دام، نجات یافتند، کارخانه‌ داران به جای چانه‌زنی با تعدادی دامدار، با یک مرکز نگهداری دام، قرارداد منعقد می ‌کردند و آزمایشگاه ‌های کنترل کیفیت، مراقب سلامت شیر بودند. از طرف دیگر، مراکز نگهداری دام، می ‌توانستند با قیمت مناسب، خوراک دام، تجهیزات و دامپزشک را به کار گیرند. این هماهنگی میان بازیگران مختلف، بسیاری از فقرا را از تهیدستی نجات داد و تحولی روشن در صنعت لبنیات، به وجود آورد.

کارکرد و وظیفه دولت ‌ها در کشورهای پردرآمد همانا سیاستگذاری در نقش ریش ‌سفید هماهنگ‌ کننده است و تجاربی که در این کتاب آمده‌ است کم و بیش، تقلید از آن دولت‌ هاست. دولت ژاپن، بیش از سایر کشورها، این نقش را به عهده داشته ‌است. به‌طور مثال، صنعت استخراج فولاد و صنایع پایین ‌دستی آن تا دهه 1960، فاقد مزیت بود. دولت، صنعتگران بخش خصوصی را به دور یکدیگر جمع کرد و علت پایین ‌بودن کیفیت و بالا بودن قیمت فولاد (که مزیت همه صنایع پایین ‌دستی از خودرو گرفته تا ساختمان به آن بستگی دارد) را مورد بررسی قرار داد. هزینه استخراج، به علت تولید کم، بسیار بالا بود و برای افزایش استخراج و دست یافتن به مقیاس بزرگ، باید سرمایه ‌گذاری سنگینی صورت می‌ گرفت. اما هیچ اطمینانی وجود نداشت که اگر صنعت استخراج، رشد می‌کرد، صنعت فولاد، خریدار آنها باقی می‌ماند و به همین ترتیب، اگر صنعت فولاد میزان محصولات خود را افزایش می‌داد، صنعت پایین ‌دستی، خریدار محصولات جدید باشد. این ترس نیز وجود داشت که با افزایش تولید، بخش صنعت خریدار، از قدرت چانه‌ زنی خود استفاده کرده و قیمت را کاهش دهد. در واقع باید یک برنامه میان ‌مدت، بین چند صنعت، طراحی می‌ شد و همه به آن وفادار می ‌ماندند. وفاداری به تعهدات بلندمدت، نیازمند قاضی بیطرف یا همان سیاستگذار ریش ‌سفید بود که دولت ژاپن، نقش آن را به خوبی ایفا کرد و با یک برنامه چند بخشی، مزیت بزرگی برای صنایع خود به وجود آورد. صنعت استخراج، فولاد و صنایع پایین ‌دستی آن، یک برنامه مشترک افزایش تولید را طراحی و آن را به اجرا درآوردند.

200 views10:31