💯امشب💯
🔮نقد #برنامه_ششم توسعه
👤برنامه گفتگوی ویژه خبری
⏱ساعت 22:45 شبکه 2

روزنامه اطلاعات: جزئیات لایحه برنامه ششم توسعه کشور - برنامه ریزی کلید توسعه پایدار


http://s.tag.ir/6BED68002415?w


آگهی:
تگ
http://app.tag.ir/tag.apk

رجا نیوز: 5 خلاء اصلی برنامه ششم توسعه در حمایت از تولید ملی چیست؟ - عدم وجود برنامه بلند مدت دولت اعتدال برای حمایت از تولید ملی / مدیریت و هدایت نقدینگی، توسعه روستایی و زنجیره ارزش افزوده صنعتی در کجای برنامه ششم توسعه جای دارد؟
بررسی لایحه احکام مورد نیاز برنامه ششم توسعه دولت تدبیر و امید نشان می دهد که این لایحه برنامه خاصی برای حمایت از تولید ملی و صنعت را در دستور کار خود ندارد. نبود استراتژی و برنامه مشخص در حوزه صنعت و تجارت باعث شده

http://s.tag.ir/837768002353?w


آگهی:
تگ
http://app.tag.ir/tag.apk

ارائه سرویس هتلینگ در کنار خدمات درمانی به توریست های سلامت در هلال احمر

معاون بهداشت، درمان و توانبخشی هلال احمر از ارائه سرویس هتل و اقامت در کنار مرکز درمانی این جمعیت برای توریست های سلامت در کشور خبر داد.



به گزارش ایسنا، سیدرضا رئیس کرمی در یک برنامه رادیویی با اشاره به ساخت و سازهای بیمارستانی برای توریست‌ها، گفت: ما در هلال‌احمر در حوزه توانبخشی مذاکراتی داشتیم که در کنار پاسخ‌دهی به نیازهای داخلی، سرویس هایی به افراد که از خارج، وارد کشور می شوند نیز ارائه می‌کند.
وی ادامه داد: در شرق تهران مرکزی بنام مجتمع دارو-درمان هلال داریم که در حوزه‌های مختلف از جمله ناباروری خدمات خوبی ارائه می‌دهد و دبیرخانه توریسم درمانیِ جمعیت هلال احمر در آن مرکز واقع است. رئیس کرمی افزود: قراردادهای مرتبط با بیماران در این مجتمع انعقاد می شود ولی ارائه خدمات در بیمارستان های مختلف صورت می گیرد. همچنین در این منطقه اقامتگاهی تاسیس شده که به بیماران سرویس ارائه می دهد تا از منظر کیفیت خدمات و رفت وآمدها کار بیمارستان را تسهیل می کند. وی گفت: اخیرا سازمان گردشگری در موضوع گردشگری سلامت ورود و نهادهای دخیل را تجمیع کرده تا این موضوع سروسامان گیرد ولی متاسفانه هنوز پراکندگی زیادی در این مسئله داریم.
🎯@tourism_handicruft_cultural

افتتاح دومین نمایشگاه ملی صنایع دستی اردبیل
☘
@tourism_handicruft_cultural

نخستین جشنواره فرهنگ بومی شهرهای نمونه گردشگری بین‌المللی ایران در شهمیرزاد استان سمنان برگزار می‌شود
☘
@tourism_handicruft_cultural

در راستای اهداف طرح حبله رود در خصوص کاهش فشار دام بر مراتع و کنترل فرسایش و سیل و کنترل گالی طرود و در جهت ایجاد اشتغال و درامد، پروژه تکنولوژی تولید علوفه هیدروپونیک توسط طرح حبله رود به مردم روستاهای لزور و طرود پیشنهاد شد.
بعد از برگزاری کارگاههای توجیهی مردم طرود ضمن استقبال از این پروژه به صورت نقدی(30درصد)و غیر نقدی ( اختصاص زمین و نیروی انسانی) در اجرای این پروژه با طرح حبله رود مشارکت نمودند. مابقی اعتبار از محل اعتبارات پروژه منارید تامین شد تا به عنوان یک نواوری در منطقه اجرا شود.
قابل ذکر است در این تکنولوژی روزانه 1/4 تن علوفه تازه تولید خواهد شد که علوفه حدود 300 دام تامین میشود.

هر گردشگر خارجی معادل 30 بشکه نفت ارزآوری دارد
☘
@tourism_handicruft_cultural

‍ 🌺☘🌿🌱☘🌱🌿☘🌱🌿☘🌱🌿☘🌱🌿☘🌺‏

کانال سوغات و صنایع دستی اورامانات

معرفی و نمایش سوغات ، صنایع دستی و کالاهای سنتی دیار هورامان
جهت مشاهده و کمک به توسعه صنایع دستی هورامان ، با ما همراه شوید ...

لینک و آیدی کانال‏ 👇🏻👇🏻👇🏻
‎@hawramankala
https://telegram.me/hawramankala

‌‏آدر‎س وب سایت 👇🏻👇🏻👇🏻‎
www.hawramankala.ir

‏🌺☘🌱🌿☘🌱🌿☘🌱🌿☘🌱🌿☘🌱🌿🌺

صنایع دستی کوردستان و اورامانات
هورامان کالا
@hawramankala

https://telegram.me/hawramankala

صنایع دستی و سوغات اورامانات

@HawramanKala⁦
https://telegram.me/hawramankala

با ما همراه شوید ....

📚کتاب «114 روایت از توسعه و عدالت آموزشی کودکان»، یکی از اولین منابع در زمینه فقرزدایی آموزشی و توسعه و عدالت آموزشی کودکان است.

✏️این کتاب شامل مقالات پژوهشگران و اساتید اقتصاد، مدیریت، جامعه‌شناسی و علوم‌تربیتی، سیاست‌گذاران و فعالان اقتصادی و کنشگران اجتماعی در رابطه با «مشارکت مردم و سیاست گذاران برای کاهش فقر آموزشی کودکان» است که به مناسبت اولین کنفرانس «توسعه و عدالت آموزشی» در پاییز ۹۳ انتشار یافت و کمتر از یکسال بعد دز تابستان ۹۴ به چاپ دوم رسید.

✏️از نقاط قوت این کتاب، وجود تحلیل‌های گروه‌های متفاوت تاثیرگذار در این حوزه، در کنار هم است. و به خواننده این امکان را می‌دهد که با عینک گروه‌های مختلف در این حوزه به فقر آموزشی و اهمین آن نگاه کند و به درکی جامع از ابعاد فقرزدایی آموزشی، مشکلات، راهکارهای این حوزه و برخی از پروژه های اجرایی در این زمینه برسد.

☀️مطالعه این کتاب را به همه کسانی که در جست و جوی مسیری برای ساختن فردایی بهتر هستند، توصیه میکنیم.
(برای دریافت نسخه کاغذی کتاب با شماره ۷۷۹۴۱۰۷۷_۰۲۱تماس حاصل فرمایید.)

سدبسازیم یا نسازیم؛ مسأله این است!




حامد حقی مدیرعامل موسسه مقاوم‌سازی و بهسازی لرزه‌ای ایران

چندی پیش مطلبی را در یکی از روزنامه‌ها با این عنوان «علیه سدسازی گفتن و نوشتن مد روز شده» خواندم که به نتیجه رسیده بود این روزها صحبت از محیط‌ زیست و مخالفت با سدسازی تبدیل به یک مد شده است و هر کسی می‌خواهد بگوید که اندیشمند و دانشمند است، می‌آید با نوشتن یک صفحه مطلب در برخی روزنامه‌ها، خود را فعال محیط‌ زیست معرفی می‌کند و مخالفت جدی خود را با سدسازی اعلام می‌کند. این فعال محیط‌ زیست طوری اظهاراتش را بیان کرده بود که گویی همه پروژه‌های سدسازی، انتقال آب و آبخیزداری در کشورمان با دانش فنی بالا و شناخت کافی از زمین و محیط‌ زیست صورت گرفته است و هیچ رخداد نامیمونی برای محیط‌ زیست اتفاق نیفتاده و نخواهد افتاد. اگرچه تاحدودی با نگارنده آن مطلب موافق هستم و قبول دارم که این روزها هر کسی با خواندن دو یا سه مطلب کوتاه از یک رشته، خود را متخصص آن رشته می‌داند و متاسفانه در مدیریت بحران هم به کَرات شاهد آن بودیم، یعنی هر کسی با حضور دو، سه روزه خود در یک سانحه و گرفتن چند عکس سلفی، خود را مدیر بحران و متخصص مدیریت بحران می‌داند، حتی به‌راحتی با داشتن یک پاورپوینت و گذراندن یک یا دو دوره در سازمان مدیریت بحران فلان شهر با رشته تحصیلی کشاورزی در کلاس‌های آموزشی به‌عنوان مدرس حضور می‌یابد و حرف از روش‌های مقاوم‌سازی و ساخت‌وساز مقاوم می‌زند! البته قبول دارم درحال حاضر شرایط به شکلی شده است که هر فردی با هر تخصصی در هر کاری وارد می‌شود. اما همه صاحب‌نظر هستند به‌ویژه در رشته‌هایی مثل مدیریت بحران که دانش آکادمیک و دانشگاهی آن هم چندسالی بیشتر نیست ایجاد شده است. اگرچه این مسأله ریشه‌دار است و متاسفانه کمتر کسی در رشته‌ای که خوانده است دارای شغل شده و این موضوع ریشه اجتماعی دارد و جای بحث آن در این مجال نمی‌گنجد، اما در حوزه محیط ‌زیست چه باید گفت؟ آیا نوشتن از محیط ‌زیست با این همه وقایع گوناگون نیاز به مد شدن دارد؟ محیط زیستی که روزهای پر از بحران را تجربه می‌کند؛ آتش‌سوزی‌های گسترده در جنگل‌های کشور، خطر انقراض یوزپلنگ ایرانی، خبر انقراض گونه‌های مختلف آبزیان در خلیج فارس، خطر نشست زمین و خالی شدن سفره‌های زیرزمینی، مشکلات شوری آب کارون بزرگ، مشکلات سد گتوند و سد سیوند، خشکی دریاچه زیبای ارومیه که روزگاری از برندهای ایران عزیز و خطه آذربایجان ایران ما بوده است، پیش‌بینی‌های زیست‌محیطی که درباره انتقال آب کاسپین به سمنان به گوش می‌رسد، جنگل ابر و هزاران معضل زیست‌محیطی دیگر که مدت‌ها از آنها غافل بودیم و چیزی را که هزاران‌‌سال طول کشیده تا ایجاد شود، ظرف دو، سه دهه به نابودی کشاندیم.

حالا اگر کسی مطلبی در روزنامه‌ای بنویسد و عشقش را به محیط‌ زیست ایران بیان کند، همچنین در تلاش باشد تا این دغدغه را در مسئولان هم ایجاد کند، می‌شود کسی که مخالف سدسازی و مدافع محیط‌ زیست است؟! یعنی محیط ‌زیست آن‌قدر مظلوم است که اگر کسی حرف از محیط ‌زیست بزند و تقاضا کند که سدسازان قبل از اجرای هر پروژه انتقال آب، مطالعات زیست‌محیطی انجام دهند، می‌شود دشمن سدسازی و دشمن مردم؟! با یکی از طرفداران حوزه سدسازی صحبت می‌کردم که چون دانشی نداشت در همان ابتدای مذاکره با گارد بی‌اساسی شروع به صحبت کرد که نکته ظریفی در صحبتش داشت؛ خوب اگر سد نسازیم و سد‌ها را خراب کنیم چگونه آب این مردم را تأمین کنیم و چگونه می‌توان کشاورزی آنها را تعطیل کرد و....! خوب یقینا من متخصص سدسازی نیستم و هیچ تخصصی هم در محیط‌ زیست ندارم و اگر نگارشی می‌کنم براساس دغدغه‌هایی است که در محیط‌ زیست دارم و شاهد نابودی تدریجی آن هستم. به‌خاطر دریاچه‌ای است که روزگاری در کودکی با خانواده در آن تفریح کرده‌ام و امروزه باید نابودیش را تماشا کنم. اما یقینا ما نخستین و آخرین کشوری نیستیم که سد ساخته‌ایم، نخستین و آخرین کشوری نیستیم که باید به محیط ‌زیست بها دهیم، نخستین و آخرین کشوری نیستیم که زمین‌های حاصلخیز کشاورزی داریم و نخستین و آخرین کشوری نیستیم که باید به مردم آبرسانی کنیم و آبرسانی به مردم و ایجاد اشتغال در کشاورزی هم صحبتی نیست که به این دو، سه دهه ختم شود و هزاران‌‌سال است این مردم به آب نیاز داشته و کشاورزی می‌کرده‌اند؛ قرار هم نیست که هر مطلبی در روزنامه‌ای نوشته می‌شود، نوشدارو پس از مرگ سهراب باشد و هر وقت جنگلی سوخت از میزان خسارتش فقط بنویسیم و تلاشی برای پیشگیری‌اش نداشته باشیم. یقین بدانیم اگر تاکنون با محیط‌ زیستمان به‌درستی رفتار می‌کردیم و مشکلات زیست‌محیطی فعلی را نداشتیم، هیچ‌کس به نگارش این حوزه در روزنامه ورود پیدا نمی‌کرد و اگر امروز شاهد مطالب فراوان محیط زیستی در رسانه‌ها هستیم، درحالی‌که تا یک‌دهه پیش، دغدغه‌ای در این حوزه نبود، فقط و فقط حاصل عملکرد نادرست ما در حوزه محیط‌ زیست است. پس بیاییم به‌جای این‌که روزنامه‌ها را نقد کنیم که چرا در مخالفت با سدسازی مطلب می‌نویسند و به جای این‌که فعالان زیست‌محیطی را با کسانی که منافع مالی دارند برابر کنیم، در پروژه‌های عمرانی و آبخیزداری‌مان کمی چاشنی مطالعات محیط زیستی اضافه کنیم و فقط امروز را نگاه نکنیم. نمی‌شود به بهانه این‌که امروز مجبوریم آبرسانی کنیم و کشاورزی را رونق دهیم، ١٠‌سال آینده را مورد نظر قرار ندهیم. صحبت از بحران آب و بحران‌های زیست‌محیطی است، صحبت از بحرانی است که ١٠‌سال و ٢٠‌سال و ٣٠‌سال آینده همانند زلزله بم ویرانگر است و صحبت از بحران ‌هزار‌سال آینده نداریم. اگر هم مطلبی می‌نویسیم و تخصص سدسازی نداریم و در محیط ‌زیست هم صاحب‌نظر نیستیم، به‌عنوان یک فرد عادی که دغدغه محیط ‌زیست دارد و شاهد نابودی تدریجی آن است، از مسئولان بخواهیم که در طرح‌های خدمت‌رسانی‌شان به مردم، فقط طول مدت دوران ٤ساله خود را نبینند!
http://shahrvand-newspaper.ir/news:nomobile/main/69394/%d8%b3%d8%af%d8%a8%d8%b3%d8%a7%d8%b2%db%8c%d9%85-%db%8c%d8%a7-%d9%86%d8%b3%d8%a7%d8%b2%db%8c%d9%85%d8%9b-%d9%85%d8%b3%d8%a3%d9%84%d9%87-%d8%a7%db%8c%d9%86-%d8%a7%d8%b3%d8%aa!

«شهروند» از چالش کم‌آبی و پرآبی کشور گزارش می‌دهد

«بشر» قربانی تیغ تیز بحران آب




الهام علمشاهی روزنامه نگار

آب يكی از اساسی‌ترين عناصر زيست است. برخورداری از آب سالم برای نيازهای انسانی از عوامل اساسی و به منزله عامل تمدن شناخته شده است؛ به‌طوری كه همواره مورد احترام جوامع بوده و رودخانه‌های مختلف در سراسر جهان، نزد جمعيت‌های ساكن در آن نواحی اهميت زيادی داشته و مورد تقدس بوده است. هيچ كشوری بدون اطمينان از داشتن آب نمی‌تواند ثبات اقتصادی، اجتماعی و سياسی خود را حفظ كند و بدون كاهش ميزان آلودگی جو، امنيت نسل‌های آتی از نظر آب و غذا مبهم و بدين طريق، توسعه پايدار فقط در حد يك شعار دلفريب باقی خواهد ماند. امروزه كمبود و آلودگی آب زندگی ميليون‌ها نفر از ساكنان زمين، خصوصا كشورهای فقير را به‌شدت با خطر مواجه كرده است. از نگاه آمار ٨٠‌درصد جمعيت جهان تنها به ٢٠‌درصد از ذخاير آب سالم و بهداشتی دسترسی دارند. بيماری‌های ناشی از آب آلوده نيز عامل بسياری از مرگ‌و‌ميرها در كشورهای فقير جهان است. بحران آب مشكلی ناشناخته است كه كشتار آن به مراتب از بيماری‌های مسری چند صد‌سال پيش و بيماران ايدزی و تمام جنگ‌هايی كه در سطح جهان جريان دارد، بيشتر خواهد بود. اگر چاره‌ای انديشيده نشود و بشر به خود نيايد، بحران آب در آينده‌ای نه چندان دور فاجعه‌ای به بار خواهد آورد كه سالانه ميليون‌ها نفر از مردم جهان را به كام مرگ مي‌فرستد. در واقع امروزه ما برلبه تيغ تيزی نشسته و شاهد نابودی نسل خويشيم؛ نسلی كه خود را در مقايسه با گذشتگان خردمندتر جلوه می‌دهد، نمی‌تواند راه را بر نابودی خود ببندد. پیش‌بینی‌های تكان‌دهنده به مدد آمار، وضع منابع آب جهان را بسیار مخاطره‌آمیز نشان می‌دهد. «شهروند» به بررسی مشکلات کم‌آبی و پرآبی کشور از زبان دکتر سیدحسین مهاجری، عضو هیأت‌رئیسه موسسه مقاوم‌سازی و بهسازی لرزه‌ای ایران پرداخته است که شرح آن را در ادامه می‌خوانید.
گفت‌وگو را با بررسی وضع آبی حال حاضر کشور شروع کنیم؛ با توجه به این‌که شرایط آبی کشورمان مدت طولانی است که در شرایط هشدار و بحران قرار دارد، اما اقداماتی هم برای رفع این مشکل انجام شده است؛ آیا می‌توان گفت که به لطف بارندگی‌ها و اقدامات انجام شده، الان از حالت بحران خارج شدیم یا خیر؟ چه شهرهایی در معرض بحران بی‌آبی شدید هستند؟
عملا اگر بحران آب حل شده بود، بحث‌هایی مانند انتقال آب دریای عمان به فلات مرکزی ایران یا انتقال آب دریای خزر مطرح نمی‌شد. در بین شهرها نیز می‌توان به شهرهای مرکزی و تقریبا پرجمعیت ایران مانند کرمان، مشهد و یزد اشاره کرد؛ اما باید توجه داشته باشید که نوع بحران آب با سایر بحران‌های طبیعی مثل زلزله یا فوران آتشفشان متفاوت است. پاسخ به چنین بحرانی نیازمند صرف هزینه مالی و زمانی قابل توجهی است. در این بین می‌توان بحران آب را با بحران ناشی از ریزگردها مقایسه کرد. متأسفانه فرهنگ بدی که در کشور وجود دارد، رویکرد مقطعی و موقتی است. مثلا ریزگردها در ٢ یا ٣ روز افزایش می‌یابند یا در مقطعی از ‌سال سطح آب ذخیره شده در سدها زیاد و موجب مي‌شود به این موضوع از سوی رسانه‌های عمومی پرداخته ‌شود که مسئولان امر هم ناشی از این فشار به پاسخگویی به اذهان عمومی می‌پردازند. حل چنین بحران‌هایی اغلب زمانبر بوده و به سادگی امکان‌پذیر نیست.
روستاهای بسیاری در شرایط بد بی‌آبی هستند؛ آیا بررسی‌اي صورت گرفته است؟
متأسفانه بله؛ اما نکته منفی که در اینجا مثبت جلوه می‌کند، بحث مهاجرت منفی به روستاهاست. عملا بسیاری روستاها جمعیت کمی دارند که این جمعیت کم نیز در حال مهاجرت هستند و لذا کمبود آب در این مناطق جدی نیست. مشکل در روستاها تأمین آب بخش کشاورزی است که در درجه دوم اهمیت واقع است؛ به همین خاطر در بحث کمبود آب و تنش آبی اغلب صحبت از شهرها است تا روستاها. در این زمینه نیز بررسی‌های مناسبی صورت پذیرفته و در حال انجام است. متأسفانه در این بخش مشکل کثرت مسئولان درگیر در این موضوع است و در روستاها، شرکت‌های آب منطقه‌ای، جهاد کشاورزی، فرمانداری‌ها و دهداری‌ها، آب و فاضلاب روستایی و در مناطق مرزی مسئولان امنیتی همگی درگیر این موضوع هستند که هماهنگی بین این دستگاه‌ها مشکل است.
بیشترین هدر‌رفت آب در بخش کشاورزی است؛ آیا سیستم آبیاری نوین راهکار خوبی برای حل این موضوع بوده و تا چه میزان مورد استفاده قرار گرفته است؟

در پاسخ به این پرسش باید عنوان کنم که سیستم‌های نوین آبیاری و نیز آبیاری قطره‌ای خیلی در کنترل هدر‌رفت آب موثر است؛ اما به‌شخصه معتقدم برای کنترل بحران آب در کشور بیش از بهره‌برداری از روش‌های موضعی و تکنولوژی باید به سراغ روش‌های استراتژیک و مدیریتی برویم. در این بین می‌توان به بحث اصلاح اراضی یا واردات محصولات گیاهی و کشاورزی به جای تولید این محصولات در کشور اشاره کرد؛ مثلا برای ما به‌صرفه خواهد بود یک محصول کشاورزی آب‌بر مانند پیاز، یونجه یا سیب‌زمینی را که نیاز آبی بالایی دارد، از کشوری مثل ترکیه وارد کنیم. اگر در زمینه مدیریت استراتژیک به خوبی عمل شود، ما نه‌تنها قادر خواهیم بود نیاز آبی خود را تأمین کنیم، بلکه می‌توان به صادرات آب شرب به کشورهایی مانند عمان و کویت نیز فکر کنیم.
وضعیت منابع آب زیرزمینی کشور نسبت به گذشته تغییری کرده است؟ چه مثبت چه منفی؟
با توجه به اطلاعاتی که در این زمینه دارم، شرکت‌های آب منطقه‌ای اقدامات مناسب و شایان توجهی را جهت کنترل این برداشت‌های بی‌رویه و بدون مجوز در حال انجام دارند که موثر بوده و باید از این تلاش‌ها قدردانی شود؛ اما میزان برداشت‌های بی‌رویه و بدون آینده‌نگری از منابع زیرزمینی در سال‌های پیشین به‌حدی بوده است که این اقدامات تنها برای کنترل شرایط افت سطح‌ آب‌های زیرزمينی موثر است و برای جبران و برگشتن این سطح آب، به سطح نرمال نیاز به گذشت زمان زیاد در حدود یک دهه است.
چندی پیش محمد پرورش، مدیرعامل شرکت آب‌و‌فاضلاب تهران اعلام کرد «شبکه آب تهران تحمل فشار بیش از حد را ندارد» در این خصوص توضیح دهید. وضع شبکه آب تهران و میزان فرسودگی لوله‌های آب در چه وضعیتی قرار دارد؟
شبکه توزیع آب تهران بسیار قدیمی است و همین موضوع مشکلات فراوانی را موجب شده است؛ مثلا میزان نشت لوله‌ها در این شبکه بسیار بالا است و آب‌و‌فاضلاب تهران تلاش فراوانی را جهت کنترل این میزان نشت مبذول داشته است. مشکل اساسی دیگر که مهندس پرورش نیز به آن اشاره داشته است، بحث ظرفیت لوله‌های این شبکه است. در حقیقت هر لوله قابلیت انتقال حجم مشخصی از آب را دارد و برای تعداد معینی مصرف‌کننده طراحی می‌شود؛ اما وقتی مصرف از این حد بیشتر شود، جهت تأمین این نیاز آبی یا قطر لوله‌ها باید زیاد شود یا میزان آب عبوری افزایش یابد تا نیاز مصرف‌کننده نیز تأمین شود. در این شرایط احتمال تخریب و از سرویس خارج شدن بخش‌هايی از سیستم تحت این فشار افزایش می‌یابد.
با وجود بحران کم‌آبی در کشور، در مقابل مشکل سیل و سیلاب هم یکی از مهم‌ترین بحران‌های کشور محسوب می‌شود، در این زمینه برای موضوع آبخیزداری قطعا نیاز به سیل‌بندها و ایجاد بسترهای خروج سیل است؛ یکی از مهم‌ترین کارها عبور آب از شهر سیل‌زده است و این یعنی راه فاضلاب، حالا سیل با فاضلاب مخلوط می‌شود و این یعنی بیماری؛ راهکارش چیست؟
جواب ساده است و بهترین راه‌حل استفاده از دو سیستم مختلف و مجزا برای جمع‌آوری فاضلاب و جمع‌آوری آب‌های سطحی است. در بسیاری از شهرهای آمریکا، استرالیا و انگلیس از این سیستم استفاده می‌شود؛ اما مشکل در کشور اینجاست که ما از سیستم‌های ترکیبی (اصطلاحا Combined system) استفاده می‌کنیم و حتی برای هر دو منظور از یک سیستم بهره می‌بریم. با توجه به این‌که این سیستم ارزان‌تر است و همچنین با توجه به نبود زیرساخت مناسب سیستم فاضلاب در کشور، در حال حاضر از این نوع سیستم استفاده می‌شود. بهترین را‌هکار در این زمینه به شرط تأمین منابع مالی، راهکار دو سیستم انتقال است. در غیر این صورت باید سراغ ریزه‌کاری‌های طراحی سیستم‌های ترکیبی برویم که چندان کارا نیست و کنترل آنها نیز بسیار مشکل است.
در دو ‌سال اخیر با وجود کاهش بارندگی‌، وقوع سیل افزایش یافته است، چه دلیلی می‌تواند داشته باشد؟
ابتدا باید بین وقوع سیل و خسارات ناشی از سیل تمایز قایل شد. در حقیقت در سیل‌های رخ‌داده در دو ‌سال اخیر خسارات جانی و مالی ناشی از این سیل‌ها افزایش پیدا کرده است. این افزایش خسارات قطعا ناشی از تصرف و تغییر اراضی در حریم و بستر رودخانه‌ها رودخان‌ها است. اما از طرف مقابل نمی‌توان منکر افزایش دفعات وقوع سیلاب و نیز شدت آن شد. از مهم‌ترین عواملی که بر این افزایش اثر گذاشته است می‌توان به کاهش پوشش گیاهی اطراف رودخانه‌ها و جنگل‌زدایی، پدیده توسعه شهرها، تغییر اقلیم، وقوع خشکسالی و از بین بردن یکپارچگی حوضه آبریز
اشاره کرد.
بستر رودخانه‌ها لایروبی نمی‌شود، مردم در این بسترها زباله می‌ریزند، اینجا چند سوال مطرح می‌شود: آیا این بسترها به خودی خود زمینه وقوع سیل می‌شوند؟ چرا لایروبی نمی‌شوند؟ چرا نظارت روی رودخانه‌ها نداریم؟ به‌عنوان مثال رودخانه‌های رشت در این شرایط قرار دارند.

اگر منظور این است که ریختن زباله منجر به سیل می‌شود، جواب واضح است؛ خیر. اما اگر منظور تشدید شرایط سیلابی ناشی از دفع زباله‌ها در رودخانه‌ها است که جواب قطعا مثبت است. ببینید گفتن لایروبی راحت است، اما انجام آن بسیار هزینه‌بر خواهد بود، نظارت هم در این زمینه مشکل است. نباید به نظارت بر رودخانه مثل نظارت و نگهبانی یک کارخانه و زمین نگاه کرد. مثل یک کارخانه یا زمین نمی‌توان اطراف رودخانه‌ها دیوار کشید و کنترل کردن را به برخی نقاط محدود کرد. به علاوه اغلب راه‌ها و جاده‌های بین‌شهری در حاشیه رودخانه‌ها ساخته می‌شود و به همین خاطر برای کسانی که می‌خواهند اقدام به دفع غیرمجاز زباله‌ها کنند، محل مناسبی است. بهترین کار در این زمینه استفاده از سیستم‌های سنجش و کنترل از راه دور مانند نصب دوربین و عکس‌های آنلاین هوایی است.
از موضوع سیلاب فاصله بگیریم و بپردازیم به آخرین وضع دریاچه ارومیه؛ روند تغییرات تراز و سطح دریاچه، روند اجرای پروژه و دیگر موارد در حال حاضر در چه مرحله‌ای قرار دارد و به چه شکل در حال انجام است؟
طی آخرین اطلاعاتی که من از طریق برخی از دوستان در ستاد احیای دریای ارومیه در حدود دو ماه پیش اخذ کردم، خوشبختانه روند کاهش سطح آب دریاچه کنترل شده است و در حال افزایش بوده است. در ارتباط با روند اجرای پروژه، براساس اطلاعات محدود من در این زمینه، این پروژه توسط متخصصان داخلی و خارجی تحت شرایط مناسب در حال پیشرفت است.
آیا بارندگی‌ها تأثیری بر روند احیای دریاچه ارومیه داشته است؟
نمی‌توان افزایش بارندگی‌ها را بی‌اثر دانست؛ اما این اثر چندان مهم نیز نیست. در حقیقت آب در سطح حوضه آبریز می‌بارد و سپس از طریق رودها و نهرها به سمت نقطه تمرکز حوضه (در حوضه آبریز دریاچه ارومیه، خود دریاچه ارومیه) جریان پیدا می‌کند. در این بین مهم‌ترین موضوع نحوه انتقال این آب در این مسیر است که یا مدیریت صحیح سدها و بندهای موجود در این مسیر امکان‌پذیر خواهد بود. لذا نحوه مدیریت آب باریده شده در یک حوضه آبریز مانند حوضه آبریز ارومیه به مراتب مهم‌تر از افزایش میزان بارندگی در این حوضه است.
http://shahrvand-newspaper.ir/news:nomobile/main/69393/%c2%ab%d8%a8%d8%b4%d8%b1%c2%bb-%d9%82%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%aa%db%8c%d8%ba-%d8%aa%db%8c%d8%b2-%d8%a8%d8%ad%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%a2%d8%a8

روستایی در هلند که هیچ جاده‌ای ندارد و تمامی رفت و آمدها با قایق انجام می‌شود

@WONDERSSES

۷۰ هزار حلقه چاه غیرمجاز در کشور وجود دارد/ وقوع بزرگ‌ترین بیابان‌زایی در شمال غرب ایران

مدیرکل مشارکت‌های مردمی سازمان محیط زیست کشور گفت: بزرگ‌ترین بیابان‌زایی در شمال غرب ایران در حال وقوع است.

محمد درویش در گفت‌و‌گو با خبرنگار تسنیم در یاسوج با اشاره به اینکه متاسفانه 72 سد در حوزه آبخیز دریاچه ارومیه در سکوت و چشم بستن ما احداث شد، اظهار داشت: افزایش وسعت اراضی کشاورزی از 320 هزار هکتار به 680 هزار هکتار یکی دیگر از کارهای ضد محیط زیستی بود.

مدیرکل مشارکت‌های مردمی سازمان محیط زیست کشور با اشاره به اینکه تعداد چاه‌های غیرمجاز در کشور تا 70 هزار حلقه افزایش پیدا کرد، بیان کرد: سیاست‌های اشتباهی در زمان گذشته به خاطر اشتغال زایی لحاظ شد و اکنون با بحران بزرگ مهاجرت محیط زیستی رو به رو هستیم.

وی با بیان اینکه بزرگ‌ترین رخداد بیابان زایی غرب در شمال غرب کشور رخ داد، عنوان کرد: دولت حدود 15 هزار میلیارد تومان اعتبار برای رفع بحران دریاچه ارومیه در نظر گرفته است.

درویش تصریح کرد: اگر حاکمیت به صدای محیط زیست گوش داده بود و اجازه چیدمان خلاف محیط زیست را نداده بود اکنون مجبور نبود این میزان را هزینه کند.

وی تاکید کرد: عین این ماجرا در حال حاضر در حوزه خوزستان و جازموریان اتفاق می‌افتد و ما با کمک تشکل‌های مردم نهاد به عنوان یک مطالبه جدی آن را مطرح کنیم و در این مسیر نیازمند همراهی رسانه‌ها نیز هستیم.
h