کارگاه آموزشی در دومین کنفرانس ملی هیدرولوژی مناطق نیم خشک
🌺
عنوان کارگاه:
فاصل مشترک علم- سیاستگذاری: فرهنگ سیاسی و حکمرانی خوب در فرایند تصمیم گیری در سطح محلی با توجه به منابع عمومی مشترک: ”آب“
💧
هماهنگ کننده :
دکتر سید مختار هاشمی

همکار تحقیقاتی، انستیتوی نیوکاسل برای پایداری، دانشگاه نیوکاسل، انگلستان
💧
زمان : 4ساعت
تاریخ برگزاری: 27 مهر 1395
شهریه : 20 هزار تومان

خلاصه کارگاه آموزشی
http://www.ksahc.ir/#%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%87
مدیریت منابع آب یکی از پیچیده ترین چالش های عصر مدرنیته است که بحران جدی را در سطوح مختلف ایجاد کرده است. این منبع ارزشمند مایه زندگی است و توسعه پایدار بدون مدیریت صحیح و مناسب منابع آب و خاک امکان پذیر نیست. پارادیم مدیریتی نوین مستلزم در نظر گرفتن ابعاد مختلف سیاسی-اجتماعی-اقتصادی- زیست محیطی سیستم منابع آب و خاک است. مدیریت یکپارچه منابع آب (IWRM) یکی از مفاهیم شناخته شده است که از سال 2000 میلادی به صورت گسترده به عنوان گفتمان توسعه و مدیریت پایدار ترویج شده است. یکی از مهمترین موضوع ها بعد نهادی و حکمرانی است که مورد توجه قرار گرفته است اما عدم توجه به این بعد مهم باعث ایجاد بحران کنونی است. نقش جامعه در مدیریت منابع آب و نحوه تصمیم گیرها باید به صورت جدی در پارادیم مدیریتی نوین پررنگتر شود. بنا بر این در این کارگاه که برای ذیمدخلان از جمله مهندسین و مدیران بخش های مختلف اقتصادی مبانی اساسی بعد نهادی و تحلیل نهادی، جنبه های فرهنگی و اخلاقیات آب، فرهنگ سیاسی در تصمیم گیری ارایه می شود و راهکارهایی برای ایجاد سیستم حکمرانی خوب در سطوح مختلف از جمله سطح عملیاتی با توجه به منابع عمومی مشترک: ”آب“ بررسی می شود با در نظر گرفتن موردهای مطالعاتی و کاربردی.

💧
موضوع های مورد بررسی :
• مفاهيم اوليه: مباني اساسي مديريت يكپارچه منابع آب، حکمرانی خوب و سیاست عدم تمرکز زدایی
• نقش اخلاق و در سياستگذاري پايدارآب -اسلام و قانونگذاري آب
• متدولوژي هاي تحليل نهادی سازماني
• حکمرانی محلی آب: فرهنگ سیاسی و حکمرانی خوب در فرایند تصمیم گیری در سطح محلی
برای ثبت نام به سایت زیر مراجعه فرمایید:
http://www.ksahc.ir/#کارگاه شماره 1
🌺🌺🌺
@mukhtarhashemi

⛔️ضرورت اعلام هرچه سریع‌تر قیمت‌های تضمینی محصولات کشاورزی⛔️

🌀در پیشرفت کشاورزی بخوانید👇
https://telegram.me/joinchat/BK8wRz2iowXLlaBWYiqHjg

📹/ پیش‌بینی کشت #گندم در سطح ۵ میلیون و ۷۵۰ هزار هکتار از اراضی کشور در فصل زراعی جدید

🔻پیشرفت کشاورزی ایران👇
https://telegram.me/joinchat/BK8wRz2iowXLlaBWYiqHjg

تايم لپس درياچه شورابيل- اردبيل

تفاوت جمعیت درگذر زمان

بالاخره بعد از یک سال و نیم کار و تلاش و هماهنگی و تحقیق و نگارش ، "بسته آموزشی فراگیر گردشگری روستایی ایران" ویژه دفاتر آی سی تی روستایی و دهیاران ، توسط موسسه آوای طبیعت پایدار در زمینه تولید محتوا ، تهیه و تدوین شد و امروز در مراسم روز جهانی گردشگری در سالن همایشهای بین المللی صدا و سیما ، رونمایی شد .
این بسته شامل 12 عنوان درسی درباره گردشگری روستایی ، است که در قالب مالتی مدیا شامل فیلم و پاورپوینت ، نریشن و متن ، به همراه آزمون و ...... برای آموزش اولیه و آگاهی دهی در زمینه گردشگری روستایی آماده شده است .
و در مرحله اول در بین 1000 روستا و در مراحل بعد تا 30000 روستا را پوشش خواهد داد .
به امید فراگیر شدن آموزشهای تخصصی تر گردشگری روستایی و گردشگری بر پایه جوامع محلی

رحمانی فضلی در برنامه پایش:
ناکارآمدی و ضعف نظام اداری در استان‌ها وجود دارد/ 11 میلیون حاشیه نشین داریم/ آمار بیکاری در برخی شهرها 60 درصد است
http://www.farsnews.com/13950705000048

همایش منطقه‌ای فرهنگ و هنر روستا و عشایر استان های غربی کشور به کار خود پایان داد


همایش منطقه‌ای فرهنگ و هنر روستا و عشایر استان های غربی کشور که به میزبانی استان کرمانشاه برگزار شد، به کار خود پایان داد.
ابراهیم رحیمی زنگنه مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کرمانشاه در مراسم اختتاميه اين كنگره گفت: پایه و اساس تحول هر جامعه به روستا برمی‌گردد.

رحیمی زنگنه از روستا به عنوان مرکز کار، تولید و اشتغال یاد کرد و افزود: سیاست‌ گذاری‌ها باید در جهت آباد شدن روستاها باشد.
وی با اشاره به آمار بالای مهاجرت روستاییان به شهرها، تاكيد كرد: باید با اتخاذ راهکارهایی جلوی مهاجرت از روستاها به شهرها را بگیریم.

وی در ادامه مسجد را محور اساسی فعالیت های فرهنگی دانست و اضافه كرد: باید روی مساجد به عنوان اساسی‌ترین محور توسعه فرهنگی کار کنیم.
وی همچنین برگزاری این کنگره را به لحاظ آموزش محور بودن برجسته دانست و اذعان داشت: هیچ تحولی در عرصه فرهنگ و هنر اتفاق نمی‌افتد، مگر در عرصه آموزش کار کرده باشیم.

این همایش سه روزه با حضور نخبگان کانون های فرهنگی هنری مساجد روستایی استان های خوزستان، همدان، کردستان، لرستان، ایلام و کرمانشاه برگزار شد و در پايان از کانون های برتر روستایی و ائمه جماعات و گروه‌های جهادی فعال در محرومیت زدایی روستاهای غرب کشور تجلیل شد.
برپایی نمایشگاهی از توانمندی های اعضای کانون های روستایی، برگزاری مسابقات فرهنگی هنری و ورزشی و بازدید از اماکن تاریخی از برنامه‌های جانبی این همایش بود.

محل برگزاری همایش : زاهدان- دانشگاه سیستان و بلوچستان

برگزار کنندگان همایش : انجمن ژئوپلیتیک ایران و انجمن علمی جغرافیا و برنامه ریزی مناطق مرزی ایران، دانشگاه سیستان و بلوچستان

آدرس دبیرخانه : زاهدان- خیابان دانشگاه- دانشگاه سیستان و بلوچستان- دانشکده ادبیات و علوم انسانی- پژوهشکده علوم زمین و جغرافیا
صندوق پستی : 655-98135

مسئول دبیرخانه: مرضیه دارائی
تلفن : 31136892 - 054
فکس : 31136892 - 054
تلفن همراه : 09330367636

فهم ریشه فلسفی بحران تغییر اقلیم/ بازنگری در تلقی عصر جدید از روابط انسان و طبیعت/ بحران طبیعت یعنی کوته‌نگری بشر در علم و تکنولوژیگفتگو با سیدمحمدرضا حسینی‌بهشتی: فهم ریشه فلسفی بحران تغییر اقلیم/ بازنگری در تلقی عصر جدید از روابط انسان و طبیعت/ بحران طبیعت یعنی کوته‌نگری بشر در علم و تکنولوژیآیا هر آنچه را که می‌توان با علم و تکنولوژی انجام داد باید انجام داد؟ آیا این با هدف‌گذاری علوم برای رسیدن به بیشترین نیکبختی برای بیشترین انسان‌ها ناسازگار نیست؟ این پرسش‌های اساسی را سیدمحمدرضا حسینی‌بهشتی، استادیار گروه فلسفه دانشگاه تهران حول شناخت فکری و حکمی نسبت به دلایل انحطاط محیط زیست و طبیعت ذکر می‌کند...
پایگاه خبری تحلیلی آب ایران: آیا هر آنچه را که می‌توان با علم و تکنولوژی انجام داد باید انجام داد؟ آیا این با هدف‌گذاری علوم برای رسیدن به بیشترین نیکبختی برای بیشترین انسان‌ها ناسازگار نیست؟ این پرسش‌های اساسی را سیدمحمدرضا حسینی‌بهشتی، استادیار گروه فلسفه دانشگاه تهران در گفت‌وگو با خبرگزاری کشاورزی ایران (ایانا) حول شناخت فکری و حکمی نسبت به دلایل انحطاط محیط زیست و طبیعت ذکر می‌کند. این دانش‌آموخته دکترای فلسفه از دانشگاه هامبورگ آلمان، به مسئله طبیعت و بحران محیط زیست به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مباحثی اشاره می‌کند که در دو دهه پایانی قرن بیستم، اندیشمندان حوزه فلسفه را نیز به جد به خود مشغول کرده است. دایره توجه به این مباحث از محافل و مجامع حرفه‌ای و تخصصی فراتر رفته و به‌دلیل اهمیت پیوندی که با زندگی جوامع بشری، بلکه یکایک انسان‌ها دارند مسئله روز گفتارهای عمومی، رسانه‌های جمعی و مجامع قانون‌گذاری و اجرایی در سطح ملی و بین‌المللی شده است، به‌گونه‌ای که شاید بتوانیم هم‌صدا با “سرگی مسکویچی” مسئله طبیعت را معضل دوران‌ساز قرن بیستم بدانیم. گفت‌وگوی حاضر کوششی است در جهت طرح برخی از پرسش‌هایی که به واسطه بحران طبیعت در عرصه فلسفه طبیعت پدید آمده است که اینجا تنها به ذکر فهرستی از آنها بسنده می‌شود و پرداختن به یکایک شان نیازمند مجالی فراخ‌تر است.
**************
بحران محیط زیست و نابودی منابع طبیعی امروزه آنقدر عیان شده است که نه‌تنها کارشناسان محیط زیست و منابع طبیعی را نگران کرده است، بلکه سایر علوم مانند: علوم اجتماعی، علوم روانشناسی، علوم سیاسی و… هم به این عرصه وارد شده‌اند. لطفاً بفرمایید ورود فلسفه به این عرصه چگونه بوده است؟
تا چهار دهه پیش چنین به‌نظر می‌رسید که بحث از طبیعت دیگر در فلسفه جایگاهی نداشته باشد، چرا که طبیعیات عهد باستان و سده‌های میانه قلمرو پرسش محتوایی از طبیعت را به علوم تجربی واگذار کرده بود و بحث صوری پیرامون آن، یعنی هر آنچه به مفهوم طبیعت بازمی گشت به مرتبه تحلیل معرفت شناسانه درباره نحوه شناخت ما در علوم طبیعی و یا حداکثر به مبادی ماورالطبیعی علوم طبیعی تقلیل یافته بود. در طی چهار دهه اخیر موضوع طبیعت دوباره بین فیلسوفان به‌شدت مطرح شده و حتی فیلسوفانی مدعی شده‌اند که در قرن بیستم موضوع طبیعت محور اصلی فلسفه است.
این گرایش ناشی از تحولات جدید در پژوهش‌های فلسفی با کاوش‌هایی علمی نیست، بلکه به رفتار و موضع‌گیری عملی ما در قبال طبیعت بازمی‌گردد. منشاء این گرایش، این دریافت و تجربه فزاینده است که شیوه عمل فنی و صنعتی ما و نحوه برخوردمان با طبیعت، ما را به جانب یک بحران به پیش برده است. همه ما با خبرهای نگران‌کننده‌ای که در این باره از طریق رسانه‌های جمعی می‌شنویم و می‌بینیم کم و بیش آشنا هستیم؛ هرچند توجه به اهمیت و جدی بودن مسئله در جوامع در حال توسعه به اندازه جوامع صنعتی نیست. آنچه بحث فلسفی درباره طبیعت را برانگیخته است، مسئله موضع‌گیری ما انسان‌ها در قبال طبیعت است و دگرگونی در این موضع‌گیری. مواجهه علمی و تکنیکی ما با طبیعت، ما را با وضعیتی روبه‌رو ساخته که از آن تعبیر به “بحران طبیعت” می‌کنند. رو به پایان نهادن منابع مواد خام و انرژی که خوش‌باورانه گمان می‌رفت نامحدود یا ترمیم‌پذیر باشد، تخریب مناطق اقلیمی و آب و هوایی، منقرض شدن فزاینده گونه‌های جانوری و گیاهی، آلودگی آب و هوا، آلوده شدن زمین‌های زراعی و مواد غذایی به سموم شیمیایی و هورمونی، تخریب زیست‌محیطی و نظایر آن پدیده‌هایی است که به‌گونه‌ای روزافزون از طریق رسانه‌های جمعی از آن آگاه می‌شویم و گواهی از تهدید به ما انسان‌ها می‌دهند که ابعاد آن از تخریب ناشی از کاربرد سلاح‌های هسته‌ای در اواسط قرن گذشته میلادی کمتر نیست.

در وهله نخست به‌نظر می‌رسد که این‌گونه مباحث صرفاً به حوزه کار دانشمندان علوم و دست‌اندرکاران فنون و صنایع مربوط می‌شود، اما اندک تأملی نسبت به ماهیت این مباحث نشان می‌دهد که بازگشت فلاسفه به بحث طبیعت به قلمرو فلسفه عملی مربوط می‌شود. طبیعت اینکه قلمرویی است که در آن فعالیت علمی و صنعتی ما باعث دگرگونی‌های خواسته یا ناخواسته‌ای شده که پیامدهای آنها برای حیات نسل‌های امروز و آینده، بلکه برای تمامی موجودات زنده فاجعه‌آمیز است. این تجربه تکان‌دهنده قرن بیستم، به‌ویژه دهه‌های آخر آن، پرسش‌های فلسفی جدیدی را پیرامون چیستی، چگونگی، روش‌ها و غایات علم تجربی و تکنیک برآمده از آن و همچنین دگرگونی‌های تاریخی و مسیر تحولی که این دو پشت سر نهاده‌اند برانگیخته و منشاء کاوش‌های نوینی در زمینه سرآغازهای علم و فلسفه جدید شده است. این کاوش‌ها صرفاً جنبه تاریخی ندارد و به این منظور صورت نمی‌گیرد که به مدد روش‌های پژوهشی تاریخی به این شناخت دست یابیم که سرآغاز این دگرگونی‌ها به دست چه کسانی صورت گرفته است.
جای دارد دو پرسشی را که ذهن مرا به خود مشغول کرده است مطرح کنم: ۱- آیا ما نیز با توجه به بحران محیط زیست ناشی از نزدیک به پنج سده فعالیت علمی و تکنیکی بشر همانند سرآغازهای این مسیر با یک انقلاب فلسفی در مبانی اندیشه و عملمان در قبال طبیعت روبه‌رو نیستیم؟ آیا می‌توانیم به مدد تحلیل آنچه پشت سر نهاده‌ایم به نگاهی درست‌تر درباره وضعیتی که در آن به‌سر می‌بریم و آینده‌ای که باید به سوی آن گام برداریم دست بیابیم؟ تعدد و تنوع این پرسش‌ها چندان است که مطرح ساختن تمامی آنها از گنجایش این گفت‌وگو بیرون است. با این حال، آگاهی بر آنها و همچنین مباحثات موجود میان اندیشه‌ورزان فلسفی کشورمان هنوز در حد نصاب نیست. گویی همان‌گونه که اصل علوم و تکنیک جدید با تأخیر به حوزه فرهنگی ما وارده شده، وقوف نسبت به نتایج و پیامدها آنها هم با تأخیر حاصل می‌شود. این در حالی است که ما به بهره‌مندی از مزایای علوم و تکنیک فاصله داریم، اما با عواقب و تبعات ناخوشایند آن دست به گریبانیم.
پس شما به نوعی بحران در طبیعت قائل هستید؟ “بحران در طبیعت” را از دیدگاه فلسفی برای ما شرح دهید و آیا اینکه راهکاری برای خروج از این بحران وجود دارد؟
متأسفانه در این زمینه اتفاق نظری وجود ندارد، عده‌ای وجود این چنین بحرانی را حتمی و انکارناپذیر می‌دانند، برخی از فیلسوفان به کل منکر وجود چیزی به نام بحران در طبیعت هستند. اصطلاح “بحران” از طب قدیم یونان برگرفته شده است و پاسخی بود به این پرسش که: آیا این بیماری به بهبودی منجر می‌شود، یا به مرگ؟ بر اساس طب بقراطی “روزهای بحرانی” جایگاه ویژه‌ای در مسیر معالجه دارند. برای اینکه بتوانیم از بحران سخن بگوییم باید:
معیارهای ارزشی داشته باشیم که از توصیف صرف پدیده‌ها فراترند و بر اساس آنها چیزهایی خصوصیت سازگار بودن را پیدا می‌کنند و چیزهایی خصوصیت ناسازگار.
باید مفروضاتی نظری درباره سازوکارهای بنیادینی داشته باشیم که “بحران” نمود و نشانه آنها است. تفسیر علائم و مظاهر معینی به‌عنوان نشانه بحران تنها با تکیه بر این مفروضات ممکن است.
باید آنچه در بحران رخ می‌دهد فرایند یک جدا شدن و برون ریختن باشد به‌گونه‌ای که میان قبل و بعد آن تمایزی قابل فهم باشد.
حال با این اوصاف به‌نظر می‌رسد مفهوم بحران درباره آنچه بحران طبیعت نامیده می‌شود کاربردی روا باشد زیرا:
نخست: این بحران نیز در نسبتی ارزشی با انسان یا جاندارانی قرار دارد که با انسان در شرایط زیستی یکسانی زندگی می‌کنند. در اینجا انسان از یک‌سو خود مؤثر در پدید آمدن این بحران است و از سوی دیگر متأثر از آن در نتیجه با آن نسبتی دو جانبه دارد.
دوم: دگرگونی‌هایی که به واسطه کاربرد تکنولوژی در دادوستد میان ما و محیط زیست مان پدید آمده همان سازوکار یا مکانیسمی را تشکیل می‌دهند که از آن بحران‌های زیست محیطی سربرآورده‌اند. تنها در جایی که بتوانیم تخریب طبیعت را علامتی برای عمل تکنیکی مان در قبال طبیعت تفسیر کنیم، سروکار ما با “بحران طبیعت” است.
سوم: نحوه مواجهه ما با این بحران باید به‌گونه‌ای باشد که صورت‌های مخرب بهره‌وری تکنیکی از طبیعت از صورت‌های درستش متمایز و جدا و حذف شود.
در پس کاربرد مفهوم بحران درباره مجموعه رخدادهایی در دادوستد ما با طبیعت چند فرض نهفته است:
اشیاء و جانداران در حالت طبیعی (یعنی در حالتی که متعلق عمل تکنیکی ما قرار نگرفته‌اند) در بهترین وضعیت ممکن خود به‌سر می‌برند.
خروج از این حالت باعث برهم خوردن بهترین وضعیت ممکن آنها می‌شود.
بحران در طبیعت به معنی نقطه عطفی در روند برهم خوردن “تعادل” پایدار، یعنی بهترین وضعیت ممکن برای اشیاء و جانداران است.
بازگشت به حالت پیشین به منزله خروج از بحران و رسیدن دوباره به همان وضعیت قبل یعنی بهترین وضعیت ممکن برای آنها است.