خبرگزاری محیط زیست ایران: غالب این کشورها در زمره آسیب پذیرترین مناطق جهان در برابر خطر تغییر اقلیم کره زمین قرار دارند و کشورهای اروپایی در قالب این اتحاد که مفاد آن امروز منتشر شد می خواهند به این کشورها کمک کنند تا از سازوکار و زیرساخت لازم برای همراهی با معاهده مصوب کنفرانس پاریس برخوردار باشند. گفته شده ایجاد این اتحاد به واقع یک جور پیش دستی اروپایی ها برای ممانعت از تشتت آرا در مسیر تصویب پیمان پاریس است. ممکن است پرسیده شود چرا اروپایی ها برای مهار گرمایش زمین جدی تر و ثابت قدم تر از آمریکا هستند؟ آیا آنها در این باره آسیب پذیرترند؟ قطعا اینگونه نیست. همین حالا هم توفان های جوی منتسب به تغییرات اقلیمی انسان-ساخت به آمریکا بسیار بیشتر از همه دیگر نقاط جهان صدمه زده اند. اما نکته این است که وجوه عمده پارادایم مهار تغییر اقلیم، تغییر ساختاری اقتصاد جهان و به تبع آن نظام سرمایه داری است. و البته که گزند به نظام سرمایه داری در آمریکا دشوارتر از اروپای غربی است. از سوی دیگر معاهدات اقلیمی از جنس توافقاتی هستند که مشروعیت خود را از اراده جامعه بین المللی می گیرند. در اروپا چنین مشروعیتی پذیرفته تر است. اما در آمریکا اساسا مشروعیتی بزرگتر از اراده دولت-ملت وجود ندارد. برای دولت بسیار دشوار است که بر خلاف منافع مردم آمریکا به هیچ معاهده بین المللی تن بدهد. همین حالا هم بزرگترین نگرانی این است که احتمالا کنگره آمریکا به آنچه که اوباما و جان کری در پاریس قولش را داده اند رای نخواهد داد.
احتمالا جمعه یا شنبه مفاد پیمان پاریس منتشر خواهد شد. هنوز نگرانی ها و باید و شایدهای بسیاری در این باره وجود دارد. آیا این پیمانی خوب و موثر خواهد شد یا مثل معاهده کیوتو عملا پرهیاهو ولی کم اثر خواهد بود؟ در پی نگاهی داریم به مهمترین ویژگی هایی که از پیمان پاریس انتظار می رود:
الزام آور باشد: بیش از 150 کشور پیمان کیوتو را امضا کردند، اما در نهایت فقط 3 کشور به توافقات آن عمل کردند. چون هیچ الزامی در کار نبود و به واقع آن شد که ناکرده چو کرده، کرده چون ناکرده. پیمان پاریس اگر ضمانت اجرایی نداشته باشد همان راهی را خواهد رفت که کیوتو رفته است.
بلندپروازانه باشد: خلاصه آنکه بر حداکثر دو درجه گرمتر شدن کره زمین متمرکز باشد، نه اینکه به افزایش متوسط گرمایش زمین تا 3 درجه هم راه بدهد. بین این دو تفاوت بسیار است.
شهروندگرا باشد: پیمان نباید فقط دولت ها و بنگاه های تجاری را ببنید. همچنانکه فشار بر دولت ها و ملزم ساختن صنایع را در دستور کار قرار می دهد برای کاهش ردپای تولید کربن شهروندان (Carbon footprint) نیز برنامه اجرایی داشته باشد. این یعنی یک جور تشویق موثر مردم جهان به تغییر سبک زندگی کنونی شان، که البته کاری دشوار است.
منعطف باشد: هنوز در باره تغییر اقلیم بسیاری عدم قطعیت های علمی وجود دارد. از سوی دیگر، تداوم روندهای آماری در دهه های آینده مقیاس های تازه ای ایجاد می کند و بسیاری پدیده های جغرافیایی با تغییر مقیاس اساسا ماهیت متفاوتی پیدا می کنند. پیمان پاریس باید آماده انعطاف در برابر این تغییرات باشد.
آمریکا جدا آن را حمایت کند: به واقع پیمان کیوتو را آمریکا زمین زد. هم اکنون میزان انتشار کربن توسط آمریکا 30 درصد بیشتر از سال 1990 است، یعنی سال تصویب پیمان کیوتو. اگر آمریکا، همچنانکه اوباما در افتتاحیه کنفرانس قول داد، با پیمان پاریس همراهی کند، می توان گفت این پیمان موفق خواهد شد.
چین و هند را از دست ندهد: تا دو دهه آینده این دو کشور به واقع عامل انتشار نیمی از کربن در جوخواهند بود. امضای این دو کشور مهمتر از امضای 185 کشور از195 کشور حاضر در کنفرانس پاریس است. اما الزام به کاهش کربن برای این دو کشور به معنای الزام به کاستن از روند رشد اقتصادی است. چطور می شود مجاب شان کرد؟
سازگاری: فقط عدم انتشار دی اکسید کربن را نبیند و برای سازگاری با حداقل 2 درجه سانتی گراد افزایش دما که اجتناب ناپذیر است هم برنامه داشته باشد. به واقع گرمایش جهانی از یک جهت پدیده ای است مثل بروز ریزگردها در ایران. همه طرح های پیچیده ای دارند برای درختکاری در سراسر کشور یا مالچ پاشی تمام بیابان های عراق و سوریه و عربستان و یا کشیدن دیوار مابین ایران و عراق برای جلوگیری از ورود ریزگردها به ایران و کمتر کسی به این فکر می کند که به هر حال در کوتاه مدت همچنان این ریزگردها وجود دارد و باید برای سازگاری با آنها هم راهی پیدا کرد.
دورنگر باشد: پیمان کیوتو فقط سی سال آینده را می دید. پیمان پاریس باید حداقل برای افق سال 2100 طراحی شود.
زنها مهمترند، این را ببیند: بنا به دلایل مختلف، که جای ذکر آنها اینجا نیست، در حفاظت محیط زیست نقش زنها مهمتر از مردان است. به همین خاطر است که اساسا بین فمینیسم و محیطزیستگرایی رابطه نزدیک وجود دارد و غالب رهبران جریان های زیست محیطی زن هستند.

مضاف بر آنکه تغییر الگوی مصرف جانمایه اصلی هر طرحی برای حفظ محیط زیست است و مدیریت مصرف در خانواده ها عمدتا به عهده زنهاست. گشت و گذاری در مراکز خرید به خوبی این را نشان می دهد. تا آنها مجاب نشوند الگوی مصرف چندان تغییر نخواهد کرد. همین امروز در حاشیه کنفرانس پاریس همایشی با حضور فعالان سبزگرای زن از سراسر جهان برگزار شد که در نهایت هم حاضران به خاطر آنچه که "فقدان معنویت لازم" توصیف شد نسبت به سرنوشت این کنفرانس ابراز نگرانی و ناامیدی کردند.
عادلانه باشد: عاملان گرمایش و قربانیان آن را مسئولانه جدا کند و به ویژه آنکه در تقسیم هزینه های کنترل گرمایش "شاخص سرانه مصرف" را بیشتر از شاخص مجموع انتشار سرزمینی مورد توجه قرار دهد. و البته اضطراری ترین راهکارها برای مناطقی اجرا شود که زودتر و شدیدتر در معرض آسیب های تغییر اقلیم هستند. یعنی کشورهای خشکیده خاورمیانه و شمال آفریقا و جزایر در حال غرق شدن اقیانوسی.

پارادایم سازگاری
در کپنهاگ طرح ها و بحث ها بیشتر متمرکز بر موضوع تعدیل (Mitigation) بود. اینکه بشر چکار کند تا تغییر اقلیم اصلا رخ ندهد. الآن پذیرفته شده که دست کم 3 درجه افزایش دما اجتناب ناپذیر است و پا به پای فعالیت برای کنترل گرمایش جهانی باید به دنبال سازگاری ) Adaptation ) با آن نیز بود. طرح های سازگاری پیچیده تر از طرح های تعدیل هستند و بعضا حوزه های پرمناقشه یی همچون جامعه شناسی و فرهنگ و نیز تغییر الگوهای معیشتی و سبک زندگی را در بر می گیرند، اما عمدتا از نظر فنی و اقتصادی در دسترس تر از طرح های تعدیل هستند.

توسعه ی انسان محور👆👆👆

سلام، این سایت عکسهای روستایی هم می‌فروشد
rangitar.com

طی 50 سال گذشته
34 هزار روستای کشور از سکنه خالی‌ شده‌اند
معاون سرمایه‌گذاری، اشتغال و امور اجتماعی معاونت توسعه روستایی و مناطق محروم ریاست جمهوری گفت: 34 هزار روستای کشور در 50 سال گذشته از سکنه خالی‌ شده‌اند.
 خبرگزاری فارس: 34 هزار روستای کشور از سکنه خالی‌ شده‌اند
به گزارش خبرگزاری فارس از دورود، ناصر زرگر امشب در نشست با دهیاران و اعضای شوراهای اسلامی روستاهای بخش‌های مرکزی و سیلاخور شهرستان دورود که در محل سالن اجتماعات فرمانداری این شهرستان برگزار شد، با اشاره به تاریخچه روستاها در جهان، اظهار داشت: قبل از انقلاب صنعتی کشورهایی که منابع آب‌ و خاک داشتند و عمده اقتصادشان دام‌داری و کشاورزی می‌گذشت و اختلاف سرانه درآمد در بین بخش‌های مختلف این کشورها وجود نداشت.

وی اضافه کرد: بعد از انقلاب صنعتی حضور فناوری باعث شد تا اختلاف بین درآمدها و ارزش‌افزوده ناشی از تولید در بین کشورها صورت گیرد.

معاون سرمایه‌گذاری، اشتغال و امور اجتماعی معاونت توسعه روستایی و مناطق محروم ریاست جمهوری با بیان اینکه فناوری در ایران وارد جوامع شهری شد، گفت: فناوری در این دوره در شرایطی در جامعه شهری ایران وارد شد که جامعه روستایی ما تولیدکننده و جامعه شهری مصرف‌کننده بود.

وی، جامعه روستایی را نماد یک جامعه زنده و پویا در کشور بیان کرد و گفت: متاسفانه جامعه روستایی دچار آسیب‌هایی شده است و نظام کشور ما یک نظام شهرمدار بوده و بیشترین سرمایه‌گذاری خود را در بین جامعه مصرف‌کننده که همان جامعه شهری است، صورت گرفته است.

زرگر با بیان اینکه طی 50 سال گذشته 34 هزار آبادی از سکونت خالی‌ شده‌اند، گفت: در این مدت 11 میلیون نفر در مناطق حاشیه کلان‌شهرها ساکن شده و این حاشیه‌نشینی عمدتا توسط روستائیان انجام‌شده است به‌ نحوی‌ که افرادی که مولد و تامین‌کننده امنیت غذایی جامعه بوده‌اند در حاشیه شهرها که منابعی برای تولید در دست ندارند، ساکن شده‌اند.

وی افزود: بر اساس گزارش نیروی انتظامی منشا بیش از 50 درصد بزهکاری‌ها در استان تهران حاشیه شهرها است و این نشان می‌دهد که پیش‌ از این سیاست‌گذاری‌ها به‌گونه‌ای بوده است که اقشار با کرامت و مولد جامعه به اقشاری با میزان بزهکاری بالا و مصرف‌‌کننده تبدیل‌ شده‌اند.

این مسئول با اشاره به تشکیل سازمانی با محوریت مناطق محروم خاطرنشان کرد: در شرایطی که این مجموعه در اوایل عمر انقلاب کار خود را آغاز کرد، تاکنون شاهد اقدامات بسیار خوبی برای توسعه روستاها در بخش‌های زیرساختی بوده‌ایم، اما در این مدت توجه چندانی به بحث اقتصاد روستاها نشده است.

وی با بیان اینکه 94 درصد زعفران دنیا در ایران تولید می‌شود، گفت: در شرایطی که سالانه 8.2 میلیارد دلار ارزش‌افزوده ناشی از تجارت این کالا در جهان است که سهم کشور ایران به‌عنوان تولیدکننده اصلی این محصول در دنیا تنها 400 تا 500 میلیون دلار است.

معاون سرمایه‌گذاری، اشتغال و امور اجتماعی معاونت توسعه روستایی و مناطق محروم ریاست جمهوری با بیان اینکه ظرفیت‌های اقتصادی موجود در روستاها به‌خوبی با فناوری آمیخته نشده است، گفت: در حوزه روستایی شاهد ظرفیت‌های بسیار گسترده‌ای هستیم که تولید گل‌محمدی در کشور یکی از این ظرفیت‌ها به شمار می‌رود.

وی با بیان اینکه در دنیا گوشت تنها 30 درصد بهای یک دام را تشکیل می‌دهد، گفت: در ایران گوشت حدود 100 درصد بهای یک دام را شامل می‌شود و این تفاوت میزان ارزش‌افزوده یک کالا را نشان می‌دهد.

زرگر تأکید کرد: باید به سمت و سویی حرکت کنیم که در بخش کشاورزی و دام‌پروری محصول پس از فراوری عرضه شود تا ارزش‌افزوده آن نیز محقق شود.

نقد وضعیت برنامه ریزی بر مبنای آمایش سرزمین از زبان صاحب نظران

منبع: Chemonics International