‍ 💚🤍❤️از سوگ تا آزادی💚🤍❤️

در دی‌ماه ۱۴۰۴، خانواده‌های جان‌باختگان خیزش ملت ایران، معنای تازه‌ای به «عزا» بخشیدند؛ عزایی که خم نشد، نشکست و به تاریکی تن نداد. آنان سوگ را از انفعال بیرون کشیدند و به قامت یک ایستادگی ملی برافراشتند؛ عزاداری‌ای که مقصدش آزادی بود، نه فرو رفتن در ماتم.

در این بزرگداشت‌ها، اشک با آگاهی درآمیخت. شعر خوانده شد، اما نه برای تسلیم؛ برای تداوم راه. موسیقی و سرودهای حماسی طنین انداخت تا نام جان‌باختگان در حافظه جمعی حک شود. دست‌ها به تشویق برخاست، پاها به رقص درآمد؛ نه از سر غفلت، که به نشانه زندگی، کرامت و امتناع از مرگ‌پرستی. این آیین‌ها اعلام کرد که خون، اگر به آزادی گره بخورد، خاموش نمی‌شود.

سخنرانی پدران، مادران، خواهران و برادران، ستون اخلاقی این مراسم‌ها بود؛ بی‌تعارف اما از سر خشم مسوولانه. آنان با صدایی آرام و استوار تأکید کردند که فرزندانشان مسیر را آگاهانه برگزیدند؛ مسیر رهایی، کرامت انسانی و آزادی میهن.
روایت‌هایشان سوگ را به مسئولیت بدل کرد و اندوه را به تعهد.

در این عزاداری‌ها، خشم کور جای خود را به خشم آگاهانه داد؛ خشمی که در قالب تصمیمی جدی برای تغییر شرایط ایران متبلور شد. این تصمیم، نه هیجانی گذرا، که عهدی روشن بود: عبور از چرخه خشونت، انتخاب مسیر درست و دقیق برای رهایی، و ساختن آینده‌ای که در آن جان انسان ابزار سیاست نباشد.

مؤلفه‌های برجسته این آیین‌ها روشن بود:
پاسداشت شأن انسانی جان‌باختگان، نه بهره‌برداری احساسی از نام آنان.
تأکید بر آزادی به‌عنوان افق مشترک ملی.
جایگزینی سوگِ منفعل با اراده‌ای فعال برای تغییر.
ترجیح عدالت بر انتقام، و مسئولیت‌پذیری بر هیجان.
دعوت به همبستگی و تصمیم جمعی برای ساختن ایرانی آزاد و شرافتمند.

دی‌ماه ۱۴۰۴ فقط یادآور فقدان نبود؛ لحظه‌ای بود که خانواده‌ها نشان دادند می‌توان همزمان اندوهگین و استوار بود، می‌توان گریست و در عین حال انتخابی بزرگ‌تر کرد. آنان سوگ را به سوخت حرکت بدل کردند و با عزاداری عزتمندانه‌شان اعلام کردند: این راه به آزادی ختم خواهد شد، زیرا بر کرامت انسان بنا شده است.

امیر سپنجی
@SCMEDIA


From Grief to Freedom💚🤍❤️

In January 2026, the families of those killed in Iran’s national uprising gave new meaning to mourning — a mourning that did not bow, did not break, and did not surrender to darkness. They lifted grief out of paralysis and raised it to the stature of national dignity. Their ceremonies were not about remaining in sorrow; they were about moving toward freedom.
In these commemorations, tears were joined with awareness. Poetry was recited — not in resignation, but in continuation of the path. Music and epic songs echoed so that the names of the fallen would be engraved in collective memory. Hands rose in applause. Feet moved in dance — not out of denial, but as an affirmation of life, dignity, and a refusal to glorify death. These gatherings declared a simple truth: when blood is tied to freedom, it does not fade.
The speeches of fathers, mothers, sisters, and brothers formed the moral spine of these ceremonies — free of hatred, yet free of compromise. With calm and unwavering voices, they affirmed that their loved ones chose their path consciously: the path of liberation, human dignity, and the freedom of their homeland. Their words transformed grief into responsibility and sorrow into commitment.
In these dignified acts of mourning, blind rage gave way to conscious resolve — a serious, collective decision to change Iran’s conditions. This was not fleeting emotion; it was a covenant. A decision to break the cycle of violence, to choose a precise and principled path toward liberation, and to build a future where human life is never again sacrificed to power.
These ceremonies made their message unmistakable: justice, not revenge. Freedom, not submission. Unity, not fragmentation.
January 2026 will not be remembered only for loss. It will be remembered as the moment when grief became determination — and mourning became a declaration that the road ahead leads to freedom.

Amir Sepanji

#از_سوگ_تا_آزادی #دی۱۴۰۴ #ایران_آزاد #عدالت_نه_انتقام
#FromGriefToFreedom
#R2P4IRAN #IranRevolution2026 #StandWithIran #JusticeForIran


@SCMEDIA

✅ مساله امروز ایران: گذار، نه جدال بر سر آینده

همه می‌دانیم ساختار ولایت فقیه و جمهوری اسلامی به بن‌بست رسیده است.
سؤال اما این است: در این وضعیت ملتهب چه باید کرد؟
بخش مهمی از مخالفان، به‌جای ارائه راهکار عملی، تنها کسی را که قدمی جلو گذاشته نقد می‌کنند.
نقد، حق همه است؛ اما نقد بدون بدیل عملی، در لحظه بحران، کمکی به عبور از وضعیت نمی‌کند و انرژی جمعی را فرسوده می‌سازد.

🔹 یک تفکیک ضروری:
نقش یک فرد در «مدیریت گذار» با تعیین شکل نظام آینده متفاوت است.
دفاع از نقش سیاسی "رضا پهلوی"،
به معنای تحمیل پادشاهی نیست.

بحث این است که چه کسی امروز:
- برند ملی شناخته‌شده دارد
- قابلیت اتصال داخل و خارج را دارد
- می‌تواند نیروهای متکثر مخالف را حول حداقل مشترک «عبور از جمهوری اسلامی» جمع کند.

در سیاستِ بحران، «برند» شوخی نیست؛ سرمایه نمادین و امکان بسیج است.
در گذار اسپانیا نقش "خوان کارلوس اول"، از سر نوستالژی نبود؛ از سر کارکرد بود.
تجربه کشورهایی که با خلأ رهبری وارد فروپاشی شدند نیز نشان داده هزینه نداشتن چهره‌ای با قابلیت اجماع، گاه از ریسک داشتن او بیشتر است.

🔹 پرسش روشن از منتقدان:
- اگر نه او، چه کسی؟
- اگر نه اکنون، چه زمانی و با چه سازوکاری؟

مخالفت سیاسی محترم است؛
اما بی‌عملیِ مزین به فرهیختگی، راهبرد نیست.
در لحظه تاریخیِ گذار، تکثر طبیعی است، اما پراکندگیِ بی‌هدف، سرمایه اجتماعی را تحلیل می‌برد.

🔹 ضرورت اتحاد و حفظ انرژی ملی:
گذار موفق نیازمند همدلی، تمرکز و حداقل‌های مشترک است.
اختلاف بر سر مدل آینده را می‌توان به صندوق رأی سپرد؛
اما عبور از ساختار سرکوب، نیازمند همگرایی امروز است.
فرسایش درونی اپوزیسیون، بزرگ‌ترین هدیه به تداوم وضع موجود است.
حفظ انرژی جمعی و تبدیل آن به نیروی هم‌افزا، شرط عقلانیت سیاسی است.

🔹 گذار، بدون شمول ملی ممکن نیست:
ایران آینده متعلق به همه شهروندان است.
حفظ تمامیت ارضی ایران و برابری حقوقی همه ایرانیان، فارغ از قومیت، مذهب و زبان، اصل غیرقابل‌چانه‌زنی است.
اختلافات تاریخی و زخم‌های گذشته باید در چارچوب عدالت انتقالی و سازوکارهای قانونیِ آینده بررسی شود، نه در میانه بحران سیاسی.
کرد، بلوچ، ترک، عرب، فارس و همه اقوام ایران، شریک برابر در ساختن فردای کشورند.
گذار موفق بدون مشارکت و اعتماد همه این اجزا ممکن نیست.

🔹 اصل بنیادین:
مساله امروز پادشاهی یا جمهوری نیست.
مساله این است:
- ساختار سرکوب کنار برود
- دولت موقت غیرایدئولوژیک شکل بگیرد
- رفراندوم آزاد با نظارت بین‌المللی برگزار شود.

اگر رفراندوم تضمین شود، پذیرش نقش یک چهره در دوران گذار به معنای تعیین نتیجه از پیش نیست.

✅ در سیاست، گاه عقلانیت یعنی استفاده از ظرفیت موجود برای ایجاد همگرایی، نه انتظار برای گزینه‌ای بی‌نقص.

#گذار #ایران


امیر سپنجی

@SCMEDIA

خاستگاه اقوام ایرانی 💚🤍❤️


@SCMEDIA

زمستان سرخ: ثبت پنجاه‌روزه اعتراضات سراسری دی تا بهمن ۱۴۰۴ ایران

↘️
@hranews_bot تماس ✉️ - @Hranews کانال هرانا 🆑

با چه دولتی روبه‌رو هستيم؟

حسام سلامت در این بخش از مناظره به نکته‌ مهمی اشاره می‌کند:
«ما با دولتی روبرو هستیم که حدی در کشتن برای خود نمی‌شناسد...»
از سوی دیگر تجربهٔ دهه‌های گذشته نیز نشان داده است که این نظام، به دلیل مبانی الهیاتی و معماری خاص آن اصولا اصلاح ناپذیر است.
در چنین شرایطی، مسئلهٔ اصلی، یافتن بهترین و کم‌هزینه‌ترین مسیر برای تغییر این نظام‌ سیاسی است و رویکردهایی که بدون ارائهٔ پیشنهادهای عملی برای تغییر، یا با تکرار راه‌حل‌های شکست خوردهٔ گذشته، صرفا به نقد راه‌حل‌های موجود می‌پردازند، از آنجا که در نهایت حامیان خود را در فضای تعلیق نگه می‌دارند خواسته یا ناخواسته در جهت حفظ ساختار سیاسی کنونی گام برمی‌دارند؛ ساختاری که حدی در کشتن برای خود نمی‌شناسد و تجربهٔ تاریخی نشان داده است با ادامهٔ حیات آن، می‌تواند بحران‌های بزرگتری را پدید آورد.

#ایران
#انقلاب_ملّی
#هم_پیمانی_ملی