📚دو مرحله‌ای و چالش محور

📚دو مرحله‌ای و چالش محور

۱۲ روز توقف کامل، توی تقویم دانشگاهی یعنی یک فاجعه. امتحانات لغو شده، کلاس‌ها تشکیل نشده و ورودی‌های جدید و فارغ‌التحصیل‌ها همه توی یک صف انتظار طولانی گیر کردن. این فقط یک تعطیلی ساده نیست؛ این یعنی بهم ریختن دومینوی آموزش کل دانشگاه. تلفن‌های آموزش مدام زنگ می‌خوره و همه - از استاد تا دانشجو - دنبال یک تاریخ جدید و یک تصمیم قاطع هستن.
​حالا نوبت هنرنمایی توئه. چطور این "زمان از دست رفته" رو زنده می‌کنی؟ تمدید ترم تا تابستون؟ ادغام ترم‌ها؟ یا یک تقویم اضطراری جدید؟ اینجا جاییه که باید نشون بدی یه مدیر استراتژیک چطور تهدید رو به فرصت تبدیل می‌کنه. منتظر نقشه راهِ پیشنهادی تو هستیم

درب کلاس‌ها قفل شده و وایت‌بردها سفید موندن. جنگ ۱۲ روزه دقیقاً وسط ترم اتفاق افتاده؛ یعنی زمانی که نه درس‌ها تموم شده و نه وقتی برای جبران باقی مونده. مباحث سنگین تئوری که پایه و اساس سواد دانشجو هستن، تدریس نشده رها شدن. الان با دانشجویی طرفیم که نیمی از "کوریکولوم" رو یاد نگرفته اما ترم داره تموم میشه. این "شکاف علمی" رو چطور باید پر کرد؟
​این یه مسئله ساده نیست؛ بحث سواد نسل آینده‌ست. اگه تو سکان‌دار آموزش بودی، دستور چی می‌دادی؟ برگزاری کلاس‌های فشرده بعد از جنگ؟ حذف سرفصل‌های غیرضروری؟ یا ارائه درس‌نامه‌های خودآموز؟ چطور میشه این عقب‌موندگی درسی رو بدون افت کیفیت جبران کرد؟ پلن B خودت رو رو کن!

امتحان ارتقا برای یک رزیدنت یعنی همه چیز؛ یعنی مجوز رفتن به سال بالاتر، یعنی حقوق، یعنی حیثیت حرفه‌ای. حالا تصور کن وسط جنگ ۱۲ روزه، رزیدنتی که شیفت‌های سنگین تریاژ و اورژانس رو پوشش داده و حتی وقت نکرده لباسش رو عوض کنه، باید استرس این آزمون سرنوشت‌ساز رو هم تحمل کنه. کتاب‌های رفرنس قطور گوشه پاویون خاک می‌خورن و ذهن دستیار درگیر نجات جان مریض‌هاست، نه حفظ کردن گایدلاین‌ها.
​اینجا عدالت آموزشی به چالش کشیده میشه. تو به عنوان مدیر مرکز مطالعات، با این "تضاد منافع" چیکار می‌کنی؟ آیا برگزاری امتحان در تاریخ مقرر انصافه؟ یا تعویقش باعث بهم ریختن نظم سال تحصیلی میشه؟ شاید هم مدلی برای "ارتقا بر اساس عملکرد میدانی" داری؟ ایده‌ت برای اینکه زحمات این رزیدنت‌های خسته هدر نره چیه؟ راهکارت رو برامون بنویس. 🩺📉

استاژرها و اینترن‌ها الان سربازهای خط مقدم بیمارستان‌هان. چطور میشه از کسی که ۱۲ روزه توی اورژانس و بخش‌ها داره "کار" می‌کنه و با واقعیت جنگ دست‌وپنج نرم می‌کنه، انتظار داشت بشینه و برای امتحان کتبی پایان بخش درس بخونه؟ از طرفی، نمیشه بدون ارزیابی صلاحیت علمی، کسی رو پزشک کرد. این تضاد بین "وظیفه درمانی" و "وظیفه آموزشی" الان به اوج رسیده.
​اینجاست که باید خلاقیت به خرج داد. آیا میشه خودِ حضور در بحران رو به عنوان نمره پایان بخش محاسبه کرد؟ چه متدی برای سنجش صلاحیت بالینی در این شرایط پیشنهاد میدی که هم عادلانه باشه و هم علمی؟ منتظر سناریوی پیشنهادی تو برای حل این چالش بالینی هستیم. 🩺⚖️

آزمون‌های علوم پایه و پیش‌کارورزی، یعنی هماهنگی هزاران دانشجو در یک ساعت خاص در کل کشور. حالا تصور کن در شرایط جنگی، امکان تجمع در سالن‌های بزرگ نیست و قرنطینه طراحی سوالات هم با چالش روبرو شده. لغو این آزمون یعنی توقف ورود استاژرها و اینترن‌های جدید به بیمارستان‌ها؛ دقیقاً زمانی که سیستم درمان به نیروی تازه نفس نیاز داره!
​این یک گره کور مدیریتیه: چطور هم "امنیت جان دانشجو" رو حفظ کنیم و هم "استاندارد علمی" ورود به دوره بعدی رو؟ آیا آزمون‌های غیرمتمرکز یا ارزشیابی‌های جایگزین می‌تونه راه حل باشه؟ این یک مرحله سخت از بازی مدیریته؛ ایده‌ی طلایی تو برای باز کردن این قفل چیه؟ 🗝️🚫

تصور کن دانشجوی ارشدی هستی که تمام ترم روی مقالات و رفرنس‌های سنگین کار کردی، اما درست در هفته‌ی امتحانات، دانشگاه تعطیل شده و اولویت به "درمان" داده شده. الان با یک ترمِ باز و پرونده‌ای که بسته نمیشه روبرویی. استرس این تعلیق برای دانشجوی تحصیلات تکمیلی، فقط نمره نیست؛ بهم ریختنِ زمان‌بندی پروپوزال، پایان‌نامه و کل مسیر آینده‌ست.
​اینجا یک مدیر توانمند می‌خوایم که بتونه این "زمانِ سوخته" رو مدیریت کنه. آیا باید امتحانات رو حذف کرد و ارزیابی رو کیفی انجام داد؟ یا برگزاری امتحان مجازی در شرایط ناپایدار رو ریسک کرد؟ اگر تو پشت میز تصمیم‌گیری بودی، برای اینکه حق علمی این دانشجوها ضایع نشه، چه فرمولی رو پیشنهاد می‌دادی؟ همین الان برامون بنویس. 🎓⏳

فرض کن اینترن جراحی هستی و درست توی همون دو هفته‌ای که قرار بود "آپاندکتومی" یا "سوچور زدن" رو یاد بگیری، روتیشن‌ها به خاطر وضعیت جنگی تعطیل یا تبدیل به تریاژ بحران شده. حالا جنگ تموم شده و تو مهر فارغ‌التحصیلی می‌گیری، اما اون مهارت حیاتی رو عملاً تجربه نکردی. این "حفره‌های مهارتی" می‌تونه در آینده تبدیل به خطای پزشکی بشه. ما با نسلی از پزشکان مواجهیم که دوره‌های حساس رو نصفه گذروندن.
​این خطرناکه! به عنوان مدیر آموزشی، چطور می‌خوای مطمئن بشی که این دانشجوها قبل از اینکه پزشک مستقل بشن، اون مهارت‌های جا افتاده رو یاد گرفتن؟ برگزاری کمپ‌های فشرده مهارتی؟ استفاده از شبیه‌سازها؟ یا تمدید اجباری دوره؟ راهکار تو برای پر کردن این آپ گپ (Gap) خطرناک چیه؟ منتظر پیشنهاداتت هستیم. 💉⚠️

توی بحران، وقتی امکان برگزاری امتحان حضوری امن نیست، خیلی‌ها میرن سمت "آزمون مجازی". اما بیاین صادق باشیم؛ توی شرایطی که اینترنت ناپایداره و نظارت فیزیکی ممکن نیست، چطور میشه اعتبار (Validity) امتحان پایان ترم یا ارتقا رو تضمین کرد؟ اگه آزمون مجازی برگزار کنیم و تقلب بشه، حق اون دانشجویی که واقعاً درس خونده ضایع میشه. اگه برگزار نکنیم، سیستم قفل میشه.
​این یک دو راهی کلاسیکه: "تضمین سلامت آزمون" یا "تسهیل فرآیند برای دانشجو"؟ تو چه مدل نوآورانه‌ای برای ارزشیابی پیشنهاد میدی که هم قابل اجرا باشه (حتی با اینترنت ضعیف) و هم بشه به نمره‌اش اعتماد کرد؟ ایده‌ت برای یک ارزشیابی ضدبحران و معتبر چیه؟ همین پایین برامون بنویس. 💻🔒