ما فقط نمره نمی‌خواهیم؛
امنیت، آرامش روانی و عدالت آموزشی می‌خواهیم.

در شرایطی که استرس، ناامنی و بلاتکلیفی بر زندگی دانشجویان علوم پزشکی سایه انداخته، برگزاری حضوری امتحانات قابل پذیرش نیست.

✍️ با امضای این کارزار، کنار هم می‌ایستیم تا:
• جان و سلامت‌مان نادیده گرفته نشود
• تبعیض آموزشی پایان یابد
• تصمیمی انسانی و مسئولانه گرفته شود

حسین سیمایی‌صراف، وزیر علوم، در پاسخ به سوال درباره‌ی هجوم چند نیرو به خوابگاه دانشجویی شهید عروجی دانشگاه تهران و تناقض این اتفاق با ادعای وزارت علوم مبنی بر صیانت از حریم دانشگاه گفت:

🔹آن اتفاق براثر سوءتفاهم رخ داد

🔹کسانی که وارد خوابگاه شدند از جایی سازماندهی نشده بودند

🔹حراست مانع شد و حتی آسیب دید. اگر نیروهای حراست دانشگاه نبودند شاید اتفاق بدتری می‌افتاد.

🔹ورودشان به خوابگاه کاملاً خودسرانه بود

🔹تلاش کردیم از آن دانشجو دلجویی کنیم

👈🏻 روزنامه شرق ۷ بهمن گزارشی درباره‌ی این برخورد که مربوط به ۲۲ دی است منتشر کرد. طبق این گزارش وزارت علوم وعده‌ی تشکیل کارگروهی برای بررسی این برخورد و حمایت از مسئولان حراست که با آن افراد درگیر شده‌اند را داده است. این وزارتخانه هنوز گزارش یا پاسخ مشخصی درباره‌ی پیگیری‌هایش منتشر نکرده است. / انصاف نیوز

وقتی خون در کوچه‌ها جاری‌ست دیگر سکوت را بر خود روا نمی‌دانیم. دی‌ماه امسال، روزهایی را پشت سر گذاشته‌ایم که شرح آن‌ها زبان را به عجز می‌کشاند. مردمی که به خیابان آمدند تا حقشان را مطالبه کنند، با شلیک مستقیم گلوله به زمین افتادند. نه در میدان جنگ، بلکه در کوچه و خیابان. چند روز بیشتر طول نکشید تا فهرست کشته‌شدگان به اندازه‌ای طولانی شود که تخمین تعدادشان نیز نشدنی تلقی گردد. این فهرست، صرفاً مجموعه‌ای از نام‌ها نیست. هر نام در آن، یک خانواده‌ی داغدار، یک مادر عزادار، یک آینده‌ی نابود‌شده است. این‌ها آدم‌هایی هستند که زنده بودند. زنانی که می‌خواستند زندگی کنند، مردانی که آرزوی آزادی داشتند، دانشجویانی که نمی‌خواستند تن به ذلت زیستن در چنین استبدادی بدهند. دانشجویانی که روزی در همین کلاس‌های درس نشستند، در همین دانشکده‌ها قدم زدند، در همین هوا نفس کشیدند و در میان همین دیوارها گفتند و خندیدند. دانشجویانی چون محمدرضا مرادعلی، ورودی ۹۵ دانشکده‌ی مهندسی کامپیوتر دانشگاه شریف، که در ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ کشته شد و از او، تنها یاد و خاطره‌اش به جا مانده‌است.

ما این‌ها را دیده‌ایم. خون روی زمین را، جنازه‌های ردیف‌شده در کهریزک را، دیده‌ایم. شهادت کسانی را شنیده‌ایم که با چشم خودشان مرگ را دیدند. مرگی که از لوله‌ی تفنگ نیروهایی بیرون می‌آمد که وظیفه‌شان حفظ مردم بود، نه قتلشان. و بالاتر از همه، شنیدیم دستور شما را. نه پروردگار، بلکه این اهریمن بود که بر شما نازل شد و از زبانتان سخن گفت که: «بکشید!» و کشتند. بدون تردید، بدون وجدان، بدون رحم.

همان مردمی که در روز‌های جنگ از آن‌ها به عنوان «ملت شریف و غیور» یاد می‌کردید، حالا به یک‌باره «اغتشاشگر» و «تروریست» نامیده شدند. همان مردمی که سال‌ها زیر بار سختی و فشار تحمیل‌شده از ستمتان زندگی کردند، حالا «اراذل و اوباش» خوانده شدند. انگار فراموش کرده‌اید که نمی‌توان یک ملت را یک روز به آسمان برد و روز بعد به زمین کوبید. فراموش کرده‌اید که واژه‌ها معنا دارند و حافظه‌ی مردم، کوتاه نیست.

کسانی که سال‌ها بر منبرها گفتند «خون بی‌گناه، بنیان حکومت‌ها را فرو می‌ریزد»، امروز یا سکوت کرده‌اند و یا با واژگان آراسته گلوله‌ها را تطهیر نموده‌اند. حق تیرهایی را از خانواده‌ی قربانیان گرفتند که مدعی بودند دشمن نثارشان کرده‌است. همان‌هایی که فریاد می‌زدند «هیهات منا الذله»، امروز ذلیلانه‌ترین سکوت را پیشه کرده‌اند و به تماشای گورستان‌ها نشسته‌اند؛ گورستان‌هایی که با فرمان کسی که خود را معصوم از خطا می‌داند، روزبه‌روز انسان‌های بی‌گناه بیشتری را در خود جای می‌دهند.

حالا دیگر وقت انذار و هشدار و سکوت نیست. وقت آن است که بگوییم ما شاهدیم. ما می‌بینیم چه اتفاقی افتاده و هرگز این جنایت را فراموش نخواهیم کرد.

جمعی از دانشجویان دانشکده مهندسی کامپیوتر دانشگاه صنعتی شریف، ۹ بهمن ۱۴۰۴