همیلتون اولین موزیکالی بود که دیدم
فکر کنم 2020 دیدمش تازه کرونا شروع شده بود . من اولین سال بلوغم بود . دو تا دوست سممی داشتم که کلی تراماتایزم کرده بودن
وقتی دیدمش انگار همه کست . همه اون موسیقی . همه اون کویوگرافی اومدن دستمو گرفتن و منو بردن به ریچارد راجرز
تئاتر اونقدر برام جادویی بود که از زندگی واقعی بهش فرار کردم
حس میکردم با همه بازیگرا دوستم
تونستم با تراما های دوستام کنار بیام
تو قرنطینه هر روز میشستم و همیلتون میدیدم و هی چیز های بیشتری ازش میفهمیدم
هرشب تو خوابم میرفتم برادوی و پلی بیل همیلتون رو دستم میگرفتم
وقتی دلم میگرفت تو ذهنم با اونا حرف میزدم و فکر میکردم اگه اونا بودن چیکار میکردن
همیلتون و همیلتون کست تا اخر عمرم تو ذهنم میمونن جوری کل دنیامو زیر و رو کردن که هیچکسی نکرده بود
امروز برای من خیلی مهمه چون امروز مثل تولد بهترین دوستامه:)

forever grateful for lin manuel miranda's legacy
HAMILTON

کیوت هاا

نمیتونمش 🥲🥲🥲 فدای اون ذوق ت بشم مرد 💝

اخه ذوق و شور و شوقت مرد😭😭😭❤️❤️

چیزی که درباره رابطه الکسندر و انجلیکا دوست داشتم این بود که اونا خیلی شبیه هم بودن
هردو تشنه بودن و بیشتر میخواستن
هردو نبوغ زیادی داشتن و دنبال حقشون بودن
انجلییکا نمیخواست ازدواج کنه بچه بیاره تو دنیای مردا مهره فرعی باشه دنبال حقش بود
و الکسندرم نمیخواست چون مهاجره و یه سفیدپوست ویرجینیایی نیست توی سیاست مهره فرعی باشه و میخواست خودشو پررنگ کنه
و به نظرم بخاطر همین خیلی کنار هم قشنگ بودن
ولی همیلتون یکی عین خودشو نیاز نداشت . یکی رو نیاز داشت که بتونی اون سرکشی رو خنثی کنه و هواشو داشته باشه تا کار دست خودش نده
و اون یه نفر الایزا بود نه انجلیکا

و لین قشنگترین حالت ممکن اینو به تصویر کشید
لاین های انجلیکا و الکسندر هردو رپ بودن
ولی الایزا هیچ رپی نداشت
بجاش بیت باکس میزد که یعنی بک گراند رپی بود که همیلتون دائم درحال انجامش بود