هر وقت گریه‌تون میومد، گریه کنید، بعد شرک تماشا کنید.

راحتی‌تونو روی شونهٔ بقیه پهن نکنید.

از تکرار کردن حرفم متنفرم.

تموم میشه. طاقت بیار. به خدا تموم میشه.

تا تموم بشه نصف جونمون هم تموم می‌شه پریا.
ولی چشم. ما زنده می‌مونیم بخاطر اون نصف باقی مونده‌ی زخمی.

نور به چشمات بباره. زنده بمون عزیز من. اون زخم‌ها هم بوسیدنی ان، درست حسابی ببوسشون.

نمیشه. ولی اشکالی نداره. همیشه که نباید بشه.

فلافل

ریشه‌هام دارن می‌گندن.

داره یک سال میشه.
تف بهت.

دورم پر از گربهٔ سر بریده ست.

تنها دلیل موجهش اینه که ما خار داریم.

کاش فرش بودم.

و نباید دل ببندی به نوری که نیست.

ببین پریا، بمیری هم باید تحمل کنی.
#conversations

یک سال گذشت از روزی که فکر نمی‌کردیم یک سال همه چیز کنسل بشه.

فان فکت: توی رنگ‌ها یه صورتی داریم به اسم
Breast cancer awareness pink
(صورتیِ آگاهی‌بخشی سرطان پستان)

ای بابا رقیق شدم.

یه “بچه‌ها”یی هستن که من وقتی می‌خوام یه چیزیو بپیچونم و حوصله‌شو ندارم، بهشون ارجاع میدم و میگم اونا مخالفت کردن، این درحالیه که این “بچه‌ها” اصلا وجود خارجی ندارن. ولی خدا حفظشون کنه که از نصف آدم‌های واقعی مفیدترن.