در حالی که امتحان فیزیولوژی داریم، آناتومی جلومه و کمپارتمان خلفی ساعد هی می‌پره بالا پایین میگه ببین الان با کمپارتمان قدامی قاطی می‌کنیم! ببین هیچی از بازو یادت نیست!
Because Posterior Compartment of Forearm is a bitch.

از سری کلاس‌های تفکر مثبت و روش‌های زندگی بهتر

نیما تقدیم می‌کند:
چگونه در روزهای بیهوده و تباه از تختخواب و خصوصاً زیر پتو، بیرون بیاییم؟

اسپویلر آلرت: نیاییم!

حجت بر جهانیان تمام شد.

از نوتیفیکیشن پیامت روی صفحه/ بالای گوشی/ روی آیکون تلگرام متنفرم؛ حتا وقتی میوته، حتا وقتی پاکش می‌کنم.

اگه دست من باشه که همیشه می‌خوام در دوران ریکاوری یا ریکاوریِ ریکاوری به سر ببرم.

هر روز از ساعت ۷ تا ۸ شب غول افسردگی رفقاشو میاره پیشم و اگه در حال انجام کاری نباشم میمونن تا فردا صبحش، می‌شینن روی گردنم پفک و چیپس و پیتزا می‌خورن و خرده‌هاش می‌ریزه توی چشمام و خودتون بقیه‌شو می‌دونین.

📺 سمفونی پنجم بتهوون به روایت تصویر

🎧 @tehranpodcast 🍂

ما‌ها انقدر شبیه همیم که گاهی ترسناک میشه.

به همون اندازه هم وقتی با کسی آشنا میشم که نتونم بفهممش می‌ترسم.

کم کم تعداد چیز‌هایی که قلبم رو فشار میدن داره بیشتر از چیز‌هایی میشه که بغلش می‌کنن.

یکی در جهانم هست که وقتی دلم براش تنگ میشه پیداش میشه، یه ذره معاشرت می‌کنیم تا یادم بیاد چرا دوست نیستیم و باز میریم پیدا نمی‌شیم تا دلتنگی بعد.

اون روزایی که از خستگی گریه‌م می‌گیره و اسنپ گیر نمیاد و مترو هم اندازه‌ی خفه شدن شلوغه.
واسه همین روزا و خستگی‌ش زنده ام.

به دلیل درخواست‌های مکرر شما مخاطبان گرامی.
(Like you even bother asking if I’m alive 🙄)

#Jon

خیلی زود رسیدم به سنی که از ادمینای یه سری پیجا به طور جدی بزرگترم.

شما اگه می‌دونستید من چقدر با یه حرفایی درگیر میشم و داغون، نمیومدید “همینطوری :)) “ حرف بزنید، سوال کنید یا درد دل.
نمی‌دونید ولی، نادانید و این نادانی‌تون نذاشته دو شب من راحت بخوابم.

کسی که بخواد، حواسش هست. دیگه روز و شب، شلوغ و خلوت نداره. کسی که بخواد.. حواسش هست.

خبر خوب اینه که از این ترم فقط ۹ هفته‌ی دیگه مونده.

وقتی جواب یه سوالی رو نمی‌دونیم یا به ذهنمون نمی‌رسه یعنی اون سوال جواب نداره؟
از ساناز بپرسید میگه چیزی که من نمی‌دونم اصلا وجود نداره.

از سوم دبیرستان منتظر این روز بودم و تمام امروزو بلعیدم.
#Finally

من اگه روزی یه بار بیام اینجا بگم من خیلی زشتم، شما بعد از مدتی که دلتون برام سوخت، شروع می‌کنین به باور اینکه من زشتم؛ بعدشم علاوه بر اینکه می‌فهمین من زشتم ازم بدتون هم میاد.
خب که چه؟ خب اینکه واقعا نمی‌فهمم تعریف کردنتون ازم توی ناشناس یا فحش دادنتون رو. شما صرفا چیزی رو می‌بینید و می‌خونید که من می‌خوام و اجازه میدم؛ می‌تونید از همین یه باریکه خوشتون بیاد یا بدتون. هر چی‌تون هم بیاد فرقی به حال همه‌ی من نمی‌کنه.

میگه باید بجنگه، به خودشم آسون نمی‌گیره، هیچ راه فراری رو هم قبول نمی‌کنه، میگه باید بجنگه تا کشته بشه این غول زشت، تا تموم بشه، تا صبح بشه شبش.
تصمیمشو گرفته که بجنگه و من همش فکر می‌کنم که کی بیشتر از اون می‌تونه جنگیدنو یادم بده؟ کی بیشتر از اون می‌تونه رها نکردنو یادم بده؟
I’m proud of her.
#کیم