حقیقتا بیوشیمی نسخه‌ی علمی نهنگ آبیه.
ممکنه بگید می‌خواستی از اول ترم بخونی که حالا به فلاکت نیفتی، که باید بگم نمی‌خواستم بخونم.
ممکنه بگید پس خفه شو و غر نزن که حق دارید.

همین‌طور که می‌گذره بیشتر و بیشتر برای ترم بالایی‌ها احترام قائل میشم و بیشتر و بیشتر به قدرت‌های مافوق طبیعی‌شون پی می‌برم.⚡️
#UnderratedSuperHeros

یکی باید مارو از دست خودمون نجات بده.

دلم از حرف زدنش‌ قنج میره، گولّه میشه میاد توی گلوم، گلومو قلقلک میده و میره توی گوشام با هوا ترکیب میشه میسوزه و تموم میشه.

میکس ۱۴ دقیقه‌ای برونو مارس رو گذاشتند توی پلی‌لیستمون تا شنبه‌ها رو زنده بمونیم.

اگه در حال آناتومی خوندن از من بپرسن بیایم پزشکی؟ می‌گم بیاین! حتا اگه نپرسن هم می‌گم بیاین! حتا اگه قصد ادامه تحصیلم نداشته باشن پیشنهاد میدم بیان آناتومی بخونن و برن به کاراشون برسن.
چرا تو انقدر سخت زیبایی لعنتی؟!

در تمام جمع‌های بیش از یک نفر.

دنبال یکی هستم که حرف زدن باهاش مثل دادگاه رفتن نباشه، که هرچی میگم قرار نباشه علیه‌م استفاده بشه یا جمله‌ی دومم برای گرفتن مچم موقع دروغ گفتنِ جمله‌ی اولم استفاده نشه.
حقیقتا خسته شدم از “عه؟ تو که گفتی”‌ها.

دلم چی می‌خواد؟ نمی‌دونم.
ولی می‌دونم دلم اینی که الان هست رو نمی‌خواد.

آدم‌هایی رو توی زندگیم نگه داشتم که بتونم کنارشون با خیال راحت ساکت باشم.

جواب هیچی یادم نیست منم هیچی یادم نیسته نه دوره می‌کنی یادت میاد.

همینطور که می‌بینید استرس و امتحان برای مغز آدمی ضرر داره.

به خدا اگه من برای چیز دیگه‌ای جز پنجشنبه‌ی آینده زنده باشم.

چرا ۱۵ ساعت می‌خوابم؟
وقتی می‌خوام از خواب بیدار شم قسمت خاطرات مغزم به سخن میاد و میگه: اون همه که بیدار شدی چی شد؟ بعد بقیه‌ی قسمتا داد می‌زنن: راست میگه! راست میگه!

به عنوان راه حل آخر

بزرگ شدی ولی هنوز اونقدر که باید قوی نشدی.

بلاخره یه روز یهویی می‌رم مسافرت.

امروز وسط روان وقتی استاد وایساده بود بالای سرمون تا حرف نزنیم و با چنان اخمی نگاهمون می‌کرد که گوشیو کنار گذاشتم مریم گفت پریا بیا فرار کنیم!
گفتم کجا بریم؟ گفت مهم نیست! بیا فقط بریم.
و قرار شد بریم فرودگاه به مقصد کیش و واقعا داشتیم می‌رفتیم چون انقدر خسته بودیم که یادمون رفته بود به این باید فکر کنیم که اگه بریم دیگه خونه راهمون نمیدن و باید جواب پس بدیم و هتل بهمون نمیدن و هزار تا چیز دیگه که باید بهش فکر کنیم چون در این جغرافیا به دنیا اومدیم.
لذا الان استراحت رو به خودم زهر کردم و نشستم غصه‌ی کیش نرفتنمونو می‌خورم و اصلا خوشمزه نیست.