به هر حال گاها پیش میاد که زدبازی.

خدیجه نامهربان مهربان!
خدیجه فرزند پنجم خانواده است.او سرسخت است و این را حتا میشود از داستان های که خواهر و مادر از کودکی های او میگوید فهمید.او در زندگی‌اش سرسخت بوده است در تمام دوره ها. او سرسختی را از همان زمانی فرا گرفت که کودک 10 ساله‌ی بیش نبود.هنگامی که بشکه های آب را پُر کرده و از جای بسیار دوری به خانه میاورد در حالی که نیمی از آب در راه خالی شده بود. او سرسخت بودن را از زمانی فرا گرفت که پای بافتن قالین می‌نشست. او سرسخت است زیرا اکنون در حالی که تمام وقت کار میکند.خرج یک خانواده را میدهد و در کنار آن خرج و مصارف دانشگاه‌اش را. خدیجه شاگرد دانشگاه AUF هست. یک از شاگردان رشته علوم سیاسی که سعی میکند بهترین باشد.او مهربان است و نگران من و خانواده او با ما دعوا میکند و بحث تا کاری برای زندگی مان انجام دهیم او مهربان است اما شاید گاهی به روش درست‌اش نمیتواند مهربانی های خود را نثار ما کند. و همیشه ما هستیم که باعث عصبانی شدن او میشویم. او میگوید که من دیر شروع کردم به تلاش کردن برای بهتر کردن زندگی‌ام اما شما چرا؟او بهترین به نوبه خود است.
خدیجه برای من نمادی از یک دختر دلسوز،قوی و حقجو هست.


#Women

نیایش- Twitter.com/niay_esh

نیایش، یکی از اعضای اصلی شورای مشورتی نظارتی زندگی من بوده و هست و نظراتش برام حکم قطعی هستند. نیایش اوضاع رو از جنبه‌هایی می‌بینه که من نمی‌تونم ببینم. مدت مدیدی الگوی شخصیم بود و دلم می‌خواست وقتی بزرگ شدم مثل اون بشم. نیایش رو نزدیک ده ساله که می‌شناسم و می‌تونم بگم که توی تمام اتفاقات بزرگ زندگیم، اثری از خودش، حرف‌هاش، راهنمایی‌هاش و دلگرمی‌هاش بوده. خیلی جاها دستمو گرفته و توی دانشگاه بیشتر از اون چه که فکرشو بکنم کمکم کرده. بذارید از مرامش فقط همین رو بگم که دورانی بود که من هر روز، به مدت 45 روز، حالم بد (واقعا بدها! واقعا!!!) بود و نیایش تمام اون روزها به من زنگ می زد و حالم رو می‌پرسید. عید پارسال وقتی داشتم غرق می‌شدم راهنمایی‌هاش شد جلیقهٔ نجات تا بتونم نفس بگیرم برای شنا کردن و از طوفان نجات پیدا بکنم. و هنوز هم وقتی جایی گیر می‌کنم، از خودم می‌پرسم: اگر نیایش بود چه می‌کرد؟
#Women

من خوب بلدم از خودم انتقام بگیرم، که البته سوپرپاور خوبی نیست.

گاو. ولی نه در آن معنی که فکر می‌کنید.

حرف زدن درمورد آینده با آدمی که مطمئنی تو آیندت نقش و حضور داره خیلی لذت بخشه.

اگه ازین کارا نکنم و بمیرم چی؟ :))

+دیدی؟
-دیدم.

صدای بسته شدن چهارتا چشم.

#conversations

پرنیان- @Nefelibata_i_am

پرنیان خفن‌ترین آدمیه که می شناسم. پرانرژی، گرم و مهربان، پرجرات و ماجراجو. آدمی که اگر بشنوم که شب امتحان داخلیش رفته اورست رو فتح کنه، نه از فتح اورستش متعجب میشم نه از پاس شدن داخلیش. پرنیان ثابت کرده که رشته تحصیلی مانع رسیدن به آرزوهای تعریف نشده در اون رشته نیستن. اون خوب بلده راه رسیدن به خواسته‌ش رو پیدا بکنه و همه چیز رو کنار هم داشته باشه.
#Women

خانم ارغوان چقدر آدم خوش‌شانسیه که میتونه بدون اینکه بدونه توی خاک حاصلخیز ذهن کسایی مثل تو دونه‌های خوب بکاره. خانم ارغوان ازت بخاطر حس خوب امروز ممنونه. خانم ارغوان معتقده تو یه روزی کارهای بزرگی‌ می‌کنی و خانم ارغوان در میان جمعیت دست میزنع و بهت افتخار می‌کنه. خانم ارغوان در سن بیست سالگی اگر میدونست روزی همچین چیزایی و در موردش می‌نویسن، هرگز سرد بودن و به لبخند ترجیح نمیداد.
بوس بهت و این نوشته‌ی تو ارزش انتظار و داشت.
در آخر شاید باید باهات صادق باشم و بگم بعد از گذروندن یک دوره اکسل به زور شرکت فهمیدم هیچی بلد نبودم. ولی الان میتونم خودمم باهات در اکسل هم‌نظر باشم. قبلا خودم یادگرفته بودم.


https://news.1rj.ru/str/samestuff/10945

مز- @mazitsjust

مز بیشترین دختریه که حرفشو می‌زنه. فکرای خوبی داره و در پلتفرمی که داره، خیلی خوب از چیزهایی که بهشون باور داره دفاع می‌کنه. وقتی باهاش آشنا شدم، باورم نمیشد که یه دختر ایرانی پیدا کردم که چنین باورهای قشنگی داره و پاشون می‌مونه و ازشون دفاع می‌کنه. تازه! خیلی وقت‌ها اگر شانس بیارین، باهاتون انگلیسی حرف می‌زنه و این کار رو اونقدر قشنگ و حرفه‌ای انجام میده که خودتون هم دلتون بخواد جوابشو به انگلیسی بدید. مز از قشر‌هایی که شاید تو این دورهٔ فرهنگی کمتر بهشون توجه شده باشه حمایت می‌کنه و از توضیح دادن دلایلش برای این کار خسته نمیشه و در مقابل وایب‌های منفی‌ای که می‌گیره صبوری می‌کنه. یه جایی نگرانش شدم، به خودم گفتم نکنه بِبُره؟ چند روز بعدش دیدم که چهارچوب‌هاشو مشخص کرده و حواسش به خودش هست. مز، این دختر جنگجوی زیبا، من رو به دخترای نسل بعد خیلی امیدوار کرده. اون همون کسیه که “اولین بار” یه چیزایی رو گفت و به بقیه جرأت داد که باهاش موافقتشونو اعلام کن.
#Women

خب ولی همین الان اگر یکی من رو بغل نکنه متلاشی میشم، مثل زن تدی در شاتر ایلند در آتش.

متینه- @ItsAurrora

آماده اید؟ ما اینجا یک خالق واقعی داریم. کسی که on a daily basis، کارهای PCR انجام میده و اگر روزی اراده کنه، می‌تونه از سلول‌های پوست، یک انسان واقعی بسازه. متینه، عکس‌های کانالش از کار کردن و درس خوندنش، و عشقش به کاری که انجام میده، نیروی محرکهٔ خیلی از روزهای تارم بودن و هستن. این دختر کارهای خارق‌العاده‌ای بلده و اون‌ها رو روزمره و عادی طوری انجام میده که گاهی باورم نمیشه که اون هم توی همین دنیاییه که من هستم. راستشو بخواین، اگه یه روزی توی کانالش بخونم که یک انسان کلون کرده، نه تنها تعجب نمی‌کنم، که منتظر عکس‌هاش از دوربین متینه می‌مونم توی کانالش. متینه، خفن‌تر و تواناتر از رابین شرباتسکیه و اگر به شانس اعتقاد داشته باشیم، می‌تونیم خدا رو واسه این خوش‌شانسی‌ که رابین شرباتسکی جهانمون، خفن‌تر از مال بقیه‌ ست شکر کنیم. “همیشه بهتر می‌شیم.” آره متینه، تا وقتی که آدم‌هایی مثل تو اینجا هستند، همیشه امید به بهتر شدن هست؛ و همچنین امید به کلون انسان‌هایی بهتر، یه چیزی شبیه خودت.
#Women

بخش جدیدی به سلسله نصیحت‌های "ازدواج چقدر خوبه" و "بچه‌دار شدن چقدر خوبه" و "آشپزی چقدر خوبه" اضافه شده تحت عنوان "جراحی چقدر خوبه"
کیل می.

آدم‌ها میرن، کم‌رنگ میشن، عوض میشن، دور میشن، ولی پلی‌لیست‌هاشون می‌مونه.
و این کافیه.

غزل، فاطمه، تزار، پیمان، خانم پیمانی یا هر چی که صداش می‌کنن مهم نیست. برای من غزله و خوش آهنگ‌ترین غزل دنیاست. به من تلاش کردن و استمرار رو یاد داده. غزل یه آدم پرانرژیه که واسش مهم نیست بقیه چی می‌گن و چه نظری درباره‌ش دارن، اون کار خودش رو می‌کنه. غزل یکی از باهوش‌ترین آدماییه که می‌شناسم و مهم نیست چی باشه اون همیشه مسائلش رو حل می‌کنه؛ نه فقط مسائل ریاضی، غزل بلده که با تموم ناملایمات زندگی چجوری رفتار کنه. غزل خسته می‌شه ولی کنار نمی‌ره، بهم یاد داد وقتی خسته‌ای باید استراحت کنی نه اینکه کنار بکشی. غزل توی تموم شرایط درست‌ترین کار رو انجام می‌ده و درست باقی می‌مونه! غزل خیلی بیشتر از چیزی‌ که فکرشو می‌کنه رو من تاثیر داشته. کنار غزل بودن، حس خوبی داره. داشتن غزل توی زندگیم، حس خوبی داره. مرسی که هستی غزل🤍
#Women

حالا ده سال بعد اگر کسی از من بپرسد که آیا او هم شما را دوست داشت؟! لبخند میزنم و میگویم که داشت،شاید مختصر و کوتاه‌ اما داشت،برای مدتی یا حتی لحظه ای،میگویم که او هم یاداش بود که من در راسته ی آن کافه ی قدیمی برایش شاملو خوانده بودم و یاداش مانده بود که من سینمای قدیم را دوست داشتم و کریستف رضایی را،کریستف رضایی را خیلی دوست داشتم.
حالا اگر روزی خواستم که مانند فریبا وفی کتابی بنویسم و نام اش را نگذارم رویای تبت می نویسم که: به اندازه ی چند قرن ساکت ماند،بعد گفت: یک روز که باران می آمد و اواخر سال بود از او پرسیدم،گفت: بله.

چه بد شکستیم.
خیلی بد.

باگ ساختار سازمانی فقط اینجا که خودت مسئول تایید نامهٔ رفتن خودت باشی. ای بابا.