دیگه چند هفته ست که نه من حرص می‌خورم نه پویا. می‌خندیم، می‌گیم اینجا دیوونه خونه ستا! باز می‌خندیم و می‌گیم ولش کن بابا. باز می‌خندیم و روز تمام میشه.
کار دانشجویی بسیار فانه. بسیار. همه‌ش می‌خندیم.

انتظار هیچ “منم همینطور”ی رو از کسی ندارم. هیچ کس. راستش رو بخواید اصلا ترجیحم اینه که نشنومش.

آدم‌هایی که اصرار نمی‌کنن، موردعلاقه‌من.

آدم‌هایی که بی‌خبر بهم زنگ نمی‌زنن، موردعلاقه‌من.

این که مجبور نیستم به اون هفت نفر بگم اینا رو با شما نیستم، مورد علاقه‌مه.

آخرین پاچه گرفتنم رو هم انجام دادم.
Awww
🥺

نیاز دارم یکی رو به آغوش بکشم و یکی من رو به آغوش بکشه.

متوجه نیستی.

امروز پنج نفر پرسیدن مطمئنی؟ و من پنجاه بار گفتم مطمئنم.

می‌دانیدم. این خوب است.

@BeeBooBeeBoobe

گوشتو بیار جلو عزیزم، بذار بهت بگم که می‌ترسم. ولی دیگه ته دلم تاریک نیست.

دارم به آرش فکر می‌کنم و به پونه.
دارم خیلی فکر می‌کنم به آرش و به پونه
مقاله‌ت دختر. مقاله‌ت پونه. می‌خواد ارائه شه. ای بابا.

ای بابا. ای بابا.

امروز که قرار بود خیلی سخت و تنها باشد و نبود.

زنده ماندم. می‌دونستم که زنده می‌مانم ولی باز هم بابتش خوشحالم.

مرض ویدیو مسج گرفتن گرفتم.

خب بله درد هم دارد، ولی فهمیده ام که اگر دست از جنگیدن برداری، دردش کمتر می‌شود.