[When the Wind Rises]

لطفا روز خوب و بی‌دردسری باش!

هوه پسر! واقعا تموم شد!

بگم کاش هیچ وقت ندیده بودمشون؟ بگم کاش هیچ وقت نشنیده بودمشون؟ بگم کاش هیچ وقت غرق لذت حضورشون نشده بودم؟ بگم کاش هیچ وقت از عشقشون لبریز نشده بودم؟

مگه میشه؟
با این همه دردی که توی جونم شنا می‌کنه، دارم میگم مگه میشه؟

نه! من واقعا لذت بردم. و این رنج، هزینۀ اون لذت‌هاست. هیچی توی این دنیا مجانی نیست. هیچی.

فقط
I'm gonna miss the hell out of these people.

چقدر ادالت بودن سخته.

سوگ، بهای جرئت دوست داشتن دیگران است.
-اروین یالوم-

تا بگذره
تا بگذره
بگذره
بگذره
بگذره
بگذره
#conversations

دلم می‌خواد از همه جا برم. دلم می‌خواد نباشم. کلا نباشم. هیچ وقت نباشم.

اين انصاف نيست كه تا ميايم خوشحال باشيم باز هورمونامون بهم ميريزه.

اون فیل‌ه هی بزرگ و بزرگ‌تر میشه تا وقتی که بزرگ‌تر از خودمون، رابطه‌مون و خاطراتمون بشه و بندازدمون از اتاق بیرون.

دست از جنگ‌های الکی برداشتم و رفتم سر قفسهٔ جنگ‌هایی که زخماشون ارزش درد کشیدن داشته باشن.

برسه اون روز که من، یاسمن، مریم و سایر بستگان هم براتون از شادی فارغ‌التحصیلی بنویسیم.
آخ برسه اون روز...

و من 🚶🏻‍♀️

برسه روزی که از هیچ اتندی نترسیم.

[صدای روشن کردن فندک حضار]

کاش یکم کمتر همه جا پست و استوری و کوفت بذارم که آدما یکم دلشون برام تنگ بشه -___-

رازش اینه که خیّلی نخوایش، ولی بیخیالش هم نشی.

نگران نباش، گم نشدی. اینجا فقط تاریکه.