When you know, you know.

اگه کانسپت “ناشکری” نبود، تو خیلی بدهکارتر از اینا بودی بهمون. بهرحال یادت باشه، من نیومدم بگم میشه این گِلو بکنی خون و رگ، که حالا منتش به سرم باشه و هر روز بخوای جلوی اسمم تیکِ “ناشکری” رو بزنی. می‌شنوی؟

خودت چی کار کردی که توی ۲۰۲۲ به ماشین پرنده نزدیک‌تر بشیم؟

منتها آدم نمی‌تونه بره بزنه روی شونهٔ یکی، بگه چرا منو کمتر دوست داری. همینه که هست.

‏تا بوده همیشه شاخه و برگ آدما جذبمون کرده نه ریشه شون، واسه همین وقتی شاخه هاشون خالی از برگ شده توی بهت موندیم که کجای راهمون و اشتباه رفتیم:))

این فومو نیست. این مو عه.

نیاز به یک میکس از تمام دیالوگای امیر وضعیت سفید دارم.

مود

حالا درسته صد سال اولش سخته ولی این حقیقت که حتی برای یه روز هم همه چی مطابق میل ما نمی‌گذره و نخواهد گذشت، غم انگیزه

من دلم نمی‌خواد برگردم عقب. دلم نمی‌خواد بفهمم آینده چی میشه؛ ولی اینی که الان هست رو هم نمی‌خوام. من نمی‌دونم چی دوست دارم، فقط همینقد می‌دونم که اینی که الان هست رو دوست ندارم.

اصلا، دمّیت اندرو!

دوباره زمان برنده شد.

از کتاب‌ (هایی) که اخیرا خواندید می‌گید برام؟

قطعا قطعا اینا شوخی‌های دستی یونیورسه!

اجازه بدید چند روز تلخ و بداخلاق باشم. قول میدم از شنبه شیر کف کرده بریزم.

شما خرما میل دارید؟ شکلات؟ شربت تخمی… چیز… تخم شربتی؟

Well, I guess this is how people forget people.

“خودت همه چیزو می‌دونی”
نه نمی‌دونم. بگو. هرچی که باید بدونم رو بگو.
#conversations

دارم می‌فهمم که توانایی مغز آدم در گول زدن خودش برای باقی ماندن در خیال واهی، مثال زدنیه.