فقط چهار روز دیگه مونده تا (در صورت پاس شدن امتحاناش) تموم شدن استیجری داخلی. دفعهٔ بعدی که به داخلی برگردیم، قوی‌تر، مُهردارتر، با وظایف مشخص‌تر و با مسئولیت‌های بیشتر به این گروه گوه برمی‌گردیم و دارم لبخند می‌زنم.

وقتی یکی اجازه میده بهش کتاب/پادکست/ سریال/ فیلم معرفی کنم>>>>>>>>

آیا هیچ‌وقت قراره بفهمیم کِی وقتشه؟

امیدم اینه که وقتی وقتش شد می‌فهمیم.

اون لحظه که می‌فهمی move on کردی>>>>>>>>>>>

من اون روانی‌ای ام که وقتی انرژی سوشال داره، استوری میذاره و استوری‌های بقیه رو ریپلای می‌کنه و وقتی جوابشو میدن میمونه توش که خببب حالا چی بگم.

با منم از این بازیای این یا اون بکنید 🚶🏻‍♀️

من هیچوقت از این سوالا که این یا اون‌ نمی‌تونم انجام بدم چون همیشه خودم یه چیز سوم میگم

اینم باحاله :)))))

هرکاری می‌کنی، فقط الکی حرص نخور.

یه چیزی میشه دیگه!

ولی واقعا ما با عکس‌العمل‌هامون، به آدم‌ها یاد می‌دیم که دفعات بعد باهامون چطوری رفتار کنن.

و من تو این زمینه این مدلی ام که:
عه آخی حواست نبود خنجرت رو تو قلبم فرو کردی؟ آخی نازی
لابد خیلی ناراحتی و عذاب وجدان داری
اشکال نداره بیا این خنجرت تمیز و شسته شده خدمتت برای دفعه ی بعدی که میخای فرو کنی تو قلبم:))

بعضی چیزها دیگه تکرار نمی‌شن و تو فقط می‌تونی سپاس‌گزار باشی که برای همون یک بار، در زمان درست در جای درست بودی و تونستی جزئی ازش باشی.
می‌گیری چی میگم؟

سارا میگه آدم هرزگاهی باید در حد یک ساعت، چیزایی که دلش براشون تنگ میشه رو دوباره تجربه کنه تا یادش بیاد که واسه چی رفته.

نجاتم نده، بغلم کن!