ناهید امروز می‌گفت: نمی‌خوام این زندگیو. نمی‌خوامش اینطوری، ارزونی خودشون.

ایام، ایامِ “عجب غلطی کردم” گویان، توی سر خود زدنه.

امروز رو بدترین روز خرداد، و احتمالا بدترین روز بهار نامگذاری می‌کنم.
#انگل‌عملی

به یه عروسک بافتنی زرافه خیلی نیازمندم. 🦒

پاشو برو سر درست بچه🤦🏽‍♀️

You don’t get to come to my funeral and that’s a relief.

باید لیمبیکمو بِکَنم بندازم دور.

به کافئین نیاز دارم. خداوندا مسیر‌های ساخت کافئین رو در من فعال کن🧟‍♂️

“And I told you to be patient, and I told you to be fine. I told you to be better, and I told you to be kind.”

من چند تا دکمه دارم که اگر کسی فشارشون بده منفجر میشم؛ یکیش تهمته.

کاش از زخمامون خجالت نمی‌کشیدیم.

تا وقتی که توی کارنامه، جلوی انگل یه “قبول” بیاد، برنامه‌های ما یأس و ناامیدی و نفرت و هر شب کابوسِ افتادن میشه.

-پس آدم دیگه دلشو به چی خوش کنه؟
-به من!

“عاشقتم”ی که همراه با 😂😂😂 باشه خیلی باارزش‌تر از اون یکی مدله.

یه جا خوندم:
جهانم کمی دیوانگی کم دارد.

پلی لیستم نزدیک ۲۵ ساعت آهنگ جدید داره توش. باید بریم پیاده‌روی!

می‌توانید من را با گلوله بکشید، می‌توانید دستم را بگذارید لای در ماشین و گاز بدهید، می‌توانید هم در جواب سوالم بگویید “حالا تا ببینم.”
خب می‌خواهم حالا کور شوید، بمیرید،لال شوید تا نبینید.

الان وقتش نیست که به خودت شک کنی پریا خانوم!

با دستام هیچ کاری نمی‌تونم بکنم. الان، وسط فیلم جسد دیدن فهمیدم که دستام همیشه باید مشغول باشن. واسه همینه که همه‌ش دارم نوت برمی‌دارم، می‌نویسم و می‌خونم. واسه همینه که وقتی نوت برنمی‌دارم حوصله‌م سر میره و رها می‌کنم درسو. از جسد ولی چه نوتی میشه برداشت؟ نوشتم اگه یه سیاه پررنگ دیدی که زیرش یه سیاه کمرنگه، اون پررنگه عصب هایپوگلوساله و کمرنگه بطن فوقانی اموهایوئید و توی پرانتز اضافه کردم که برای این که ممتحن بفهمه که درسو بلدی، اموهایوئدو بذار سر جاش و به این نکته اشاره بکن که تاندونی که وصلش می‌کرد به کلاویکل، پاره شده.
والا که انقدر بی‌سوادطور درس خوندن و یادگرفتن نوبره 😑
دستام ولی بی‌کارن و اعصابم خرد شده، در حالی که استاد میگه به این نکته دقت کنید، من دارم پست می‌ذارم و غر می‌زنم.
سیاه پررنگ یعنی چی؟