حقیقتا پشمام از این احساساتی که دارم تجربه می‌کنم 🤭

عمیقا نیاز دارم فردا بیمارستان نرم. صبح خودم بیدار بشم و روز ملویی رو بگذرونم و تنها باشم.

و صدای هیچ استادی رو نشنوم.

چقدر استادها زیاد و too much و اکسترا اند. ولم کن مرد. ولم کن. 😭😭
به جهنم که نبض پوپلیتئال بیست و سومین مریضت قوی‌تر از هفدهمین مریضته. ولم کن.

من الان فقط لازم دارم بغل بشم و بعدش بشنوم «موهات خیلییییی بوی خوبی می‌ده، سگ رمز موفقیتت چیه؟»

خیلی مزخرفه که ما یکیو می‌بینیم بعد یهو دیگه هیچ وقت نمی‌بینیمش و هیچ کاری هم ازمون برنمیاد و فقط باید باهاش کنار بیایم.

من واقعا روابط انسانیو نمت.

امروز برای اولین بار به یکی شوک دادم و ریتمش سینوسی شد و حس می‌کنم کائنات بوسم کرد.

وقتی به کارهام می‌رسم با خودم میگم خب بیا کارهای فردا رو هم بکنیم و نمی‌رسم بکنم و تهش unhappy ام و حس نرسیدن به کارها رو دارم. خب مرگ. -__- بشین سرجات خوشحالیتو بکن دیگه.

خب واقعا همینه که هست!

یکی از خوبیای وبلاگ این بود که وقتی نمیخواستی کسی رو بخونی فقط نمیخوندی. ولی اینجا بخوای از کانال کسی لفت بدی و دیگه نخونی هزارجور سوتفاهم پیش میاد که چی شده چرا دیگه نمیخونه! بابا دلش نخواسته دیگه. یه مدتی دوس داشته الان دیگه دوست نداره. یکاری نکنین ادم بترسه از کانال کسی لفت بده 🤦🏽‍♀ همین الانش هرکدوم از کانال نویسا نخوان منو بخونن من اکی‌م، تهش اینه که من هم نمیخونمشون. همین
دیگه این ادم بدبخت فقط جوین شد، سند «تا ابد موندن» که امضا نکرده

اولین اینترکشن این پیجه ست و یه ذوق کوچیک عمیقی دارم

"پریا! برف! بذار نشونت بدم (باز کردن دوربین)"
#conversations

دلم می‌خواد یه نوع رابطه‌ای توی جامعه جا بیفته به اسم داگ‌ بادی. اینطوری که اصن با طرف حرف نزنی و ارتباطی نداشته باشی، فقط سگ داشته باشه هرروز بری با سگش بازی کنی

بله بله، به قول میم‌های اینستا و توییتر، خوشحالم که دیگه مجبور نیستم ثابت کنم این مثلثه.

مثلا الان رابرت پتینسون هم بیاد بگه پر… میگم بس کن رابرت. بس کن.
بعد شقیقه‌هامو ماساژ میدم و تاق تاق تاق از اتاق میرم بیرون.

اگه توی شهر شما هم مثل اینجا امروز بارونی نیومده، اینو گوش کنید.
@delusioonn

کاش نرمالایز کنیم بجای پرسیدن خوبی بگن غذا چی خوردی