یاران واقعیم دارن مشخص میشن بالاخره

یاران واقعیم اصلا نگران نباشید چون مطمئنم تو نظرسنجیای بعدی اونی که همه رو برنده میشه ماییم و یاران ناواقعیمم برید چنل بعد میریم«:)»

یعنی تو چنل بعد میریم«:)»تو بایوش نوشته بشینید رو چشمام تا بریم«:)»و شما گفتید ایول بریم به«:)»رای بدیم؟

وای خداااا :))))))))

دلم نمیاد پاک کنم اینا رو :))

خیلی خوبید بخدا :))

اشکالی نداره داداش ما که باختیم شماام مارو از صفحه روزگار پاک کنید

هر آرایی که شما رو باز‌ونده رو باطل اعلام می‌کنیم اصلا.

از فردا جواب همهٔ کی برنده‌س‌ها میشه«بعد میریم پپرونی»

"لطفا بمان، و بگذار تو را خوب ببینیم"

قبلا که بیمارستان نبود و آزادتر بودم، حساسیت کمتری روی انتخاب کتاب‌هام داشتم. می‌گفتم خب بد بود هم فوقش یک هفته پنج روز می‌گیری دستت و خلاص میشه. الان اما؟ کتاب که می‌خوام انتخاب کنم به خودم میگم این قراره یک ماه آینده رو مونس تلخی‌هاو خستگی‌ها و انتظارهات باشه. قراره وسط راند، وسط بغض، وسط خستگی، قبل از خواب، لب صبح، هرجا که چشم‌هات درس نمی‌خواند، پیشش باشی و توی دنیاش باشی. قراره یک ماه باهاش زندگی کنی و اگر دوستش نداشته باشی، نمی‌تونی بذاریش کنار و مجبوری از آخرین لذت غیرخوراکی باقی‌مونده‌ت هم لذت نبری.

به طبع غرهام هم راجع‌به کتاب‌ها بیشتر شده. حقیقتا تقصیر هیچ کس نیست که من از فلان شاهکار خوشم نیامده یا فلان کتاب پرطرفدار زده توی ذوقم، ولی غرم میایه از این وضعی که کتابی دستم باشه که دلنشین محضم نباشه.

و خلاصه که فکر می‌کردم میشه با خاورمیانه و نویسنده‌هاش آشتی کرد، ولی به قدری این بادبادک‌باز بهم استرس داده که انگار دارم پایتخت نگاه می‌کنم و هرآنه که نقی معمولی و خانواده‌ش به گای سگ برن. و نمی‌خوام. استرس دارم به قدر کافی.

طول کشید اما، این هم برای شب و برای پریا خانم جون♥️

به بهه😍😍♥️
ممنون تمنا

خدای من
بچه‌ها این پلی لیست محشره
جادوییه ✨

حقیقت تلخیه که ما توی یک بیست و چهار ساعت، نتونیم حداقل چند ساعتش رو به خودمون شادی و لذت از زنده بودن هدیه بدیم.
ینی یک شیشم این جبر رو هم نمیتونیم به کام مون خوش کنیم باری تعالی؟

ترسم که اشک در غم ما پرده‌ در شود
وین راز سر به مهر به عالم سمر شود
گویند سنگ لعل شود در مقام صبر
آری شود ولیک به خون جگر شود

مدل نوشتن و پست کردن رو از فائزه قرض گرفتم.
صبح با یک پیام مهربون و پر از آرامش توی بات بیدار شدم و لبخند شدم. صبحانهٔ دلخواهم رو خوردم و ماگمو مجهز به قهوه کردم برای راه و برای سه ماه آینده لوازم تحریر نو و زیبا با قیمت مناسب گرفتم. مامان بهمون یک خودکار کیوت هدیه داد و توی راه پلی‌لیست یلدا علایی رو گوش دادیم و از دوست‌هام براش حرف زدم و همچنان فکر می‌کردم که چقدر خوشبختم که این انسان‌های درجه یک رو کنارم دارم که می‌تونم از هرکدومشون با کلی افتخار حرف بزنم و کیفِ. زیبایی‌هاشون رو بکنم. دوز سوم واکسنم رو زدیم و یک نگرانی از نگرانی‌هام واسه کلاس‌های حضوری کم شد. حالا با لوازم تحریرهای نو و تم تن‌تنی که کل زندگیم رو کم‌کم داره می‌گیره و دوز سه زده، واسه کلاس‌ها بیشتر از استرس، ذوق دارم و دلم می‌خواد برمشون. البته فکر می‌کنم با چیرگی خستگی در روزهای آتی، درمورد همین موضوع خیلی غر بزنم، ولی الان بهش حس خوبی دارم. اسنک ذرت هانی ماسترد چاکلز مزهٔ جادویی‌ای داره و به اکلیل‌های امروز اضافه کرد. هوا ابریه و به میزان مناسبی سرده و آروم و از موافقتش خوشحالم. برای دی ماه به خودم حق خوندن یالوم رو دادم و از محبتی که به خودم کردم خوشحالم. دلم بغل‌های زیاد و طولانی می‌خواست که میسر نشد و با کارهایی که کردم، حس می‌کنم خودم خودم رو بغل کردم و حالم از دیشب خیلی بهتره؛ میشه گفت تمام تلخی‌های دیشب رفته و حس‌های خوبش موندن.
حس‌های جدیدی درون خودم پیدا می‌کنم که در موقعیت‌های مشابه قبلی وجود نداشتند، یا اگر داشتند، به این غلظت نبودند و از این که قلبم می‌تونه کیفیت‌های جدیدی رو تجربه بکنه خوشحالم. نمی‌دونم آخر این داستان چی میشه، اما برای فهمیدنش هم عجله ندارم. عزیزی بهم گفت که نمیشه قطعی گفت چی میشه، باید بنشینیم تماشا کنیم و بهمون ثابت بشه که همه چیز محتوم به نابودی نیست و بعضی وقتا آجرها به جای خالی شدن روی سرمون، توی قلبمون خونه‌های جدید می‌سازن. عجله ندارم. موقعیت حال حاضر برعکس قبلی‌ها اضطرابم رو زیاد نمی‌کنه و این که اینقدر امنیت داره، حالم رو بهتر هم می‌کنه. بابت تمام این‌ها سپاسگزارم.
می‌خوام ادامهٔ روز رو به برنامه‌ریزی، لذت از امتحان نداشتن و معاشرت‌های نورانی بپردازم و سپاسگزار باشم برای گذر از سختی‌های پاییز.