خدایا ولی گوشهٔ تخت نمی‌تونه کلید در بیمارستانو گم کنه. تو می‌تونی؟

هر اینترنیو می‌بینم دلم می‌خواد بغلش کنم و ازش تشکر کنم که اینقدر قویه و بهش بگم که خیلی دوستش دارم و بهش افتخار می‌کنم.

اولویت‌هام به وضوح تغییر کردند و دیگه نمیشه با خستگی و مشغله توجیهشون کنم؛ باید تعارفو کنار بذارم و استانداردهای جدیدی برای خودم ست کنم.

دیگه اصراری به درک شدن ندارم. دیگه برای درک شدن داد نمی‌زنم که من رو ببین! من هستم، همیشه وجود دارم، اگر کسی بخواد ببینه و درکم بکنه، فرصت کافی برای این کار بهش میدم، ولی اصرار؟ دیگه نه!

امروز همینطور که اشکام می‌ریخت روی ماسکم، مادر گریان بیمارو دلداری می‌دادم که نه ایشالا کارش به عمل نمی‌کشه، ببین چه خوب مراقبت کردی! دکتر میگه ۹۰٪ عمل نمی‌خواد! و مریض بعدی با سرخوشی می‌گفت حاضرم دو برابر هم پول بدم که دماغمو زودتر عمل کنی.
دنیا واقعا خیلی عجیب و مسخره ست.

مناسب گریه برای وقتی که همه خانه اند!

پینترست مثل این کافه دارکای آروم میمونه که تنهایی هم بری، حال میده بهت.

I can’t afford being shopaholic.

وقتی فکر می‌کنم پول ندارم، یه چیزی میشه که می‌فهمم آهان قبلا پول داشتم! پول نداشتن اینه!

[Violet Evergarden]

به خدا که نمی افوردم.

روی تمام اکانت‌هام بنویسم اینو بلکه هی کد تخفیف نفرستن

خدایا فردا الارمم زنگ نخوره مجبور نشم برم کلاس.

خدایا خانوم استاد بگه عشقم بریم ددر و فردا پیک نیک برن استرالیا و کلاس کنسل بشه.

خدایا حداقل یادم بره کلاس دارم.

خدایا تالار کلاس برای سمپوزیوم میمسمصب مشغول بشه و همهٔ کلاس‌های دانشکده و ساختمون‌های دیگه و حیاط بیمارستان هم پر بشه.

نیایش شبانه Done

خدایا دوست دختر استاد بهش بگه وای همه‌ش پیش خانومتی! یکمم واسه من وقت بذار! و فردا رو برن ترکیه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
دعا میکنم سازمان سنجش آتیش بگیره و همه طرحای سؤالای کنکور ناپدید بشن و کنکور سه ماه دیرتر برگزار بشه