Broken-hearted bitch mode: on

دارم به عیدی فکر می‌کنم که هر روزش سر ساعت چهار با پوریا می‌نشستیم روی تختش و آدامس خرسی می‌جویدیم و فقط همین کارو می‌کردیم، حتا حرف هم نمی‌زدیم. فقط تمرین باد کردن آدامس خرسی.

هی نزدیک میشی تا بخوری تو شیشه، ولی بعدش پرت میشی عقب و می‌تونی چیزها رو بهتر ببینی.

“با صدای عادیت آواز بخون.”

“با چشمات بخند.”

“با صدای انگلیسیت باهام حرف بزن.”

“حالا شمالی بخند.”

“با لهجهٔ شیرازی صدام کن.”

“با صدای سر صبحت وویس بده.”

“با خطت بنویس، تایپ نکن.”

“هوا خوبه، یواش برو چراغ قرمز بشه.”

تلاشم واسه این که جملات بی نکته باشن و درتی برداشت نشن 🤌🏻

“اینو ترکیشو بگو.”

به نظرم دست كم هر آدمي نياز داره كه يكبار تجربه كنه اين حسو كه به ديگري ترجيح داده شده.

هر چیزی که به قیمت آرامشت تموم بشه زیادی گرونه.

وقتی یهویی استرس زیادی بهم وارد میشه بدنم کلا قاطی می‌کنه و از یه جایی اینجوریه که: هرکاری می‌خوای بکنی بکن من نمت؛ می‌شینه کف بدن که میشه کف پا و من از کلّه تا مچ پا خالی میشم و فقط می‌تونم بیفتم.

هر وقت دیگه نمیشد با مکالمه و آرامش و روش‌های سالم چیزی رو حل کرد، تظاهر کنید والدینتون مستن.

اینو از همون فیلمه، که اسمشو نمیگم چون بیست بار گفتم و کسی بهم محل نداد، یاد گرفتم.

اه باز یادم افتاد این همه واسه زیبایی اون فیلم به همه گفتم ببیننش و هیچکس ندید و اعصابم خرد شد.