پیر شدیم واسه تحمل کردن.
#conversations

این که توی کتابخونه‌ی بیمارستان ورود رشته‌های دیگه ممنوعه خیلی خوبه چون یهو همکلاسی دبیرستانت نمیاد بپرسه چی می‌خونی. همه می‌دونن داریم سکس ناول می‌خونیم و مزاحم هم نمیشیم.

چقدر خوبه که چهار تا انگشت داریم.

(شاید بعدا نظرم عوض بشه ولی فعلا نظرم اینه که) وقتی یکی با همه یه جوره، دیگه اون “جور” خیلی معنای خاصی نداره.
همچنین وقتی یکی با همه به جز یه نفر یه جوره، به زودی با اون یه نفر هم همونجور میشه.

اخه نمیشه که همهٔ آدما برای آدم یک معنی بدن. نمیشه که همهٔ آدما برای آدم به یک اندازه ارزشمند باشند. نمیشه که همه به یک میزان عزیز باشند. میشه؟

از اون طرف هم، خب شما وقتی می‌بینید یکی دست بزن داره، باید این احتمال رو بدید که به زودی شما هم ممکنه کتک بخورید.

واقعا ما خیلی خاص و ویژه نیستیم، ولی اونقدرا هم اوردینری نیستیم دیگه.

تعادل. تعادل. تعادل.

من عاشق اونجای سفرم که همه میرن گردش و من می‌مونم توی هتل و می‌خوابم.

گردش و موزه خیلی خوبه ولی تا حالا توی چند تا شهر ۲۰ ساعت پشت هم خوابیدی؟

نه نیومدم سفر؛ دارم ترامای شکم لگن میخونم ولی غر مرتبط با ترامای شکم لگن ندارم.

I’m done with آدمای ترسو

غمگین نیستی، خوابت میاد.

دوست دارم از زندگی لذت بیشتری ببرم اما حوصله ندارم

صد حرف ناگفته

غمگین نیستی، گرسنه‌ته.

و دقیقا به همین علت، ما حق داریم محبت درخواست نشدهٔ آدم‌ها رو نپذیریم و بابتش شرمنده نباشیم.