وقتی می‌گفتیم خوشبحالتون، یه لبخندی می‌زدن شبیه لبخندی که ما به کنکوری‌هایی که بهمون میگن خوشبحالتون می‌زنیم و می‌گفتن حالا برسید می‌بینید.

نمیتونم تشخیص بدم در طول روز بیشتر میگم دلم فلان غذا و فلان خوردنی رو میخواد یا میگم پول میخوام یا میگم مرگ میخوام.

امروز هربار سرم خلوت میشد از خودم می‌پرسیدم تو دریایی؟ نه. نزدیک دریایی؟ نه. پس حق داری غمگین باشی. و اینگونه خودم رو دلداری می‌دادم.

It’s the final brain cell

Here’s to new experiences 🥂

اینایی که به استیجر می‌گن استاژر یا استاجر<<<<<<<<<<<<<<

اینایی که به اینترن می‌گن اَنترن<<<<<<<<<<<<<

….much later, usually when it’s too late.

اگرچه دراکثر مواقع بعد از قبول مسئولیت به خودم میگم:«عجب غلطی کردی دختر!»

دلم پیتزا و چیزبرگر و سیب‌زمینی و سایر ریسک‌فاکتورهای اترواسکلروزو می‌خواد :(((

خدایا چقدر خورش وجود داره در جهان. :((( بسه دیگه هی خورش کوفت خورش درد خورش کوفت با درد خلالی شده.

خوشبحال ایتالیایی‌ها، به جای خورش کوفت و درد، پاستای کوفت و پیتزای درد می‌خورن. :((((

فکر کنین، یعنی به جای این که خورششون جا بیفته، هیچیشون هیچ جا نمیفته چون پیتزا رو خوردن تموم شده.

خدایا من چشمامو می‌بندم و وقتی باز کردم ایتالیا باشم و پیتزا جلوم باشه.

خب شاید بگید می‌تونی سفارش بدی

نه نمی‌تونم. خورش بممسحق داریم که مامانم صبح تا حالا داره واسش زحمت می‌کشه و نمیمیقح.

من براش پیتزا بودم ولی اونا همیشه خورش داشتن.

چشمامو می‌بندم و تصور می‌کنم این پیتزاست، نه خورش فسنجون.

شاید بگید هی پلک می‌زنی چون چشمات خشکن و باید هیدره‌شون کنی، ولی نه، من چشمامو می‌بندم و باز می‌کنم که این وضع درست شده باشه ولی مطمیحری.

کاش یه روزی اینقدر متخصص بشم که به صورت علمی بتونم بگم گه نخور.