یک یادآوری کوچولو بکنم،
اگر با حضور کسی توی کانالتون راحت نیستید، می‌تونید ریموش کنید. اونجا مکان امن شماست و باید براتون امن بمونه.

و اگر با محتویات کانالی راحت نیستید و اون محتویات آسیب زننده نیست، می‌تونید لفت بدید. اعصاب شما مهم‌تر و ارزشمندتر از اینه که بذاریدش پای انسان‌هایی که شاید حتا اسمشون رو هم نمی‌دونید.

و وقتی اینو میگم، منظورم هرکسیه، دوست صمیمیتون، سیبلینگتون، دوست پسرتون، هرکس. بخدا ما هیچی به هیشکی بدهکار نیستیم.

امروز به خودم غیبت در ۶ ساعت کلاس اورولوژی و احتمالا سه بار نمره کم شدن رو جایزه دادم. چون دوست‌نداشتنی‌تر از اورولوژی؟ نداریم.

نمیدونم از کدوم نویسنده بود ولی میگفت ارزش یه چیزایی با گفتن شون از بین میره
آره خلاصه، همین.

وای خیلی زیباست که هر اتفاقی هم بیفته، هر چقدر هم وحشتناک، ما باز هم کتاب‌ و موسیقی رو داریم که بهشون پناه ببریم.

من عاشق این کتاب شدم پریا. ممنونم🫀

چه خبر خوبی 🥺 خوشحالم که دوستش داشتی ♥️

حس می‌کنم خیلی تنهام و هیچ دوست واقعی‌ای این‌جا ندارم.

من، همیشه توی بیمارستان و راندا :))

بلاخره، بعد از هشت سال تعارف با خودم، از نمایشگاه غرور و تعصب رو خریدم.

وقتی یه کتابو تموم می‌کنم، استرس می‌گیرم که اگه همه کتابای کتابفروشیا رو جمع کنن چی؟ وای کتاب نداری بخونی! و باید 🏃🏻‍♀️🏃🏻‍♀️ کتابفروشی

همین داستان واسه سریال هم هست 🤦🏽‍♀️

مصائب زیستن در اینجا، این قسمت، ترس از تموم شدن چیزهای تموم نشدنی!

توی معاشرت‌ با خارجی‌ها، مکالمه هام فقط تا اونجا ادامه داره که میپرسن اهل کجایی و من میگم ایران :))))

فکر کنم “اهل کجایی؟ ایران”، مثل “بابات چیکاره ست؟ تروریست” باشه واسه مردم. :))

هر روز زندگیم حداقل یه دلیل جدید واسه نفرت از اینجا پیدا می‌کنم.

آدما حق دارن از یه جایی به بعد نخوان توی داستان هم باشن.

ولی تو برو سراغ اونی که پاشه چایی بیاره یهو. هرچقدر هم میل نداشته باشین!

ولی تو برو سراغ اونی که می‌بیندت. هر چقدر هم نامرئی باشی!