[اپیزود ۱۴ فصل ۵- ۵۰:۲۶]

گاهی اون بچهٔ زبون‌نفهم درونم دست و پا می‌زنه و دلش می‌خواد جیغ بزنه که “اگه من دوستش ندارم، تو هم نباید دوستش داشته باشی.”.

ولی خوب می‌شد اگر آدم حداقل از یکی دو جا خیالش راحت باشه که قراره ترجیح داده بشه.
نه که قرار باشه کسیو تحت فشار انتخاب کردن قرار بدیم، نه! فقط بدونیم که اگه پیش اومد، انتخاب میشیم.

به جز چیزهای بزرگی که می‌خوام، از این زندگی یک لیوان/قمقمه می‌خوام که قول بده هیچ وقت نشتی نده. هیچ وقت. هیچ وقت هیچ وقت.

از اول دبستان تا الان که ترم هزارم ام، دفترها و کتاب‌هام چین چینی شدن از نشتی لیوان‌ها و قمقمه‌های “ضد نشتی”!

اصلا چرا از اول همه رو ضدنشتی درست نمی‌کنن؟ کسی میره فروشگاه بگه ببخشید یه لیوان میخوام که وقتی برعکسش می‌کنم ازش آب بچکه؟

به نظرم این روز ولنتاینی برین به کراشاتون اعتراف کنید، اگه مردین با من.

اون آخرش عالیه :)))))))))))

یعنی چی روز ولنتاین برید به کراشتون اعتراف کنید؟ اصلا قبول هم کنه فردا روزی سر اینکه براش کادو نخریدی بلاکت می‌کنه.

میخوام ته همه حرفام بگم اگه مردین با من

بلاکت کنه، اگه مردی با من.

اگه عین بمیره منم دیگه این زندگی ارزششو نداره.😭😭😭😭

بچه‌ها شوخی شوخی به پرنده‌ها سنگ می‌زدند ولی آنها جدی جدی می‌مردن. :) :( :) :(

دست من بوی سنگ میداد، تو فکر کردی من سنگ می زدم درحالی که داشتم سنگ روی سنگ میذاشتم که خونه بسازم

Pain is inevitable, the suffering is optional.

[Lucifer]

بعضی وقت‌ها آدم‌ها کارهایی می‌کنند که دقیقا در زمان و مکان مناسبشه. همون چیزیه که تو نیاز داری و به روند بهبودت سرعت میدن و تو هیچ وقت نمی‌تونی اونطور که استحقاقش رو دارن ازشون تشکر کنی بابت به موقع و مناسب و کافی بودنشون.

چطور وقت می‌کنی و کوفت.
هرطور دلم می‌خواد وقت می‌کنم.

هروقت یکی ازم می‌پرسه چطور وقت می‌کنی فلان کارو بکنی؟، دقیقا از همون لحظه در زمینهٔ اون کار فلج میشم.

[For the highs and the lows]