عبور کردن از مرحلهٔ “حالا که چی؟” خیلی دشواره. خیلی.

یعنی واقعا اگر جوابش رو می‌دونید، هزار تا کپی ازش بگیرید و همه جا بذاریدش که یه وقت گمش نکنید.

برای ادامه زندگیم نیاز به اسپانسر دارم.

از درد و استرس یه سری چیزای دیگه دارم پاره میشم.

پریا و عین یجوری بامزه با تروما‌هاشون شوخی می‌کنن که صبح بیدار میشم اول نفرینشون می‌کنم بعد مسواک می‌زنم

حالا انگار ما مثلا یادمون میره خودش ۴۶ روز داشت با اینکه تو دیت شلوارش پاره شده شوخی می‌کرد

من هنوزم اگه یکی بهم بگه یه خاطره بامزه تعریف کن میگم منو ول کن صابرو می‌شناسی؟

FUCK OFF PROBLEMS!

آقا چرا از هر سو که نگاه کنی ما کافی نیستیم؟

هر چه تلاش کردی، هر چه شکست خوردی، مهم نیست؛ باز هم تلاش کن، باز هم شکست بخور؛
این بار بهتر شکست بخور.

• ساموئل‌بکت

موووووووود
[وقفه در مرگ]

از این به بعد هرکی هرچی گفت می‌گم “من آب نمی‌خواهم. فقط می‌خواهم بمیرم.
-ساراماگو”

اگر حتا یه آفیس فن منظورمو بگیره رسالتم در این دنیا تمامه.

به هرحال الان وضعیت اینطوریه که :
بترس ولی انجامش بده.

دلم هیچی نمی‌خواد، فقط می‌خوام با آرامش به زندگی عادیم ادامه بدم.

اذیتم از چیزایی که قرن‌ها بود باهاشون اوکی بودم.

مسابقه نیست.
مسابقه نیست.
مسابقه نیست.

کاش زندگی همه ش کارتونی بود.

سروایو کردن با از پسش بر اومدن فرق داره. و من فقط دارم سروایو می‌کنم. روز به روز. ساعت به ساعت. بدون براومدن از اغلب پس ها.

برسد به دست فامیل‌های بیشعورمان:
محض رضای خدا وقتی می‌فهمید یکی مریضه هی به خودش و خونه‌ش زنگ نزنید. به درک که نگرانید. به درک که می‌خواید احوال بپرسید. اینقدر مزاحم آرامش اون آدم و اطرافیانش نشید. به درک که محبت دارید. محبتتون رو درست کانالیزه کنید. پیام بدید. بپرسید کی می‌تونن صحبت کنن. یکم رعایت کنید. پعه.

دوستان به صورت جدی احساس می‌کنم تمام تلگرام داریم آروم آروم دیوونه میشیم…