به هرحال الان وضعیت اینطوریه که :
بترس ولی انجامش بده.

دلم هیچی نمی‌خواد، فقط می‌خوام با آرامش به زندگی عادیم ادامه بدم.

اذیتم از چیزایی که قرن‌ها بود باهاشون اوکی بودم.

مسابقه نیست.
مسابقه نیست.
مسابقه نیست.

کاش زندگی همه ش کارتونی بود.

سروایو کردن با از پسش بر اومدن فرق داره. و من فقط دارم سروایو می‌کنم. روز به روز. ساعت به ساعت. بدون براومدن از اغلب پس ها.

برسد به دست فامیل‌های بیشعورمان:
محض رضای خدا وقتی می‌فهمید یکی مریضه هی به خودش و خونه‌ش زنگ نزنید. به درک که نگرانید. به درک که می‌خواید احوال بپرسید. اینقدر مزاحم آرامش اون آدم و اطرافیانش نشید. به درک که محبت دارید. محبتتون رو درست کانالیزه کنید. پیام بدید. بپرسید کی می‌تونن صحبت کنن. یکم رعایت کنید. پعه.

دوستان به صورت جدی احساس می‌کنم تمام تلگرام داریم آروم آروم دیوونه میشیم…

THIS IS EXACTLY WHY WE CAN’T HAVE NICE THINGS!

[Panic Run]

Everything is perfectly fucked up

But you’re gonna figure it out. You always do.

وقتی بهم میگن سریال معرفی کن:

#conversations

وقتی به بقیه میگم Euphoria ببینین دقیقا منظورم همینه.

و من Fleabag

تو کافی‌ای. همین.

من دیگه نمیخوام آخر این سوز بهاری باشد.
من میخوام آخرین این سوز بمیرم.

وقتی منتظر زمستونی:

[وقفه در مرگ]
#lll

تقصیر عین شد که این زمستون زیبا اینقدر زود تموم شد. بخدا اگر اینقدر نمی‌گفت الان دی بودیم😭

Immediately regretted posting that. Immediately.
But it’s the truth.