Life is too short to waste it on being nice to jerks and assholes.

ولی‌ یجوری ویدیو مسیج دادن ها، وویس دادن ها یا حرف زدن های تند تند وسط کارهامون با پریا مود من رو بهتر میکنه و بهم انرژی میده که میتونم از پس همه ی کارهایی که اونقدر آسونم نیست بر بیام.

اگر بپرسن تا آخر هفته چطوری زنده موندی میگم حرف زدن با کیمیا.

یه ویدیو می‌دیدم می‌گفت اینطوری نیست که سال نو بشه و همه چیز مجیکلی عوض بشه، همه چیز تدریجی اند.

ولی من دوست دارم بعضی روابطم رو بذارم در ۱۴۰۰ و دیگه سراغشون نرم. هیچ وقت.

بعضی آدم‌ها ازت خوششون نمیاد و باید باهاش اوکی بشی.

نمی‌تونی هربار بگی نه اون آدم بدیه یا اون بی‌لیاقته که منو نشناخته یا هرچی. بعضیا سیمپلی ازت خوششون نمیاد و آدم‌های خوبی اند و تو هم آدم خوبی هستی و این اوکیه. باشه؟

من دلم عیدی گرفتن میخواد، از اونایی که حس می‌کنی تو نوه‌ی محبوبی یا اون بچه‌ی کوچیک خانواده که بیشتر دوستش دارن، من دلم میخواد عیدی‌ یه ذره ویژه‌تر رو بگیرم. :'

تا اطلاع ثانوی تنها مناسبتی که برام مهمه فارغ التحصیلیمه. هیچ چیز دیگری مبارک نیست. ولم کنید.

یکم دقت کنیم می‌بینیم که هیچ مناسبت ایرانی‌ای نیست که یه اعصاب خردی‌ای توش نباشه.

یعنی توی فیلم‌ها می‌بینم مثلا طرف از کریسمس بدش میاد ولی عاشق هالوینه یا تنکس گیوینگ سگه ولی واسه ایستر تدارک می‌بینه ولی ما؟ همه مناسبت‌هامون یا مرگه یا توهین به یه قشره یا خطر حضور مهمون.

یا هم که خطر انفجار

امتحان ۲۵ اسفند نقض حقوق بشره.
There. I said it.

توی مغزم صد تا مورتی دارن جیغ می کشن.

شما هم اینطوری هستید که اگر در یک درس که به اندازه کافی کول نیست، نمره خوب بگیرید روتون نشه بگید؟

و تو نمی‌تونی یک شبه از بخشی از وجودت دست بکشی.

بعضی آدم‌ها کلا انرژی‌شون از خرد شدن اعصاب بقیه تامین میشه. یعنی هرچقدر هم بخوای به آدم‌ها فرصت بدی که خوبیشونو نشونت بدن این‌ها از این فرصت واسه بهم ریختن روانت استفاده می‌کنند. یعنی مثلا تو الان به حد بریک داون رسیدی و اونا؟ خب عالی شد الان برم یکم بدوم. بمیر خب.

و بعضی آدم‌ها فقط باید کنسل بشن چون تو هرچقدر هم بخوای باهاشون سازش کنی تهش اینطوری اند که: وای این چاقوم خونی شد و من قربانی هستم.

[‏از من جز این دو دیده‌ی اشک آلود آخر بگو، چه مانده؟]

کاش اینقدر حرف نزنن یا اگر اینقدر دلشون می‌خواد حرف بزنند اینقدر حرف مفت نزنند.