من هیچ وقت کسانی که وقتی بهشون میگی نمیخوای در زندگیت باشند و میان یواشکی نگاه می‌کنند رو نفهمیدم. هیچ وقت نفهمیدم وقتی از یکی درخواست می‌کنم که از اینجا لفت بده و با اکانت فیک میاد چی توی مغزش می‌گذره؟ هیچ وقت نفهمیدم چرا باید اینطوری خودمون رو کوچک کنیم برای سر در آوردن از زندگی کسی که ما رو نخواسته.

زندگی یک بار به ما آسون گرفت و از اون روز همه‌ش دنبال تسویه حساب بود.

ولی من تا شب ناامید نمیشم.

بیشتر کتابای زبان و درسین
کتابایی که من دوست دارم نیستن

خونه نیستم در حال حاضر فقط همین یه عکس رو دارم :(

چون با خبرهای خوب بیدار شدیم و مود:

و در نهایت این جزئیاته که مهمه. این جزئیاته که هر چیزی رو ده برابر بیشتر تو ذهن بقیه برجسته و موندگار میکنه.

زورم نمیرسه و این سختمه

I’m just done with life.

الان اینطوری ام که وای خفه شو :/
درحالی که کسی در حال صحبت نیست واقعا.

برای هضم "تعطیلات در حال اتمامه" به یک تعطیلات دیگه نیاز دارم.

تا بهار دلنشین آمده سوی چمن من میرم خواب ذخیره کنم.

ای بهار آرزو کلید بیمارستانو گم کن جان عزیزت.

به جد می‌تونم بگم محتوای «گم شدن کلید بیمارستان» یکی از چیزایی بود که دلم براش تنگ شده بود.