لطفا گریه برای غذارو عادی سازی کنید

بهم دروغ بگو. بهم بگو اگه نخ دندون نکشی اشکال نداره، مسواک کافیه. گولم بزن. بگو تو همینطوری هم خوبی. بگو دست خطت قابل خوندنه. بگو اشکال نداره که وسط وویست حرفت یادت میره. بگو طوری نیست که معدلت الف نیست.

تو برای من جور دیگری عزیز بودی.

هی یاد اون حرف فیبی میفتم که موقع به دنیا اومدن بن می‌گفت “خیلی عجیبه که سه نفر دارن سر یه بچه دعوا می‌کنن که کدومشون بیشتر می‌تونه دوستش داشته باشه، وقتی من یک نفر رو هم به زور داشتم که دوستم داشته باشه.”
هی به این فکر می‌کنم که دلخوری‌هام از آدم‌ها چقدر به خاطر عشقم بهشونه و چرا باید با عشقم بیازارمشون وقتی می‌تونم درموردش حرف‌ بزنم؟