گریه می‌کنم.

اخم نکن، بوتاکس گرونه.

اونجا که ریچل به کردیت کارد لیدی گفت:
I have magic beans!

از لحاظ روحی نیاز دارم که بیست‌و چهار ساعت اخیر رو تکرار کنم.

اونجایی که امیدپیرحاجی میگه “بَشّه بابا بشین سر جات”.

توانایی اهمیت دادن به هرکس جز خودم رو از دست دادم.

سلام به گریه کردن از خستگی

باز دلتنگی. حالا بیا و درستش کن.

ببینید، امم، خیلی عجیبه ولی اگر بتونید چند دقیقهٔ اول این حس که “فلانی ازم ناراحته” رو تحمل کنید، شاید ببینید که واقعا اونقدر حس کشنده‌ای نیست که بخاطرش اینقدر خودتونو جاهایی که تقصیرتون نبوده اذیت کنید.

شما هم از دوستانیتون که فعالیت صنفی می‌کنند هفته‌ای یک بار قول می‌گیرید که نندازنشون توی گونی یا نرمالید؟

ات دیس پوینت دیگه میگم فقط لطفا کشته نشو.

واقعا این جوانیه که ما داریم؟!

I ate a butterfly.

لاو لنگوئجم، صدا زدن عزیزانم به فامیله.

پشیمونی و اجبار برای ادامه دادن این شکلیه.

برای انجام کارت و رسیدن به هدفت نیاز نداری آدم‌ها دوستت داشته باشند، ولی حق هم نداری کسی رو بیازاری.

ولی نور اینطوری کار نمیکنه عزیزم.

ببینید عزیزان، در هر قشری بد و خوب وجود داره و از من بپذیرید که بدهای قشر علوم پزشکی در دانشگاه ما جمع‌آوری شدند.