من به زمان بیشتر از هرچیزی برای ترمیم زخم‌ها ایمان دارم. اما از اینجا که الان ایستادم، اینطور به نظر میاد که بعضی غم‌ها همیشه با تو می‌مونن و تو فقط یاد می‌گیری که باهاشون زندگی کنی و روزی صد بار کشته نشی.

به یک استعلاجی برای پنیک کردن نیاز دارم.

هیچ وقت فکر نمی‌کردم با این میزان کم خواب بتونم زنده بمونم، ولی here we are.

گرجس گرجس گرلز، صبح تا شب کار می‌کنن؛ شبا جنازه و چسناله‌ن.

فعلا بخواب.

بزرگ‌ترین ترس کوچکم، مزاحم بودنه.

سلام خدا
منم دوباره، کاش بمیرانیم.

سلام خدا
لطفا گریه در ملأ عام رو فیلتر کن حداقل.

چه ربطی داره؟ من نمیدونم چه ربطی داره. به من نگید چه ربطی داره. من نگفتم بیاید توی ایرانِ ۱۴۰۰ بیست و سه ساله باشیم که حالا مسئول ربطش باشم.

ببینید می‌دونم خیلی باورش سخته ولی وقتی یکی داره از بدبختی‌اش می‌گه، بگید ولی برای من اینطوری نبود و به من خوش گذشت و فلان، فقط بیشعوری خودتون رو نشون دادید، هیچ کار مهمی نکردید. ✨

از رفت و آمد آدم‌ها به زندگیم خوشم نمیاد. کاش رفته بمونن.

و برگر میخوام.

و

احساس می‌کنم کبدم در هپی‌ترین حالت خودش نیست.

کاش کبدها هم میتونستن با جیش یا گریه کردن، غم و غصه ها و سمومشون رو دفع کنند.

اللهمّ إنّی دیگه نمت.

‏كاش يه روز بالاخره بفهمم من نتونستم يا واقعا نمى‌شد.

@HolyFeel

یه چیزی رو فهمیدم. خدا نکنه تو مکالمه بین من و پریا یکی‌مون شروع کنه به خندیدن. تا ثریا اون خنده‌ها ادامه دارند.

ارزششو‌ داشت؟
نه. نه. نه. نه. نه. نه. نه. نه. نه. نه. نه. نه.

“این امبر هرد بازیا چیه؟ جمع کن خودتو!”
#conversations