اگر توی بات پیام دادید و هنوز جواب ندادم عذر میخوام. سوشالم تموم شده و یکم طول میکشه تا خودم رو جمع کنم.

در قلبم خانه داری و من از آن خانه نقل مکان کرده ام.

اشکالی نداره. حالا که دیگه میدونی خواستن و خواسته شدن چه مزه‌ای داره، برو بشین و این خواسته نشدن رو به زور هم که شده قورت بده.

از نوجوانی از دیالوگ‌های فارسی، آهنگ‌های فارسی، فیلم‌های فارسی و هرچیز فارسی متنفر بودم و سه ماهه که دلم می‌خواد آهنگ فارسی خوب گوش بدم، فیلم‌ فارسی خوبی ببینم، صدای فارسی بشنوم و تازه فهمیدم اون نفرتم برای چی بوده. خیلی سخت بود که آدم با زبون اولش قهر باشه.

وقتی میگن فیلم رو پخش نکنید یعنی توصیفش هم نکنید. حالا ادمین کانال ۹ هزار نفری هستید و ادعاتون هم میشه که خیلی حالیتونه و دوست دارید احساساتتون رو موقع بحران پیش ۹ هزار نفر بالا بیارید و هیچ تریگر وارنینگی هم نمی‌زنید هم استثنا نداره و نباید انجامش بدید.

تریگر وارنینگ زدن مثل راهنما زدن توی رانندگی خیلی مفید و کاربردیه. ممنون میشم ازش استفاده کنید.

قربون خنده‌ش برم.

دیگه خودم رو به کسی یادآوری نمی‌کنم.

۹۰٪ معاشرت‌هام به “ببخشید جواب ندادم.” و “ببخشید دیر جواب دادم.” و “ببخشید نو دیسترب بودم زنگ نخورد.” می‌گذره. در واقع خلاصه‌ش اینه که ببخشید بیشعورم.

تریگر وارنینگ (Trigger Warning یا TW یا هشدار محتوای حساس)
وقتی این هشدار جلوی پستی قرار می‌گیره یعنی در این پست محتوای حساس وجود داره که اگر کسی به هر دلیلی نمیخواد محتوای حساس (مثلا خشونت یا خون یا…) رو ببینه، با دیدن این هشدار باز نکنه عکس رو یا پست رو نخونه.

If it was a mistake, it was a wonderful mistake.

-Michael Scot

I need you to tell me that I’m good.

یه جاهایی بهم شوک‌هایی وارد میشه که کرش می‌کنم و برمی‌گردم به آخرین جایی که سیو شده.

ولی امروز عینا اون دیالوگ مردیث توی گریز آناتومی بودم که برمیگرده به الکس میگه حس میکنم یکی از اون افرادی هستم که اونقدر بیچاره‌ست که نمیتونه اطراف آدمای نرمال باشه؛ انگار قراره آدمای شاد رو آلوده کنم...

اونایی که رنج حجاب گرفتن برای کسی که قبولش نداره رو متوجه نمیشن و میگن “حالا یه تیکه پارچه‌س بپوشین دیگه!”، یه حالتی مثل این عکس مسیه، منتها برای اغلب عمرمون.

TW: محتوای پزشکی
از این یک ماه بخش اطفال رفتن چیزی که فهمیدم این بود که از رییس بیمارستان تا استاد تا رزیدنت تا اینترن تا دانشجو هر ساعت دارند حداقل به انصراف فکر می‌کنند و این در حالیه که بار درمانی یک سوم پایینی کشور روی نقشه، روی یک بیمارستان و تعداد محدودی متخصص اطفاله. نگلِکت و ابیوز بیداد می‌کنه. اهمیت ندادن به سلامت فرزند یک مسئلهٔ عادی شده. بچه‌ها نفس ندارند یا کم دارند برای کشیدن و خانواده‌هاشون پول ندارند یا کم دارند برای درمان بچه‌هاشون و دارو نیست یا اگر هست کمه و در عین حال مراقبت‌های پیش و حین بارداری افتضاحه و بچه‌هایی که به خاطر غفلت والدینشون از اول زندگی دارن عذاب می‌کشن اینقدر زیادن که وقت برای گریه‌کردن برای همه‌شون پیدا نمیشه. و دارم فکر می‌کنم که تمام این مسائل تقصیر همونیه که می‌دونیم. تمامش.

TW: محتوای پزشکی
وقتی میگی اطفال فکر می‌کنی قراره چند تا بچهٔ گوگولی ببینی و لپاشونو بکشی و بیای خونه، ولی می‌بینی انسان‌هایی که حتا زبون ندارند از خودشون و حقشون دفاع کنند، دارند رنج‌ها و دردهای بزرگی رو متحمل میشن و حتا نمی‌تونن اون رو بیان کنند.

به عنوان کسی که پنج سال از عمرش رو داره درمورد سلامتی درس می‌خونه، همیشه برام جدا کردن رشته‌م از زندگی روزمره آسون‌ترین کار نبوده. کوچک‌تر که بودم ممکن بود وسط غذا خوردن به خودم اجازه بدم به نفر روبروییم بگم “ببین اینی که داری می‌خوری خود دیابته!” یا “نمک‌پاشو نمیارم اگه فشار خون می‌خوای خودت پاشو بیارش.” و از این دست خرف‌های رو اعصاب. یکم که گذشت دیدم شدم یک باکس نکات سلامتی متحرک که از هر چیزی می‌تونه بیماری و تشخیص بکشه بیرون. بعد از اون تصمیم گرفتم وقتی جایی نقشم کادر درمان/ کارآموز درمان نیست، نکات سلامتی‌م رو برای خودم نگه دارم و فقط اگر ازم سوال شد یا اگر جون عدهٔ زیادی بابت یک عادت فردی در خطر بود درموردش نظرمو بگم. چون همه می‌دونن نوشابه ضرر داره و سیگار سرطان ریه میاره و…
با این مقدمه می‌خوام درمورد مسئله‌ای حرف بزنم، هدفم از پست بعدی تخریب کسی نیست، فقط فکر می‌کنم به عنوان کسی که اینجا تریبونی داره، حق دارم نظرم رو بگم و تلنگر بزنم به آنان که می‌اندیشند :))