صبحش امامت داشتیم، توی سرما توی ماشین هاشمی نشستیم امامت خوندیم و من گریه‌م گرفته بود اما میترسیدم یخ بزنه اشکام. (اونقدم سرد نبود که یخ بزنه اما من دراماتیکم و باید میترسیدم از این.)
از امامت که اومدیم بیرون، دانش داشتیم.
فرشته رو بغل کردم و گریه کردم و هاشمی عصبانی شد که من هفته پیش دو تا امتحان داشتم و چیزیم نشد، تو چرا ناراحتی. حق داشت بچه‌م اما من واقعا داشتم می‌ترکیدم.
بعد زنگ زدیم به مریم که برگشتن باهاش برگردیم و بچه‌م اومد دنبالمون.
چقدر دلم برای مریم تنگ شده!

بعد از دانش مریم رسوندمون خوابگاه، خوابگاه همه چیزش عجیب بود.

خلاصه خیلی عجیب بود.

ما رنج‌هایی داریم؛ بعضی‌ها رنج‌های بیشتری دارند.
همه چیز درد می‌کند.

وقتی توی گروه انفورماتیک آناتومی پیام میدم احساس زنده بود می‌کنم.

منو هیچکس پر صدا نمیکنه.
زهرا یک وقت‌هایی
ولی جز این دیگه هیچکی
امروز یکی بم گفت پر و حس خوبی داشت.

بچه‌ که بودیم، پوریا منو پرپر صدا می‌کرد. از بس گفتم یا! یا! یا!، دیگه منو یایا صدا می‌کرد.

اینم از این بچه‌ها
این جالب‌ترین فکت در مورد من بود، که البته خودم توش نقشی نداشتم.
There’s nothing left.

دارم به این فکر می‌کنم که بعد از قرنطینه یا اصلا خونه نیستم یا کلا نمی‌تونم از خونه برم بیرون.

تد موزبی راست میگه که بعد از ساعت ۲، هر کاری اشتباهه.

امشب شب نخوابیدنه.
فردا روز با اخلاق گه و دیر از خواب بیدار شدن و طلبکار عالم بودنه.

بیاین امروز مفید باشیم، حتا اگر امروزمون از الان شروع شده باشه و هیشکی دوستمون نداشته باشه.
(خودتو به در و دیوار بزن پریا جون، همه میدونن که این ترفند چقدر جذابه!)

یکی یه تست فرستاده، سوالاش با “دوست دارید” شروع میشه و نتیجهٔ تست، چیزی که آدم هست رو به آدم میده.
دارم فکر می‌کنم که چقدر اون چیزی که هستم و دارم، با اون چیزی که دوست دارم فرق داره، یا چقدر دوست داشته‌هامو آپدیت نکردم.

چرا بعضیا توی جمع ایییینقدر فرق می‌کنن؟
کدومشون خودشونن؟

حالا کو جمع؟

آی نو
مونده بود روی دلم از قبلا که جمع معنی داشت.

از این که جمله، کلمه، ایده یا فکریمو بدزدن متنفرم.
از هیچی بیشتر از این متنفر نیستم.
از اون آدما هم متنفرم.

در باب Belongingness

اگر دلتون خواست بگید چرا، بگید به چیا نمره دادید و بابت چیا نمره کم کردید.