اگر قراره برای رد کردن اسلایدای پاتو عملی و چرت زدن استادش، برای قهر کردن تکنسین فیزیو عملی و کنسل شدنش به خاطر قورباغه نداشتن و به خاطر استاد بی‌سوادِ “اینو نیاز نیست بدونین”ِ آناتومی عملی به زور بریم دانشگاه و کرونا بگیریم بمیریم، من میخوام قبلش کارهای مرگ آور دیگه رو انجام بدم. میخوام بمیرم که به زور نمیرانمم.

میدونین چیه؟
گاهی مهم نیست که بقیه چی فکر می‌کنن.
من باید خودم از خودم راضی باشم، باید خودم پیش خودم نشکسته باشم.
حالا خانوم رئیس بیاد بگه این عکس العمل مانع همکاری میشه؛ خب من ترجیح میدم که بیکار باشم تا این که خرد شم.

اما من از چیزای کمی به اندازهٔ این که یهو بهم زنگ بزنن بدم میاد.

ورودیمون کالکشنی از نکبت‌ترین آدماییه که سال ۹۶ کنکور دادن.

فضاییا حمله کردن.
باور کنین!

تا چند دقیقه پیش هم کلاغا این موقع شب داشتن با هم دعوا میکردن!

امروز از این جهت روز خوبی بود که ۱۴۰ نفر امتحان داشتن و من قبلا امتحانمو داده بودم و حرص نمیخوردم که نوید باز ترکیده.
به قول شکیبا، ز غوغای جهان فارغ.

پ.ن: برای ۱۳۹ نفرشون دلم سوخت!

اما جدی از فکر حملهٔ فضاییا خواب از سرم پرید.

اما فضایی‌ای که بیاد اینجا لندینگ کنه ته بد شانسیشه.
احتمالا یه نگاه میندازه، پشیمون میشه و برمیگرده سیاره‌شون.

پس نگران نباشید عزیزانم.
حملهٔ فضاییا roll out شد.
در بدترین حالت میان قتل عاممون میکنن که نجات بیابیم.

حس تنهایی جدیدی کشف شد: تنهایی پس از ترس حملهٔ فضاییا :)))

یادتونه بارنی برای غلبه بر استرسش چی کار می‌کرد؟

الان چند روز میشه که دارم برای مجری غذاهای مورد علاقه‌مو به ترتیب لیست می‌کنم.

اما آسون‌تره که تقصیرا رو بندازم گردن یکی دیگه دیگه؟

کشک بود.

چرا خسته نمیشن از این که بقیه مامانشون باشن؟

آقا :))))))))))))))))))
چقد من این دو تا رو دوست دارم.