استوری‌های صفحه‌ی سمپاد باعث می‌شه ذهنم از گذر زمان جابخوره. من هنوز این که خودم دیگه بچه دبیرستانی نیستم رو نپذیرفتم بعد استوری می‌ذارن فارغ‌التحصیلان سال نود و هفت و نود و هشت! چطور پنج سال گذشت خب؟

0:43”

اینو از هاشمی یاد گرفتم و انقدر امتحانش کردم که کم کم پاول بهم پیام میده میگه باشه بابا بسه!

آهنگو ریپلای می‌کنید، زمان مورد نظرتونو مینویسید و تهش یه “ میذارید و کل روزتون رو به این کار می‌گذرونید.

خود پاول هم نمیدونست که کد اینو زده.

حسادت واقعا خانمان براندازه.

پریشب از شکیبا ناراحت شدم، امروز بهش گفتم و فیدبکی بهم داد که دلمو گرم کرد.

People make mistakes.

اشکالی نداره امروزو درس نخونم، نه؟

Being a romantic takes a hell of a lot of hope.

من اگر می‌تونستم تمام سکانس‌های این سریالو بفرستم، می‌فرستادم.
چرا نمی‌تونم؟ چون پیدا نکردم هنوز همهٔ سکانساشو.

2:43”

از درجا زدن می‌نالم اما وقتی فرصت جلو رفتن پیش میاد انقدر می‌ترسم که نفسم بند بیاد.

میدونین چیه؟

درسته که پریروز استراحت کردم، اما فکر می‌کنم حقمه یه روز دیگه هم استراحت بکنم. نمیدونم از چی خسته ام؛ فقط میدونم خیلی خسته ام.
چشمام درد می‌کنن و همه‌ش استرس دارم نکنه طوریشون بشه، لذا همه‌ش تپش قلب دارم، لذا چشمام بیشتر درد می‌گیرن.

من حاضرم بمیرم اما پوریا مریض نشه، حاضرم بمیرم اما چشمام طوریشون نشه، حاضرم بمیرم اما لوزر نباشم، حاضرم بمیرم اما مامان بیشتر از یه روز ازم ناراحت نباشه.
من حاضر بودم قبل از خیلی از اتفاقا بمیرم اما نمردم. اون اتفاقا افتادن و رد شدن و من، حالا در هر تعداد قطعه‌ای که بود، موندم.