دلم برای جسدهای سالن تشریح تنگ شده. آخرین باری که دیدمشون، یکیشونو دار زده بودن.

یکی از ترسام اینه که دوستام به خاطر جایگاهشون به این نتیجه برسن که دلشون نمیخواد باهام دوست باشن.
دو نفرشون از یک اتفاقی به بعد باهام سر و سنگین شدن و حتا وقتی حرف می‌زنیم هم لحنشون دستوریه و این فکر که ممکنه به این دلیل باشه واقعا ناراحتم میکنه؛ در حدی که تا مجبور مجبور نباشم دلم نمیخواد باهاشون حرف بزنم.
اگر میخواین ازم بدتون بیاد از خودم بدتون بیاد لطفا.

Sometimes the whole world tells you that you’re not good enough, and you agree with it.

کلاس آنلاین آداب
(جرجیس درس‌های پزشکی)

برای ما هم جشن فارغ التحصیلی نگرفتن ولی اپرا نیومد دلداری‌مون بده. چون ما خار داریم و اهمیت نه!

کاش بودی و میدیدی

امروز روز خیلی خوبی بود.

All the time

Somethings hurt more than they’re allowed to.

مسئله اینه که ما چند بار به یکی اجازه می‌دیم بشکندمون تا بفهمیم که بسه؟ کی می‌فهمیم؟

عزیزم، من چند ماهه دارم overthinking رو زندگی می‌کنم.

یک وقت‌هایی تمام گریه‌های جهان هم کافی نیستند.

خب
در این زمان با بیست جلسه انقلاب انجام نشده تکلیف وحشتناک بیو و پاتو و یک روز زمان باقی مونده پنیک می‌کنیم.
بای

Let’s feel like shit together

خب
اجازه بدید امروز رو برای دلیل دیگه‌ای گریه کنم.

من دیگه نمی‌دونم چطوری بگم که باورت بشه.

واقعا نیازه که در زندگی یکی آدمو جاج نکنه.

از حرص خوردن خسته شدم.
از تلاش بیهوده هم.
در فاز میخوای بخواه نمیخوای نخواهی هستم که در هر صورت گریه‌م می‌گیره.

کاش میشد پست رمزدار گذاشت.