می‌خوام بقیه‌ی روزمو بمیرم!

خب ببینید
مشکل از هیچ کس نیست. تقصیر شاید گردن اونی باشه که از یک کتاب فیزیولوژی انتظار داره بهش آناتومی یاد بده.

حالا شما فکر کنید که ترک‌هایتان را ببینند و تصمیم بگیرند که نمی‌خواهند.

تازگی‌ها پترنمو فهمیدم: من یه جایی تصمیم می‌گیرم برم، تا یه زمان طولانی‌ای بعد از تصمیمم کشش میدم تا طرف مقابل خسته بشه و ول بکنه بره.

یه فیبی نیاز دارم که بگه:
Who cares? I’m your friend!

شما نمی‌تونید آدم‌ها رو به انتخاب مجبور کنید و بعد از این که انتخاب کردن، طلبکارشون بشید.

دیشب خواب دیدم که داشتیم مشکلاتمونو حل می‌کردیم.
عجیب بود. بهش گفتم: بذار از خواب بیدار بشم و بهت زنگ بزنم.

Chaos

کاری نمی‌تونم بکنم؛ فقط می‌تونم سرمو تکون بدم و تلاش کنم گذر کنم.

نه قوّتی که توانم کناره جستن از او
نه قدرتی که به شوخیش در کنار کشم.

عزیزم
رابین شرباتسکی راست می‌گفت که اگر زمانش درست نباشد، تمام چیزهای دیگر را هم که درست هستند خراب می‌کند.
و من فکر می‌کنم که ما یک بار دیگر به زمان باختیم.

عزیزم
ممکنه بخوای یه کاریو انجام بدی، اونقدر شدید دلت بخواد انجامش بدی که برات مهم نباشه از چه راهی! ممکنه یه راه سریع پیدا بکنی، یا یه راه ساده، یا حتا یه راه سخت که زودتر از راه دیگه‌ای به ذهنت می‌رسه.
اما یادت باشه که راه‌های سریع، ساده یا سخت، لزوما راه‌های درستی نیستند. و راه‌های غلط، حتا اگر خواسته‌تو بهت بدن، خودتو ازت می‌گیرن.

تو در یک اشتباه زندگی می‌کنی و تمام کارهای درستت هم جزئی از یک اشتباه بزرگه.

پ.ن: توی آزمونا اگه یه سوالو جابه‌جا بزنیم، تا تهش غلط میشه؛ حالا اگه از شانسمون دو تا سوال پشت سر هم جوابشون یه گزینه بشه و درست دربیاد، فرقی در اصل ماجرا می‌کنه؟

سنجهٔ درست بودن فکرم، مقایسه‌ش با افراد تنبل ورودیه. وقتی باهاشون هم‌نظرم، می‌فهمم که به اندازهٔ کافی تلاش نکردم و نظراتم از روی تنبلیه، نه منطق.

خب
ولش کن.

یک دقیقه‌هایی از شبانه‌روز هستند که اگر آدم بتواند از پسشان بر‌بیاید، بقیه‌ی روز چندان سخت نیست.