ولی خدا رو شکر که توی فصل گرما دانشگاه نرفتیم.

در این لحظه تصمیم گرفتم از یاد دادن خودم به یه سری دست بردارم. اگر می‌خواستن، تا الان یاد گرفته بودن.

نیاز فوری به یک مانیکا

یه چیزی نشونتون میدم، خودم مردم از ذوق.

سیصد بار قربون صدقه‌شون!

Would you love me for the hell of it?

این ساعت‌های روز، دچار یک حس تنهایی سیاهی میشم که اگر باهاش نجنگم، تا شبمو خراب میکنه.

یه چیزایی باید نباشن تا بفهمی نبودنشون چقدر نعمته! باید نباشن تا بفهمی نه تنها می‌تونی بدون‌شون زندگی بکنی، که زندگی‌ت بهتر هم میشه!

من "مشکل اعتماد" ندارم... من مشکل "قبلا این رو دیدم و میدونم نتیجه چی میشه" دارم...

End of an era
#twelve
#conversations

خب من تمام تلاشمو کردم که خوب باشم.
راستش تلاش نکردم که بهترین باشم چون وقتی تلاش می‌کنم بهترین باشم، فقط می‌رینم و به بقیه استرس میدم.
#twelve

و از این تجربه، تیم جمع کردنش، سوالای مدیریتی پرسیدن از شکیلا، حرف زدن با مهسا و کیمیا، غر زدن به جون ناهید، تبادل اطلاعات با عماد و آروم شدن با فرشته، و حسرت نبودن مهدی و شکیبا یادم میمونه و رسیدن هزار باره به این نکته که: فقط آدما برای هم میمونن.
کاش می‌تونستم همه‌شونو بغل کنم.
بوس به همه‌شون
#twelve

نکشتن خودم تا پایان هر روز، چالشیه که اخیرا باهاش درگیرم. اینطوری که در پایان روز از خودم قدردانی می‌کنم و حس می‌کنم این که تا اون موقع زنده موندم، دستاورد بزرگیه.

بدی‌ش اونجاست که هنوز یک ساعت از غدد مونده و روز نباید تموم بشه فعلا.
چرا بد؟ چون صبح تا حالا ۴۵ دقیقه غدد خوندم.

‏- من نگفتم برو.
+ نگفتی هم بمون.

من واقعا یه چیزایی رو نمی‌فهمم.
نمی‌دونم.
حس می‌کنم که فرد مقابل فکر میکنه توضیحاتش برام ناراحت‌کننده خواهد بود. ولی راستش، ترجیح میدم بدونم و هرت بشم تا این که توی این حباب بمونم.