چرا ما به اتفاقای خوب عادت نداریم؟

[Always moving on]

مسئله اینه که ما چند بار به یکی اجازه می‌دیم بشکندمون تا بفهمیم که بسه؟ کی می‌فهمیم؟

واقعا دیگه بسّه!

I’m never gonna run out of reasons to hate you.

نمی‌دونم این اتفاق ما رو میکشه یا بعدی یا بعدترش. چیزی که می‌دونم اینه که بلاخره، نه بلایای طبیعی، نه کهولت سن، نه حتا سکتهٔ جوانی ما رو نمی‌کشه. ما رو این لجنی که برامون ساختن می‌کشه. کاش فقط زودتر، کاش دست در دست عزیزامون، کاش با عزت بمیریم.

And it’s officially fucking over!

تموم شدن این فصل از کابوس‌هاتو بهت تبریک می‌گم.

به قول دکتر گری،
If you wanna be a shark, be a shark! Don’t apologize for it!

بعضی صحبت‌ها توی این باته انقدر جذابن که حیفم میاد گم بشن.

این frustration گاهی کشنده میشه.

I’m never gonna run out of reasons to hate you.

لذت لفت دادن از گروه‌های علوم پایه

2:46

We are the fucked up generation

بعضیا somehow می‌تونن با هیچ کاری نکردنشون، صرفا با وجود داشتنشون آزاردهنده باشن.
خوبه که تا دیر نشده این توانایی رو به رزومه‌شون اضافه کنن.
(یا درواقع، اگر چیزی نمی‌گفتی می‌مردی؟)

تا حالا شده اینقدر همه چیز براتون غیرواقعی باشه که انگار اسکرین شاته؟