هر وقت میرم واتسپ با گریه برمی‌گردم.

یکی بیاد بغلم کنه بگه اشکالی نداره.

نیاز دارم یه چیزی بگیرم دستم، بگم ایناها ببین، این هدف منه :) این آرزویی عه ک فک میکنم ارزش داره براش بجنگم
این چیزیه که من حاضرم براش ساخته بشم
این چیزیه که ارزش داره به خاطرش زنده بمونم

وقتی می‌خوام فعالیت مفید انجام بدم، ذهنم عملکردش شبیه این بچهه‌ست انگار مثلا با اون نیستم انگار ما کار مهمی نداریم و انگار قراره همه چیز رو تلف کنیم.

اما من تا عادی نشدن شرایط خودمو نمی‌کشم، چون قطعا بعد از این زندگی، یک فیونرال درست حسابی حقمه!

سخنرانی اول:
هیچ انتظاری شما رو قوی‌تر نمی‌کنه. شاید بکشدتون، شاید هم گند بزنه به روابطتون، اما نه خودتون، نه اون رابطه هیچ وقت قوی‌تر نمیشین. اینقدر از آدم‌ها انتظارات الکی و بالا نداشته باشید.

سخنرانی دوم:
اگر مشتاق به نتیجه رسیدن درخواستتون هستید، راه درست پرسیدنش رو یاد بگیرید. با حمله کردن و طلبکار بودن، هیچکس جان‌فدای شما و خواسته‌تون نمیشه.

سخنرانی سوم:
همه چیزو به خودتون نگیرید. والا به خدا فقط خودتونید که خودتون براتون اینقدر مهمید.

https://news.1rj.ru/str/samestuff/300

کاش آدم از خستگی می‌تونست بمیره که من الان یه امیدی داشتم حداقل

خیلی بدم میاد وقتی یکی فکر می‌کنه روی کاری که در حال انجام دادنشم، فکر نکردم و الکی دارم انجامش میدم.

کاش یک روز، فقط یک روز، نه درس داشتم نه کار.

هر کس که دهانی روی صورتش داشت مشغول به نظر دادن و نصیحت بود

خب پریا جون ببینم دیگه چه بهونه‌ای داری واسه درس نخوندن 😑

کاش آبان شروع نشه.

کاش (بیدار) بودی و می‌دیدی.

دلم می‌خواست قبل از گذاشتن یکی از پست‌ها یا لانچ یکی از پروژه‌ها، به تیمم می‌گفتم:
Are you ready kids?
و اونا جواب می‌دادن:
Ay ay, Captain!