صبح زیبا

هرچی می‌خوام بگم نمیشه. درنمیاد.

اشکالی نداره ها، ولی کاش یه وقتی به جواب چراهام برسم.

امروز چگونه گذشت؟

هر کدام به هم که رسیدیم گفتیم حالم خوب نیست! و جواب شنیدیم من هم! و با آنها که یک رودربایستی‌ای داشتیم اینطوری بودیم که بعله خیلی ممنونم خوبم. و جواب شنیدیم که منم خوبم. اما خوب که نبودیم و نیستیم و حتا دلمان هم نمی‌خواهد خوب باشیم. ما را چه به خوبی؟ چه کار داریم که خوب باشیم؟ و فقط بد است که ازمان انتظار خوب بودن داشته باشند. ولی حالا چرا دارم هی جمع می‌بندم و هی من می‌شود ما؟ مایی در کار نیست! بگو من! من!

کاش یکی از اینایی که حال شمردن رای و گزارش لحظه به لحظه‌شو داره، می‌رفت نمره فارمای ما رو از آموزش می‌گرفت. 🚶🏻‍♀️ شمردنم نمیخواد فقط باید جرأت داشته باشه بره آموزش.

آنچه که برای مفرح بودن و زدایش‌ رخوت نیاز داریم.
-گفته بودم به یک جوان

این همه اختیار نداشتن اذیتم می‌کنه.

این امید واقعا خنده‌داره.

اشکال نداره، به جاش بعد از سال‌ها شنیدنِ “پیچیده‌ست نمیشه توضیح داد”، در جوابِ “کالج الکترال یعنی چی؟”، صد نفر رشته استوری گذاشتن و توضیح دادن سیستمو.
حضرات دیدین توضیح دادنش درد نداشت؟

چقدر حس خوب و امنیه که برای اثبات خودت، دست به دامن پاچه‌خواری‌ و تمجیدای الکی نباشی.

دلم می‌خواد برم رادیو، پشت اون میز منزوی خاکستریش، درس بخونم و کار بکنم و قهوه پشت قهوه.

اما عزیزم، خیلی خری که تا حالا نفهمیدی.
خیلی.

تا کی می‌خوای خر بمونی، عزیزم؟

اگر می‌خواین شب عروسیتون و توی ماشین اینو پخش نکنین و برای هم نخونین و قربون صدقه هم نرین، اصلا عروسی نکنین.

چرا اینطوری شد؟ نمی‌دونم واقعا چرا، همینطوری 🚶🏻‍♀️