همیشه یادت بمونه کجاست خونه

بله، تعلّق این شکلیه.

هرچقدر بخوابی باز هم خواب هست.

پریا تو باید بیدار بشی، می‌دونم که خوابت میاد ولی باید بیدار بشی. این تنها کاریه که باید بکنی.

اوکی ولی من میرم بخوابم فعلا.

دلم می‌خواد تا جان در بدن دارم گریه کنم. حیف که سیصد صفحه جزوهٔ نخونده دارم.
#بذارین‌دراماتیکمو‌باشم

در روز به موارد زیادی “اشکال نداره!” برمی‌خورم، میگمش و رد میشم و خب گاهی هم نوک پام می‌گیره به یکیشون و می‌افتم زمین. ولی اشکالی نداره.

یک ساعت همهٔ جهانت ساکت!
گوش کنیم.

هیچی منو به اندازهٔ امتحان داشتن غمگین نمی‌کنه.

عذر خواهم.

یه وقتایی نیاز دارم یکی باشه که ازش بپرسم
What’s the protocol?
اونم زونکنو باز کنه و از رو بخونه و من انجام بدم.

بچه‌ها بیاین من واقعا درسو شروع کنم دیگه. واقعا داره دیر میشه.

حالا که اینطور شد من در زندگیم هیچوقت مطالعه کوهورت آینده‌نگر انجام نخواهم داد 🙄
برن بمیرن نکبتا

گریه‌ت برای چیه گوساله؟ به درک. پاشو نمازتو بزن به کمرت، یه چای بخور، دعا کن فردا مرده باشی و بخواب.

خلاصه که بغلم کن؛همین.
عرضِ دیگه ای نیست.

زنگ بزن سکوت کنیم.

می‌دونین چیه؟ ما واقعا باید ۱۸-۱۹ سالگی از خونه می‌رفتیم. واقعا باید می‌تونستیم شانس زور زدن واسه مستقل زندگی کردنو داشته باشیم.

آره پریا. همین امروز من اشک ریختم و گفتم کاش یه تبعیدی بودم توی الجزایر اما مستقل زندگی می‌کردم.