می‌دونین چیه؟ ما واقعا باید ۱۸-۱۹ سالگی از خونه می‌رفتیم. واقعا باید می‌تونستیم شانس زور زدن واسه مستقل زندگی کردنو داشته باشیم.

آره پریا. همین امروز من اشک ریختم و گفتم کاش یه تبعیدی بودم توی الجزایر اما مستقل زندگی می‌کردم.

هیچ نسلی از ما خوشبخت بوده؟ دهه ۳۰،۴۰،۵۰،۶۰،۷۰،۸۰،۹۰؟
نسل طلایی داشتیم؟ فرانسه خونده باشن و شلوارک پوشیده باشن و بستنی خورده باشن با دوستاشون در ظهر تابستون و دلشون از چیزی نگرفته باشه. رویاهاشون شدنی بوده باشه و نگران فردا نبوده باشند. هیچ نسلی توی این سرزمین تونسته از کف مازلو بره بالاتر؟
#بذارین‌دراماتیکمو‌باشم

صحبتای کیمیا و من به جونام اضافه می‌کنن. حقیقتا.

دلم می‌خواست می‌گفتم کاش استادای پاتو به جای ردیف کردن این همه مطلب بیخود که هیچ وقت کاربردشو نمی‌فهمیم، می‌تونستن چیزایی که به دردمون می‌خوره رو یادمون بدن، یا اگر همه‌ش به دردمون می‌خوره، همه‌شو کاربردی درس بدن، ولی در اعماق وجودم می‌دونم که خودشون هم هیچی از چیزایی که میگن رو نفهمیدن که هیچ، احتمالا کاربردشو هم نمی‌دونن.
نفرین جهان بر پاتو و اساتیدش.
#بذارین‌دراماتیکموباشم

یه روز میاد دوباره
که ما همه دور هم
نشستیم مي خندیم
بازي تازه میسازیم
یه روز میاد دوباره
دور اتيش مي شينيم
يه شعر خوب مي خونيم
تا صبح بيدار مي مونيم
@theshaadow1

همه‌ش هستم. و آدم نباید همه‌ش باشه.

خب ببینید امروز بهتر از اونی بود که فکرشو می‌کردم.

کاش همهٔ خواننده‌ها، از خواننده‌هایی که ورژن اکوستیک هم از آهنگاشون می‌دن، یاد بگیرن.

کوفت باشه، اکوستیک باشه.

یه وقتایی یه اتفاقایی تکرار میشن و نگاهشون می‌کنم و به خودم میگم: دختر تو زیادی واسه این داستانا پیر شدی. بسّته دیگه. Run for your life!

اینو می‌ذارم اینجا بمونه.

https://www.instagram.com/p/CH0oxicn6Ou/?igshid=uxlgkixxca8k

روزی هزار مرتبه: خدایا کاش من بکشم بیرون از کار دانشجویی.
دو دقیقه بعد: سلام پریا یه کاری هست...
من: say no more, I’m in!

انتقام دیروز رو گرفتم.

هرچقدر منتظر زمان مناسب بمونی بیشتر نمی‌رسه.
عزیزم، فکر کنم زمان مناسب کلا هیچ وقت نرسه.