یک روز در اثر استرس کپشن نوشتن می‌میرم.

از کپشن نوشتن متنفرم.

[یک روز عادی در PR]

دیگه اجازه بدین از الان به بعدِ امروز رو تلخ و سارکستیک باشم.

نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.
نمیخوام.

غدد واقعا کورس چرک و مریض و نچسبیه.

خودتونو آماده کنید که خیلی غر بزنم.

من از جیب مایه می‌ذارم که تو ولم کنی. تیریخیدا ولم کن. تیریخیدا.

منم ببر ستاره.

https://news.1rj.ru/str/karmilator/4080

#ازبات
امروز صبح تو خیابون یه پژو پارس دیدم یکی از تایرهاش نیمه پنچر بود
رسیدیم پشت چراغ قرمز. شیشه رو دادم پایین گفتم اقا لاستیک عقبتون تقریبا پنچره
گفت "میدونم. چاره ای ندارم"
شیشه رو دادم بالا و فکر کردم؛ اون لحظه اون آدم، همه ما بودیم. همه ماهایی که علی رقم اینکه میدونیم خیلی وقته پنچریم، دیگه نمیتونیم ادامه بدیم، پاره ایم، ولی بازم ادامه میدیم، زنده ایم، هستیم

#ازبات
فرستاد برای بات. گفت بذارمش اینجا.

خانوم هایده هم فهمید که “حالیت نیست. حالیت نیست. حالیت نیست.”

“نگران نباش، من حواسم هست.”

پنج کلمه و ضربان قلبم از ۱۸۰ به ۱۲۰ رسید.

کاش امروز به کارهام برسم. کاش.

کاش موها یک روز به آدم مرخصی می‌دادند.

کاش گاهی اوقات effortlessly cute بودم.

به نظر من کسی نیست که این ساعت از روز ر دوست داشته باشه.
اگه هم باشه خوابه.