سلام
من دوباره تلخ و سارکستیکم. حوصلهٔ شوخی کردن هم ندارم. پس فقط تلخم. تلخ و غمگین. داروی تاریخ گذشتهٔ سرطان مثلا.
خدانگهدار.

تمام جهان روی شونه‌های من نیست ولی feels like it.

دلم برای وقت‌هایی که مغزم ساکت میشد تنگ شده.

دارم می‌ترسم و جا می‌زنم و نمیرم در دل‌ ترس‌هام.

دارم نمی‌تونم.

چرا روزها اینقدر طولانی اند؟ سه روزه یکشنبه ست.

هر آن چه در خودم هست رو در دیگری نمی‌پسندم.

به سلامتی امروز داره تموم میشه.

نیم ساعته زل زدم به دکمهٔ submit و می‌ترسم.
یکی بیاد برای من کلیک کنه روی این دکمه لعنتی.

آدمی سراسر عجزه. به خدا.

ولی امشب یک گونی قند در دلم آب شد.

احتمالا امشب میمیرم

شاید هم مردم و اینجا جهنمه

انرژی کل هفته‌م رو مصرف کردم.

#ازبات
قراره فردا صبح که آفتاب نمی.زنه چون هوا ابریه و احتمالا بارون داره رو پشت بوم راه می.ره، از خواب بیدار شیم یا تازه بخوابیم. این مهم نیست، مهم اینه که می.تونیم دوباره، سه.باره و ده.باره سرما رو حس کنیم. حتی با اینکه نمی.تونیم تو این شرایط کسی که می.خوایم رو به آغوش بکشیم و بارها ببوسیمش. ولی فردا چه بخوایم چه نخوایم میاد، چون در اصل از نظر فیزیکی فردایی وجود نداره، رشته.ی زمانه که به خودش گره خورده. حالا یا چتیم و کش میاد، یا هاییم و تند می.ره.
فقط خوابم نمی.بره. چیز مهمی نیست.
مهرتاش نوشته.
یعنی مانند خورشید

@mehrtashhastam