خیلی خواستم نگمش ولی نتونستم؛
انصاف نیست ما دو ماه و نیم باشه در حال امتحان دادن باشیم و بقیه دانشگاه‌ها مدت‌ها باشه که راحت شده باشن؛ انصاف نیست که به هر کی هم اعتراض میکنیم میگن به‌جاش شما پولدار میشین.
ورودیِ دویست نفره چطوری میخواد پولدار کنه تک‌تک افرادشو؟ پولدار بشیم و افسرده چه فایده‌ای داره؟

ولی خب چه میشه کرد؟
منتظر میمونم؛ منتظر میمونم تا به من یا به اونا ثابت بشه که یکی از دو طرف اشتباه میکنن؛ منتظر میمونم تا بلاخره خدا دست به کار شه.
منتظر میمونم و ادامه میدم تا بعدا نتونی بگی تو کاری نکردی.
اگه ما -حداقل ما- خوشبخت نشیم ، کمترین تقصیر مال خودمونه ؛ چون ما داریم جون می‌کنیم و هیچکس نمیبینه، هیچکس حالی‌ش نیست. خداجان اگه ما خوشبخت نشیم تقصیر توئه، چون الان هر اتفاقی میفته میگن تحمل کن، صبر کن، لابد یه حکمتی توشه.
خداجان اگه باز نمیزنی تو پرم، یه حرکتی بزن یادمون بیاد خیلی چیزا، خدا جان من منتظرم.

الان ما در وضعیتی هستیم که با یه چیز کوچیک هم شاد میشیم، اما جهان اون رو هم ازمون دریغ میکنه.

یه جاهایی تواضع و پایین آوردن خودتون نه تنها ادب و نزاکت شما رو نشون نمیده بلکه باعث میشه طرف مقابلتون شما رو واقعا پایین و ناکافی ببینه. بعضی وقت ها باید قابلیت ها و جایگاه رو زد تو صورت یارو.

امتحانا بلاخره تموم شد.
دلم میخواد الان بگم با برنامه‌های شاد و مهیج مخصوص “بهترین سه ماه سال” در خدمتتون هستیم ولی میدونم که همین الانشم با عکسای جان‌اسنو ته ته محتوا رو درآوردم:))
ولی مهم اینه که امتحانا تموم شد.

واسه‌ی شما یه کپشنه
واسه‌ی ما رشته‌رشته شدن خاطرات و خواسته‌ها و داشته‌ها و آرزو‌هامونه به دست یکی دیگه.

Like i need a reason to post one of these.
#Jon

You're not ugly, you're just not your type.

سکوتش با همه‌ی سکوتا فرق داره.

‘Cause it’s summer time bitch😎

کاش هیچوقت حرفامون تموم نشه.
کاش هیچوقت مجبور نشیم بگیم دیگه چه خبر.

بچه‌ی مورد علاقه‌م.

اگه قراره شخصیت بد داستان هم باشیم، کاش اون شخصیت بده‌ای باشیم که دوست‌داشتنیه، که علی‌رغم منفی بودنش هیچ‌کس دلش‌نمیخواد بمیره.
کاش توی قصه‌مون کسی دلش نخواد بمیریم تا مشکلات حل بشن.
کاش بودنمون بهتر از نبودنمون باشه .
باشه؟

راستشو بخواین خسته شدم از این که آدمای اطرافم میخوان منو به روشی که میپسندن عوض کنن؛ از این که با زور میخوان بهم بقبولونن که اینی که میگن باید!
این قسمتو میذارم جلوی اونایی که میپرسن چرا ارتباطاتم رو محدود کردم و چرا دیگه وارد جمع نمی‌شم.

خیلی چیزا رو هم میام بگم، بعد پشیمون میشم وقتی لیست اعضا میاد در نظرم.
خلاصه که کاش هیچکس تو زندگی‌ش جایی معذّب نباشه.

آدمها بعد از اینکه دیدن تنهان و نمیتونن لنگه خودشون رو پیدا کنن، وقتی دیدن قرار نیس گمشده هاشون همرنگ خودشون باشن، علایقشون رو به اشتراک گذاشتن، تا شاید یکی از همین رهگذرها گمشده شون باشه.

امروز از خواب بیدار شدم و یادم افتاد که این زندگی ادامه‌ی دیشبیه که با وویس پیانو‌ی نرو بمانت پرواز کردم.

#کیم

آدم باید توی زندگی‌ش سعی کنه به این تصویر نزدیک بشه.

[📸Jonihedinger]